Kabanata XLIII: Vlad-Bloody Hell
Isang gabi, bandang alas-otso, nakahiga si Pepe sa kama. Malamig ang kwarto niya, nakabukas ang bentilador, at nakapatong sa dibdib niya ang cellphone na nakasaksak pa sa charger. Wala siyang ibang plano kundi ang magpahinga. Pero tulad ng dati, hindi natutulog si Yoli nang hindi siya kausap.
Tumunog ang Messenger—Incoming Video Call: Yoli.
Napabuntong-hininga si Pepe. Grabe, hindi pa ba siya nauumay kakachismis? Pero siyempre, sinasagot pa rin niya.
Pag-angat niya ng cellphone, bumungad agad ang mukha ni Yoli, naka-headband, medyo may eye bags, pero maaliwalas ang ngiti.
"Pepe!" bati niya, sabay wave.
"Hi," sagot ni Pepe, pilit ngumiti kahit pagod. "Ano na naman tsismis natin ngayon?"
"Tara nood tayo!" sabi ni Yoli, excited. "Naka-set up na ako dito sa TV. Tadhana ang palabas!"
Panonood ng Tadhana,
"Wait, anong episode yan?" tanong ni Pepe habang ina-adjust ang volume sa cellphone.
"Yung babae na iniwan ng asawa niya tapos nagpunta sa abroad," kwento ni Yoli. "Tapos may twist daw sa ending."
Napapailing si Pepe. "Alam mo, lahat na lang ng pinapanood natin, may twist!"
"Hala, wag ka maingay! Mag-start na!" sabi ni Yoli, kunwaring galit.
Habang nanonood sila, sabay nilang pinipindot ang play button. Nagkukunwari silang magkasama sa sofa kahit magkalayo sila ng 50 kilometro.
Sa eksena ng palabas, umiiyak ang bida.
"Ano ba 'to, puro iyakan na naman," reklamo ni Pepe.
"Ganun talaga! Drama nga eh!" sabi ni Yoli, sabay sip sip sa Milo niyang malamig.
Tapos na ang Tadhana—Karelasyon naman
Pagkatapos ng isang oras, tinapos nila ang episode.
"O, ano susunod?" tanong ni Pepe, kunot-noo pero natatawa.
"Karelasyon!" sigaw ni Yoli. "Yung kabit episode!"
"Naku," napapikit si Pepe. "Yung kabit na naman? Akala ko ba wholesome tayo ngayon?"
"Kahit minsan lang!" pilit ni Yoli.
Binuksan nila ang Karelasyon. Habang tumutunog ang theme song, nagchichikahan sila.
"Ay, ang arte ng artista na 'to," sabi ni Pepe. "Parang tuwing ini-interview siya, naka-smirk lang."
"Gusto mo ikaw na artista?" panunukso ni Yoli.
"Hindi ah!" depensa ni Pepe, kunwaring naiinis. "Ayoko nga! Baka gawan mo ako ng chismis!"
Pagkatapos ng episode, nagpaalam si Yoli.
"Wait lang, magtoothbrush ako," sabi niya. "Sandali lang 'to."
"O sige, bilisan mo," sagot ni Pepe.
Nakita pa niya sa camera si Yoli na tumayo, bitbit ang cellphone papunta sa lababo. Pero binaba rin niya ito sa lamesa.
Habang wala si Yoli, napahiga si Pepe. Napapaisip siya: Grabe, gabi-gabi na lang ganito. Wala na akong social life. Wala na rin akong tahimik na gabi. Pero kahit ganon, nasasanay na siya.
Makalipas ang limang minuto, bumalik si Yoli, naka-pink na pajama na may cartoon print.
"Pepe!" sabi niya, excited na naman. "Guess what?"
"Ano na naman?" tanong ni Pepe, kabadong ewan.
"May bago akong friend!" anunsyo ni Yoli. "Si Vladimir Kent!"
