Kabanata XL: Be My Guest!
Linggo ngayon. Tahimik ang hapon sa Puerto Pandan. Hindi gaanong mainit, may kaunting simoy na bumabalot sa mga punong malunggay sa gilid ng kalsada. Sa loob ng bahay nila Pepe, abala ang Mama niya sa paglalaba habang si Papa naman ay nagkukumpuni ng lumang electric fan na ilang araw nang ayaw umandar.
Si Pepe, nakaupo sa sopa, hawak ang cellphone at ini-scroll ang chat nila ni Yoli. Tinititigan niya ang simpleng mensahe:
Peps, punta ka dito mamaya ha? Miss na kita.
Kumunot ang noo niya. Kahit na madalas silang magkaalitan, hindi niya maitatangging kapag si Yoli na ang nagyayaya, parang may magnet na humihila sa kanya. Huminga siya nang malalim, nag-ayos ng buhok, at tumayo.
Lumapit siya sa Mama niya na abala sa pagkukusot ng uniform. "Ma," sabi niya, medyo kabado, "aalis muna ako mamaya. May... date kami ni Yoli."
Napatingin ang Mama niya, inangat ang isang kilay. "Date? Sigurado ka diyan, anak?"
"Opo," sabi ni Pepe, sinusubukang huwag ipakitang kinakabahan. "Nagpaalam na rin ako kay Lola Lena. Nandun din naman siya."
"Hmm," sabi ni Mama niya, pinipigil ang ngiti. "O siya, basta mag-iingat ka ha. Wag ka masyadong gabi umuwi. At wag mong kalimutan yung grocery na pinabibili ko."
"Opo, Ma," sabi ni Pepe, sabay halik sa pisngi nito.
Pagkatapos magbihis—isang simpleng polo shirt at maong pants—lumabas siya ng bahay at sumakay sa tricycle na palaging nakatambay sa kanto. Habang umaandar, dama niya ang magkahalong kaba at tuwa. Grabe, isip niya, para lang akong high school ulit.
Pero, noong nasa harap ng isang tanyag na paaralan si Pepe, sabi niya kay manong driver na sa terminal ng Burnayan na lang.
Pagdating niya sa terminal, bumaba siya ng tricycle at nagbayad ng pamasahe. Kaunti lang ang tao sa waiting area. May mga pasaherong nakaupo, may nagkukwentuhan tungkol sa presyo ng palay, may nagtitinda ng mani sa tabing kalsada.
"Shuttle papuntang hilaga?" tanong niya sa konduktor.
"Oo, boss," sabi ng lalaki, itinuro ang puting van na nakaparada sa dulo.
Sumakay si Pepe at umupo sa dulo para di masyadong kita. Habang umaandar ang shuttle, tinititigan niya ang cellphone, iniisip kung ano na naman kaya ang mood ni Yoli ngayon. Magiging sweet kaya ito? O baka mamaya, magtatalo na naman sila dahil sa kung anong maliit na bagay?
Napabuntong-hininga siya. Pero kahit ganoon, excited pa rin siya.
Matapos ang halos tatlumpung minutong biyahe, huminto ang shuttle sa isang intersection. Sa kanan ng isang tulay, may isang putting signage na nagsasabing, "Welcome to Basi, Driive Safely". Matatandaan naman ni Pepe na may isang kilalang Japanese restaurant, sa hilaga.
Mga 270 metro pa lang pala ito mula rito, bulong ni Pepe sa sarili. Ito ang distansya din mula sa kilalang restaurant sa covered court ng barangay nina Yoli.
Binaba niya ang bayad at naglakad nang dahan-dahan. Dinaanan niya ang barangay hall, kung saan may dalawang tanod na nagchichismisan habang nagkakape. May isang matandang babae namang nagbebenta ng banana cue sa harap ng gate. At maraming tambay at nagbabasketball sa court.
"Hoy, iho," bati ng matanda, "bumili ka na rito, bagong luto!"
Napangiti si Pepe, pero umiling. "Salamat po, babalikan ko po mamaya!"
Tumuloy siya hanggang marating niya ang maliit na apartment complex. May isang malaking gate na kulay itim, at gray ang kaniyang mga poste, na sa poste sa kaliwa ay pay pyramid sa ibabaw nito at sa poste sa kanan ang electric line.
Noong dumating siya sa harap ng apartment nina Yoli, huminga siya nang malalim, sinubukang pigilan ang mabilis na tibok ng dibdib. Kumatok siya sa pinto ng unang unit.
TOK TOK TOK.
Sandaling katahimikan.
May marahang kaluskos sa loob, parang nagmamadaling hakbang ng tsinelas sa sahig. Tapos, biglang bumukas ang pinto.
Hindi aso ang tumambad sa kanya.
Si Yoli pala.
