Katie sayfayı sıkıca tuttu, parmakları beyazlaşmıştı. Cümle, neredeyse nefesini kesmişti:
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡTYG9BQkk3n
“Ben seni yazdım. Ama şimdi sıra sende.”
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ89wNjpPS27
Koridorun karanlığı etrafını sardı, ancak bu karanlık normal bir karanlık değildi. Sessizliğin içinde sanki bir kalp atışı vardı; her adımında, kendi kalbinin sesini duymaktan daha ürkütücü bir ritimle yankılanıyordu.
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡafiwJcc4yR
Kendi nefesini duymaya çalıştı ama nefesi, sanki bu mekânda var olmanın kendisine yasaklanmış bir şeymiş gibi, boğuk ve uzak çıkıyordu. Adımlarını atarken zemindeki toz kalkıyor, ama bir ses yoktu; her şey sadece kendi varlığının yankısı gibiydi.
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡORJR3pjiRu
O anda Katie, koridorun köşesinde bir gölge fark etti. İlk başta insan sanmıştı. Ama gölge, ona doğru yaklaşmıyordu; sanki onun hareketlerini önceden bilerek, ona göre şekil değiştiriyordu. Gölge bir anlığına bir insan silueti aldı, sonra hızlıca çığırından çıktı, duvarlara, tavan köşelerine yayıldı.
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6XdZQEcyLO
“Sen… benim… değil misin?” diye fısıldadı Katie, sesi kendi kulaklarında kayboluyordu.
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡcMK6BaKWSC
Gölge aniden durdu. Sessizlik çöktü. Ardından, koridorun ucundan boğuk bir çocuk sesi geldi:
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡfu6xskRNjc
“Beni dinlemedin. Beni yazdın ama beni görmedin. Şimdi… görmelisin.”
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡr1lWhsVTUR
Katie bir adım geri çekildi ve kendini bir odanın eşiğinde buldu. Oda, tıpkı çocukluk odası gibi görünüyordu ama bu kez daha yoğun bir karmaşa vardı. Duvarlar, birbirine karışmış resimler ve eski fotoğraflarla doluydu; her birinin yüzünde, Katie’nin kendine ait hatıralarının farklı bir versiyonu vardı. Ve her fotoğrafta gözler… hep gözler, direkt olarak onu izliyordu.
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡs6iv0xplpF
Elindeki sayfada titreyen cümle yeniden hareket etti, sanki kendi kendine yazılıyormuş gibi:
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkU6DDoaK7l
“Beni unutmadın… ama şimdi… unutulmuş olanı hatırlamalısın.”
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqaHQths38h
Katie, sayfayı incelediğinde kelimelerin kendi el yazısına dönüşmeye başladığını fark etti. Bu el yazısı… geçmişte bastırılmış korkular, bilinçaltındaki karanlık ve hatırlamak istemediği anılar… hepsiydi.
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIN5aVQCPfs
Birden koridor boyunca yankılanan sessiz çığlıklar duydu. Yavaş yavaş fark etti ki, bu çığlıklar sadece kelimeler değildi; bu, geçmişte kendi zihninde hapsettiği tüm acıların, öfkenin ve yalnızlığın kendini somutlaştırmış haliydi.
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIwvm3Bw0qV
Gözlerinin önünde, duvarlar aniden kanlı bir dokuya büründü. Kırmızı çizgiler, sayfada yazan kelimelerle birleşerek bir ağ gibi her yere yayıldı. Kelimeler artık okunamıyor, sadece hissettirilmek istenen bir ağırlık ve çaresizlik bırakıyordu.
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡj1aAXioVD0
Katie nefesini kontrol etmeye çalıştı ama yutkunmak neredeyse imkânsızdı. Vücudu donmuş gibiydi; kalbi, göğsünde tek bir yumrukla sıkışmıştı. Tam o anda, koridorun sonunda küçük bir kapı belirdi. Eski zamanlardan kalma, neredeyse hatırlanamayacak kadar eski bir kapı.
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡd6mM1x30Lc
Kapıyı araladığında… kendisini aynadaki bir yansıma karşılamadı. Yansıma yerine, odada hareket eden bir başka Katie vardı: yaşadığı en ağır bunalımın, en derin cinnetin içinde çırpınan Katie… ve gözleri… gözleri tamamen boştu.
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡeDUV2uWtgT
O an Katie anladı. Bu gördüğü sadece bir gölge değildi. Bu, kendi yok oluşunun bir ön izlemesiydi.
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9qRep4eEY4
Sayfa bir kez daha titredi ve yeni bir cümle belirdi:
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡEPWtg4H1WS
“Sen şimdi yazacaksın. Ama yazdıkların… seni de yazacak.”
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdaDnZurk8l
Katie’nin elleri titredi, dizleri çöktü. Yavaşça fark etti ki, geçmiş sadece onu takip etmiyor, onu yaratıyor ve yeniden şekillendiriyordu. Her adımı, her nefesi, her hatırası… hepsi artık kontrolünün dışındaydı.
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡeBAOMxrde9
Koridorun karanlığında tek başına kaldığında, Katie’nin içinden boğuk bir fısıltı yükseldi:
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiXXvfRYvNX
“Ve ben… artık yalnız değilim. Ben hep buradayım. Sen… bana katılmak zorundasın.”
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡCECMS8cT0f
O andan sonra koridorun sessizliği, fısıltılarla doldu; kelimeler bir kez daha havada dans etmeye başladı, bu kez daha karanlık, daha acımasız ve daha kaçınılmaz bir şekilde: Katie’nin geçmişi, zihni ve ruhu… artık tamamen bir bütün olmuştu.
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡB3aPM7tOlZ
96Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvYQabeBHiy
and then Add to home screen.