Napakunot-noo si Pepe. "Sino yun?"
"Vladimir Kent," ulit ni Yoli. "Pero Vlad na lang daw tawag sa kanya."
Parang may kumurot sa sikmura ni Pepe. "Vlad... lalaki?"
"Oo," sabi ni Yoli, kunwaring inosente. "Bagong student sa STE-7."
"STE-7?" bulong ni Pepe. "Mas bata sa iyo?"
"Hindi naman," paliwanag ni Yoli. "Mas matanda siya kahit Grade 7 pa lang siya. Parang na-late lang daw siya mag-enroll noon."
May kwento pa si Yoli.
"Alam mo, Pepe," sabi ni Yoli, medyo nakangisi. "Ang galing niya sa Math! Grabe, ang bilis niya mag-compute!"
Napabuntong-hininga si Pepe. "Ah ganun..."
"Tsaka," dagdag ni Yoli, tumatango-tango pa, "gwapo rin siya. Ang puti, ang tangos ng ilong..."
Hindi na matiis ni Pepe. "Teka, bakit mo naman sinasabi sa akin lahat 'yan? Gusto mo ba magselos ako?"
"Hala! Defensive ka!" sumbat ni Yoli. "Wala lang, gusto ko lang ikwento!"
May gustong itanong si Pepe—nauwi ulit sa away naman.
Tahimik si Pepe sandali. Gusto niya sana ipagtapat kung anong nararamdaman niya. Pero bago pa siya sumuko sa hiya, nagsalita na siya.
"Yoli..." sabi niya, mahina ang boses. "Paano ako? Hindi ba ako... gwapo?"
Natahimik si Yoli.
Isang segundo... dalawa... tatlo...
Tapos bigla siyang bumuga ng hangin. "Ay naku, Pepe!" sigaw niya, biglang nagtaas ng boses. "Ano na naman 'yang mga tanong mo? Hindi mo ba kayang makinig na hindi ginagawang competition?"
"Hindi naman," sagot ni Pepe, nanginginig na boses. "Gusto ko lang naman malaman..."
"Alam mo, napaka-insecure mo!" tuloy-tuloy na sermon ni Yoli. "Sinasabi ko lang naman na magaling siya sa Math, tapos bigla kang ganyan? Eh di wag!"
"Eh kasi..." nagsisimula nang sumikip ang dibdib ni Pepe. "Eh kasi parang iba na 'to—parang gusto mong paselosin ako."
"Ay naku!" sigaw ni Yoli. "Ikaw na naman ang may problema! Kung ayaw mo makinig, wag ka makinig! Kung ayaw mo, wag na!"
Patuloy ang pagtatalo nila.
"Yoli," pilit na kalmado si Pepe, "hindi ba pwedeng normal na lang tayo? Bakit parang lagi kang may gustong patunayan?"
"Normal naman ako!" sigaw ni Yoli. "Ikaw lang naman nag-ooverthink!"
"Eh kasi—"
"WALA NG 'EH KASI!'" putol ni Yoli, galit na galit na. "Kung gusto mo, wag mo na akong kausapin!"
Natahimik si Pepe. Nakatingin lang siya sa screen kung saan galit na galit ang mukha ni Yoli. Sa dibdib niya, parang may nakapatong na mabigat na bato.
Sa isip niya, gusto niya lang naman ng kaunting assurance. Kaunting kabaitan. Kaunting pagmamahal. Pero iba ang lumalabas sa bibig ni Yoli—puro pagdududa, puro sumbat, puro pahiwatig na mali siya.
Walang nag-good night.
Makalipas ang ilang segundo, wala nang nagsalita sa kanilang dalawa.
Tahimik.
Sobrang tahimik.
At sa unang pagkakataon, wala ni isa sa kanila ang nagsabing:
"Good night."
Pinatay ni Yoli ang tawag nang hindi nagpapaalam. Naiwan si Pepe sa dilim ng kwarto niya, hawak-hawak pa rin ang cellphone. Nakatingin siya sa screen na wala na ang mukha ni Yoli.