Nakapajama lang ito, kulay baby pink, at puting sando na may nakasulat na Dream Big. Nakataas ang buhok niya sa simpleng ponytail. Walang make-up, pero parang mas maganda pa siyang tignan ngayon.
"Peps!" sabi ni Yoli, napangiti. "Ang bilis mo naman!"
Napakamot si Pepe sa batok. "Ah... maaga ako umalis. Miss na rin kita."
"Ayyy," sabi ni Yoli, kunwari naiinis, pero halatang kinikilig. "Pumasok ka na."
Pagpasok niya, naamoy agad niya ang bagong linis na sahig—amoy pine scent na floorwax. Sa loob, abala sina Lola Lena at ang kambal na sina Tita Cristina at Criselda sa pagwawalis, pag-aayos ng kurtina, at pagliligpit ng mga lumang damit.
"Ay, Pepe!" bati ni Tita Criselda, kumakaway. "Kumusta ka?"
"Mabuti naman po," sabi ni Pepe, medyo nahihiya.
"O, sige, kayo na muna diyan," sabi ni Lola Lena, tinatapik ang braso niya. "Kami na rito. Manood muna kayo."
Sa sala, umupo sila ni Yoli sa maliit na sofa. Binuksan ni Yoli ang TV at pinili ang isang episode ng Kapuso Mo, Jessica Soho.
Habang nanonood sila, biglang may eksenang multo. Kumapit si Yoli kay Pepe, kunwari takot na takot.
"Peps! Hawakan mo ako!" sabi niya, nilalapit ang mukha kay Pepe.
"Naku, arte mo," sabi ni Pepe, pero nilagay ang braso sa balikat ni Yoli. "Eh kanina, ikaw pa yung matapang."
"Wala ka na doon!" sabi ni Yoli, sabay kurot sa tagiliran niya.
Nagkatawanan sila. Minsan, iniisip ni Pepe na parang bata lang si Yoli kapag wala silang away—madaldal, maarte, pero totoong totoo.
Lumipas ang halos isang oras at natapos silang nanood ng KMJS. Napatigil ang TV sa ending credits. Tumayo si Yoli at hinilot ang batok niya.
"Peps," sabi niya, "baka umalis ka na muna. Baka ma-late ka pauwi. Wag mo nang hintayin na dumilim."
Napatingin si Pepe sa orasan. Alas singko na pala ng hapon.
"Oo nga," sabi niya. "Pero sabay na lang tayo lumabas."
"Ayaw ko," sabi ni Yoli, kunwari nagtatampo. "Ikaw na lang muna."
Lumapit si Lola Lena sa kanila. "Pepe, ihahatid kita hanggang highway. Para naman may kasama ka."
"Salamat po, Lola," sabi ni Pepe.
Nagpaalam siya sa kambal, at lumabas na sila ni Lola Lena. Habang naglalakad palabas ng compound, naririnig niya si Yoli na sumisigaw mula sa pinto.
"Text mo ako pag nakasakay ka na ha!"
"Oo," sabi niya, kumakaway. "Wag ka na magtampo!"
Pagdating nila sa National Highway, nagpara siya ng bus. Hindi kalayuan, nakita niyang dumating ang isang puting mini-bus.
"Diyan ka na, iho," sabi ni Lola Lena. "Mag-ingat ka ha. Salamat sa pagpunta."
"Salamat din po," sabi ni Pepe, at sumakay na siya.
Pagkababa niya sa harap ng Kabagis Grocery, agad siyang pumasok para bumili ng pinabibiling gatas, mantika, at kape ng Mama niya. Habang nasa pila, kinuha niya ang cellphone at tiningnan ang chat ni Yoli.
Peps, ingat ka. Sorry kanina ha. Love you.
Napangiti si Pepe. Minsan ka lang magsorry ah, bulong niya.
Pagkababayad niya, lumabas siya ng grocery at huminga nang malalim. Nagpara ito ng tricycle pauwing Puerto Pandan.
Pagdating niya sa bahay, sinalubong siya ng Mama niya sa pintuan.
"O, nakauwi ka na," sabi nito. "Kumain ka na?"
"Hindi pa po," sabi ni Pepe. "Mamaya na lang."
Umakyat siya sa kwarto, iniisip ang buong araw. Kahit maikli lang ang oras na magkasama sila ni Yoli, ramdam niya na kahit paano, gumagaan ang puso niya.
Sa isip niya, Siguro... ganito talaga kapag mahal mo ang tao. Kahit anong inis, kahit anong away, babalik ka pa rin.
At bago siya matulog, tinext niya si Yoli:
Salamat sa araw na 'to. Masaya ako kahit sandali lang.
Napangiti siya nang mabasa ang reply:
Ako rin. Good night, Peps.
70Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡBeHZQA5wIs
and then Add to home screen.