Kabanata XXXIX: Usap
Isang araw, nag-aalimpungatang bumangon si Pepe mula sa malamig na kutson sa kanilang kwarto. May kakaibang saya siyang nararamdaman sa umaga na ito—hindi dahil holiday o wala silang pasok, kundi dahil ito na ang araw ng malaking Miki-Lualo sa Puerto Pandan. Ibang klase kasi ang selebrasyong ito—tila pista, pero hindi naman pista; reunion, pero hindi rin eksaktong reunion. Para itong kumbinasyon ng kainan, kwentuhan, tsismisan, at tawanan. Isa ito sa mga paboritong gawain ng pamilya nila Pepe, lalo na kapag summer.
Maaga pa lang, nagsisidatingan na ang mga bisita. May mga tiyuhin at tiyahin niya na galing pa sa Bangued at Lagangilang, dala-dala ang mga pasalubong at mga bata na parang kulang na lang ay mag-unahan sa pag-akyat sa puno ng mangga sa likod ng bahay ni Pepe. May mga pinsan siyang palaging nanunukso sa kaniya kapag nababanggit si Yoli.
"Ay, Pepe," sabi ng isa niyang pinsan na si Arjay, habang nag-aayos ng mesa, "kasama mo ba si madam girlfriend ngayon, ha? Si Miss Maldita?"
Napangiti si Pepe at umiling. "Tarantado ka talaga, Arjay," sabi niya. "Mamaya pa sila darating ni Lola."
"Basta!" sabi ni Arjay, kunwari pasimpleng nang-aasar, "pag dumating 'yon, magpapicture ako. Idol ko 'yon eh. Ang tapang!"
"Wag mo nga siyang tawaging matapang," sagot ni Pepe, sabay tapik sa braso ng pinsan. "Sensitive yun."
Bago mag-alas-onse, tinawagan muna ni Pepe si Yoli. Mahina ang signal, kaya ilang ulit siyang nag-redial bago sumagot.
"Hello, Peps," bati ni Yoli, medyo pabulong. "Paalis na kami ni Lola. Bili muna daw kami ng pandesal sa kanto."
"Sige, ingat kayo," sagot ni Pepe. "Dito na kayo kumain ng tanghalian. Sobrang daming pagkain."
"Ewan ko sa'yo," sagot ni Yoli, medyo may inis na lambing. "Basta tingnan natin mamaya."
Sa totoo lang, excited si Pepe na makita si Yoli. Kahit madalas silang mag-away, hindi maikakaila na tuwing magkasama sila, pakiramdam niya kumpleto ang araw niya. At ngayong malapit na siyang mag-college, naisip niyang baka isa ito sa huling pagkakataon na makakasama niya si Yoli sa ganitong simpleng okasyon.
Alas-dose ng tanghali, dumating na ang tricycle nina Lola Lena at Yoli. Nakasuot si Lola Lena ng kulay asul na bestida na may bulaklaking disenyo, habang si Yoli naman ay naka-white blouse at simpleng palda. Kita agad ni Pepe ang bitbit nilang mga paper bag, at napangiti siya.
Lumapit siya para salubungin sila, pero bago pa siya makalapit, humalukipkip na si Yoli at tumingala.
"Ang daming tao," sabi ni Yoli, kunwari naiilang. "Ayokong pumasok."
"Pasok na kayo," sabi ni Pepe, sinusubukang pasayahin ang tono. "Wala namang mangangain sa inyo dito."
"Tama na," sabat ni Lola Lena, hinahaplos ang braso ni Yoli. "Dito na lang kami sa tindahan sa labas. Mahihiya daw siya. Saka gusto niya sana magpatutor."
Nagkibit-balikat si Pepe. "O sige," sabi niya, kahit medyo nanghihinayang. "Pero mamaya, wag kayong uuwi nang hindi man lang kumakain."
Habang nasa loob si Pepe, abala siya sa pagtulong sa pagbabalot ng mga styro na may Miki, itlog, at lumpia. Panay din ang pag-abot niya ng pitsel ng malamig na Royal sa mga bisita. Paminsan-minsan, sinisilip niya sa bintana kung nasaan ang maglola. Nakaupo sila sa monoblock chairs sa harap ng maliit na sari-sari store, tahimik na kumakain ng Miki. Si Yoli, nakatungo, abala sa paghalukay ng noodles, parang ayaw makipag-eye contact kahit kanino.
Sa isip ni Pepe, Nako, si Madam, mood swing na naman.
Lumapit sa kaniya si Arjay. "Hindi ba papasok 'yon?" tanong niya habang sumisipsip ng sabaw.
"Ewan ko," sabi ni Pepe. "Nahihiya raw."
"Tss," natatawang sagot ni Arjay. "Nahihiya? 'Yon? E kilala ko 'yon eh. 'Yan ang may pinaka-matapang na kilay sa buong Abra."
"Shhh!" sabay tawa ni Pepe. "Wag kang maingay, baka marinig ka."
Matapos ang halos dalawang oras na kainan at kwentuhan, unti-unti nang nag-uwian ang mga bisita. Lumabas si Pepe para kausapin ang maglola.
"O, aalis na kayo?" tanong niya habang pinupunasan ni Lola Lena ang labi.
"Uwi na kami," sagot ni Lola Lena. "May gagawin pa kami mamaya."
Napansin ni Pepe na tahimik pa rin si Yoli. Hindi na siya nagsalita pa. Alam niyang kapag ganyan si Yoli, wag na munang kulitin.