Mabigat ang ulo niya. Mabigat ang puso niya. Pero kahit ganito, alam niyang bukas—babalik na naman si Yoli. Magmamaganda. Magpapaselos. Magagalit. Tapos siya ulit ang magso-sorry.
Kinabukasan, mag-aalas otso pa lang ng umaga, nakadilat na si Pepe. Nakahiga siya sa kanyang kama, pero walang balak bumangon agad. Wala siyang ibang nararamdaman kundi isang uri ng mabigat na pagod na hindi lang mula sa katawan, kundi pati sa isip at puso. Grabe, bakit ba ako napasok sa ganitong klase ng relasyon? tanong niya sa sarili. Pero kahit anong reklamo niya, hindi rin naman niya magawang tapusin.
Nag-inat siya, kinuha ang cellphone, tiningnan kung may message si Yoli. Wala. Ah, galit pa rin, bulong niya, sabay buntong-hininga.
Pagkatapos maghilamos at kumain ng kaunting tinapay, nagpasya siyang umalis ng bahay. Gusto niyang magpalipas oras, baka sakaling gumaan-gaan ang loob.
Sumakay siya ng traysikel mula Puerto Pandan papuntang Burnayan. Malakas ang hangin sa daan, at nakasilip siya sa bintana ng traysikel habang tinatanaw ang mga palayan. Hindi niya maiwasang maalala si Yoli na laging nakabuntot sa kanya, palaging may kwento, palaging may reklamo, palaging may bagong lalaking binabanggit.
Pagdating niya sa Burnayan proper, bumaba siya sa terminal at nilakad ang ilang metro. Natanaw niya ang pamilyar na gusali—ang Divine Word College of Burnayan. Kahit hindi na siya estudyante rito, parang bumabalik lahat ng alaala kapag nakikita niya ito.
Tapat lang ng DWCB, nandoon ang 7/11 na laging tambayan nila noong high school pa siya. Dati, dito siya tumatambay bago magsimula ang klase, bibili ng kape at minsan, siopao, pandesal omelet, o onigiri.
Pumasok siya sa convenience store, at agad tumungo sa coffee machine. Habang hinihintay niyang mapuno ang kanyang cup ng matapang na 3-in-1 brew, napatitig siya sa pinto. May pumasok na grupo ng mga estudyanteng naka-blue vest na may logo ng STE—Science, Technology, and Engineering Program.
Napakunot-noo si Pepe. Ayun na naman ang mga nakavest. Nakaka-miss din pala.
Habang naglalakad ang mga estudyante papasok, napapaisip si Pepe. Noong isang taon, kami lang ang batch na naka-vest. Pioneer kami. Kami ang unang STE-12 sa DWCB. Walang iba pang Grade 11 noon sa program, kaya kami lang ang senior na naka-vest. Yung mga mas bata, wala pa. Ngayon, tingnan mo—kompleto na.
Parang may kaunting yabang sa puso niya habang iniisip yun. Siyempre, pioneer batch kami. Kami nagbukas ng daan para sa kanila.
Nang makabayad na siya sa cashier, lumapit siya sa tatlong estudyante na naka-vest at kumakain ng chicharon sa may sandwich fridge.
"Excuse me," sabi ni Pepe, mahinahong boses.
Napatingin ang tatlo sa kanya, parang nagulat.
"STE kayo, no?" tanong ni Pepe.
"Opo," sagot ng isa, mukhang mas matangkad pa sa kanya kahit mas bata. "STE-7 po kami."
Napangiti si Pepe. "Ayos. Ako dati sa STE-12."
"Ah talaga po?" sabi ng isa, sabay tango. "Pioneer batch kayo?"
"Oo," sabi ni Pepe, proud. "Kami ang unang Grade 12 sa STE program dito."
"Ang galing," sabi ng isa, humanga talaga.
Habang nagkukuwento si Pepe, bigla siyang naalala. Si Vladimir Kent. Sila kaya, kaklase siya?
"Teka," sabi ni Pepe, medyo kinakabahan. "May kilala ba kayong... ano... Vladimir Kent? O Vlad?"
Nagkatinginan ang tatlo.
"Ah, oo po," sagot ng mas maliit na bata. "Kaklase namin siya."
Napakurap si Pepe. So totoo nga. Hindi kathang-isip ni Yoli.
"Bakit po ninyo natanong?" tanong ng isa, curious.
"Wala lang," sabi ni Pepe, pilit na ngiti. "Naririnig ko lang kasi yung pangalan. Sabi ko baka kakilala niyo."
Tumango-tango ang tatlo, mukhang hindi naman nagduda.
Pagkatapos ng maikling usapan, tumalikod na si Pepe papunta sa pinto. Pero bago siya lumabas, humarap ulit siya.
"Galingan ninyo sa klase, ha," sabi niya, seryoso pero may ngiti. "Long live STE-DWCB."
"Salamat po!" sabay-sabay na bati ng tatlo.
Lumabas si Pepe ng 7/11 na medyo magaan ang pakiramdam. At least, alam ko na totoo yung si Vlad. Hindi lang gawa-gawa ni Yoli para magselos ako.
Pagdating ng gabi, humiga si Pepe sa kama, nagbukas ng cellphone. Naka-online si Yoli pero walang chat. Patay. Galit pa rin.
Tiningnan niya ang status ni Yoli—plain lang, walang post. Pero sa loob ng apartment nina Yoli, ibang eksena ang nangyayari.
Sa loob ng apartment, nasa sofa si Yoli, naka-unan sa hita ni Tita Criselda, pero hindi mapakali. Parang may kakulangan ang katahimikan sa paligid. Kaya bigla siyang bumulong:
"Vlad... Vlad... Vlad..."
Napatingin si Tita Criselda sa kanya. "Yoli, ano na naman 'yan? Kanina ka pa daldal nang daldal tungkol diyan kay Vlad."
"Wala lang," sabi ni Yoli, nakangiti. "Kaibigan ko lang naman."
"Kaibigan ka diyan," sabat ni Tita Cristina na nagwawalis. "Baka naman may gusto ka diyan."
"Wala nga!" depensa ni Yoli, pero nakataas kilay niya na parang may ibang sinasabi.
Lumipas ang ilang minuto, pero hindi talaga mapigil ni Yoli ang sarili.
"Vlad... Vlad... Vlad," sabi niya ulit, habang nakatingin sa kisame.
"Yoli!" saway ni Tita Criselda. "Ano ba? Bakit parang mantra mo na yang pangalan niya?"
Parang walang naririnig si Yoli. Patuloy lang siya.
"Vlad... Vlad... Vlad..."
"Yoli, anak, may tama ka na ba?" natatawang tanong ni Tita Cristina.
Pero si Yoli, walang pakialam. Nakatulala lang siya, ngumungiti. Para bang sinadya niyang iparinig sa lahat—lalo na kay Pepe, kung sakaling magkausap sila.
Sa kabilang dulo naman, nakatingin si Pepe sa messenger chat nila. Walang bagong message. Hindi siya makapag-decide kung siya ang mag-uumpisa o hihintayin niyang si Yoli ang magsabi.
Pambihira, isip niya. Ano ba talaga? Laro-laro lang?
Pero kahit galit siya, kahit inis siya, alam niyang bukas o makalawa, may mensahe ulit. Magbabati ulit sila. Magchichismisan ulit sila. Tapos uulit na naman ang cycle.
At kahit sa kaibuturan ng puso niya, hindi na siya sigurado kung masaya pa siya sa ganito—hindi pa rin niya kayang putulin ang koneksyon.
52Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGn7qAXKk1T
and then Add to home screen.