"Gusto mo ba magpatutor mamaya?" tanong niya, inaasahang magbabago ang mood ni Yoli.
Tumango lang si Yoli. "Video call na lang," sabi niya mahina. "Ayokong abalahin kayo dito."
"O sige," sabi ni Pepe. "Ingat kayo."
"Salamat," sabi ni Lola Lena, at dahan-dahan na silang lumayo, hawak ni Yoli ang bag na kulay dilaw.
Kinagabihan, habang tahimik ang buong bahay, umakyat si Pepe sa kwarto at binuksan ang cellphone niya. Tinawagan niya si Yoli sa Messenger video call.
"Hi," bati niya.
"Hi," sagot ni Yoli, medyo ngumiti na. "Review na tayo?"
"Oo," sabi ni Pepe, habang inaayos ang notes niya. "Ready ka na?"
"Ready," sagot ni Yoli, sabay hagikgik.
Nagumpisa na ang review. Nagtanong si Pepe ng tungkol sa mga formula sa Physics, mga tanong sa History, pati ilang terms sa Filipino. Paminsan-minsan, nagsisingit siya ng biro.
"O," sabi ni Pepe, kunwari seryoso. "Ano ang formula ng force?"
"Force equals mass times acceleration," sagot ni Yoli, pero may kasamang irap. "Hindi mo na ako mabobola."
"Sigurado ka?" biro ni Pepe. "Baka force equals kilig times pagmamahal."
"Kadiri!" sabay tawa ni Yoli.
Nagtawanan sila ng ilang sandali, parang wala nang tampuhan na naganap dati. Sa ganitong oras, palaging bumabalik ang pagiging sweet ni Yoli—yung tipong parang hindi siya yung nagalit at nagwalkout ilang araw ang nakaraan.
Pagkatapos ng halos dalawang oras na review, nagpaalam na si Yoli.
"Tulog na ako, Peps," sabi niya, medyo garalgal ang boses.
"O sige," sabi ni Pepe. "Good night."
"Good night," sagot ni Yoli, sabay end call.
Lumabas si Pepe sa kwarto, bumaba sa sala. Naroon ang Mama niya, nakaupo sa sofa, nagbabasa ng Lumina Magazine. Nang makita siya, ibinaba nito ang babasahin.
"Pepe," sabi ng Mama niya, medyo seryoso ang tono. "Pwede ba kitang makausap?"
Umupo si Pepe sa tabi niya. "Opo, Ma. Bakit po?"
Huminga nang malalim si Mama niya bago nagsalita. "Alam mo, anak, masaya ako na kasama mo ulit si Yoli. Pero... gusto ko lang maging totoo sa'yo."
Nagtataka si Pepe. "Ano po 'yon?"
"Naaalala mo pa ba 'yung panahon na nag-break kayo?" tanong ni Mama niya.
Tumango si Pepe. Bigla siyang bumalik sa eksenang iyak siya sa Chowking habang kumakain ng beefy ribs.
"Anak," sabi ni Mama niya, medyo namumula ang mata. "Nasaktan ako noon para sa'yo. Hindi mo alam kung gaano kasakit para sa akin na makita kang umiiyak, na parang pinagsakluban ka ng langit at lupa. At 'yung chat na natanggap ko noon mula sa kanya..."
Napatingin si Pepe. "Anong chat po 'yon?"
"'Yung sinabi niyang... 'Tita, pinagpapasensyahan ko na lang siya kasi...'" ulit ni Mama niya, mabagal ang bawat salita. "Hindi ko alam kung anong ibig niyang sabihin doon. Pero parang... minamaliit ka."
Biglang natulala si Pepe. Hindi niya alam ang isasagot.
"Naiintindihan ko na bata pa kayo," sabi ng Mama niya. "Pero sana, anak... kapag dumarating ang panahon na parang hindi ka na nirerespeto, matuto ka ring tumayo para sa sarili mo."
Hindi agad nakasagot si Pepe. Tahimik lang siya, nakayuko.
Maya-maya, huminga siya nang malalim. "Pasensiya na po, Ma," sabi niya. "Siguro kasi... mahal ko siya."
"I know," sagot ng Mama niya, at hinawakan ang kamay niya. "Pero sana, alalahanin mo, anak... kahit anong mangyari, kahit maghiwalay kayo o mag-away, andito kami ni Papa mo. Hindi ka nag-iisa."
Napaluha si Pepe, pero ngumiti siya. "Salamat po, Ma."
Habang umakyat siya sa kwarto, nag-iisip siya. Ano kaya kung isang araw, wala na ako sa DWCB? Paano na kami ni Yoli?
Doon na siya nakabuo ng ideya. Kailangan ko sigurong gumawa ng paraan para magkita kami, kahit wala na ako doon. Kahit papano... gusto ko pa ring iparamdam sa kanya na importante siya.
Hindi niya alam kung paano, pero alam niyang hindi niya kayang bitawan si Yoli ng basta-basta. Kahit ilang beses na silang naghiwalay at nagbalikan, parang palaging bumabalik ang puso niya sa parehong babae.
At sa gabing iyon, bago matulog, tinititigan niya ang kisame. Pinipilit niyang itanim sa isip na darating ang oras na matatapos din ang mga tampuhan. Baka nga totoo ang sabi ng iba—kapag mahal mo, paulit-ulit mong pipiliin, kahit paulit-ulit kang masaktan.
73Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡotOrHtr1tv
and then Add to home screen.