Sabah güneşi perdelerin arasından içeri sızarken, Katie odasında uyandı sandı.
Ama gerçekten uyandığı yer… kendi odası değildi.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGJHtyZHayr
Bir süre göz kırptı.
Nefesi ılık bir havaya karıştı, duvarlardan yayılan sessizlik ise ürkütücü şekilde tanıdıktı.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqMsKa0CLc3
Bakışlarını gezdirdiğinde, zamanın dokunmadığı bir anın içinde olduğunu fark etti.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡEM1CVUca7G
Bu, onun çocukluk odasıydı.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ1aSZhzuMgt
Kenarları soyulmuş pastel duvar kâğıtları, kitaplarla tıka basa dolu küçük raf, yatağın ucundaki eski pelüş oyuncak… Hepsi yerli yerindeydi. Hatta duvarın sağ köşesinde, yıllar önce kırılmış olan küçük çerçeve bile aynı açıyla duruyordu.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡyPHGnbBhO0
Ama bu oda bir anı değil, anının kendisiydi.
Soluk bir sis gibi değil; tamamen canlı, tamamen gerçek.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡxttsgEPGcp
Katie yutkundu.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡQ90W7ln54r
Çocukken odası onun için bir sığınaktı, evin geri kalanında konuşulmayan gerilimlerden uzak tek güvenli bölge. Burada kitap okur, hayal kurar, defterlerine kelimeler dökerdi.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9BMlsoE5Pg
Bir şey dikkatini çekti:
Çalışma masasının üzerinde duran eski günlüğü.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡuH7Oy4qZjf
Kilitli, bordo kaplı, köşeleri aşınmış küçük bir defter.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡR10hygLqOX
Katie yavaşça yaklaştı.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡcnFiN6o8Uz
Günlük eline geldiğinde bir an titrediğini sandı. Belki de sadece kendi elleriydi titreyen; emin olamadı.
Parmakları kilide dokundu.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6WYrigBKi0
Kilidin zaten açık olduğunu fark etti.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzGpbaaSUjM
Bu imkânsızdı.
Çünkü o defter… çocukluğunun en özel, en saklı kelimelerini taşıyordu ve o kilidi yalnızca kendisi açmıştı.
Ama kilit şimdi ardına kadar açıktı.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡb79A3QVJk9
Katie sayfaları çevirdi.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡApLaPJHNoJ
Bazıları boştu.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡmb8kYfNWnG
Bazıları karalanmıştı.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnGZ6GnW266
Bazıları ise çocukluğunun kırılgan el yazısıyla doluydu:
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡq7BaU3wYlW
“Bugün okuldaki kitap köşesini düzenlemem gerekti. Kimse ilgilenmiyor ama ben seviyorum.”
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqYqn2a42QA
Devam etti:
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡebxYVmNPjK
“Keşke herkes kitapların içindeki dünyaların gerçek olduğunu anlamasa bile hissetseydi.”
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzYjM1CqgMz
Bir başka sayfa:
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡcvh24xgq0f
“Annem bugün yine bağırdı. Sesini duymamak için kulaklarımı kapattım. Sonra yazdım. Yazınca daha az acıyor.”
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAkRdWYGmqN
Katie’nin gözleri sayfalarda dolaştıkça boğazı düğümlendi.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡTbnIvm5Ut5
Bu cümleleri hatırlamıyordu.
Ya da hatırlamak istemiyordu.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbUNoRzzi1v
Bir sayfaya geldiğinde yazı tamamen değişiyordu. Çocuk el yazısından çok daha karanlık, çok daha hızlı yazılmış gibiydi — ama bu yazıyı çocuk halinin yazmış olması imkânsızdı.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOEtEyzwVj8
Sayfanın üstünde tek bir cümle vardı:
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgBWc2izqIy
“Odanın duvarlarında gece fısıldayan şeyin adını yazdım. Ama sabah silinmişti.”
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6tRBcG3g3I
Katie dondu.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIM9pnmKdfd
Bunu yazdığını hatırlamıyordu.
Bu yaşta böyle bir şey bilmesi… mümkün değildi.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡxq9RKWbS3c
Sayfa kendi kendine çevrildi.
Rüzgâr yoktu, hareket yoktu — yine de sayfa döndü.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ0YcR7bt2sp
Yeni sayfada, köşeye sıkışmış küçük bir çizim vardı.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLF1UdGRLRQ
Kitap sayfalarına benzeyen bir şekil… ama ortası karartılmış.
Yırtılmış gibi.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ220r4JlyBF
Altına minik bir not:
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqBCxe0mG6M
“Kitaplar beni saklıyor, ama o bazen sayfaların arasından bakıyor.”
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡoWBGjMqNRt
Katie geri çekildi.
Ama o anda odanın bir köşesinden hafif bir tıkırtı geldi.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJeDAz8jTEr
Başını çevirdiğinde, küçük yaşlardaki kendi halini gördü.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ0J5VCZPYFS
8 yaşındaki Katie…
Kısa saçlı, kollarını göğsüne sarmış, yatağın köşesinde oturuyordu.
Başını kaldırdı, gözleri boş değildi ama yorgundu — bir çocuğun sahip olmaması gereken bir yorgunluk.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFyFtAMuGgp
Küçük Katie konuştu:
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡsUhOf55Q3Q
“Kitapları sevdim çünkü kimse benimle konuşmuyordu.”
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡksjZZFyaaJ
Katie’nin nefesi kesildi.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡPi3HdBZlb2
“Ben o zamanlar seni yazıyordum… ama sen beni okumuyordun.” dedi küçük olan.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡejAAYdPA81
Sesi inceydi ama tonunda tuhaf bir bilgelik, hatta suçlama vardı.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6eL1ChnsM1
Katie bir adım attı.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡueQL4xyHtk
“Sen… gerçek misin?” diye fısıldadı.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzDADOmywuB
Küçük Katie’nin gözleri hafifçe karardı, oda bir an bulanıklaştı.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡittwdbqN1E
“Ben gerçek olan tek şeydim.”
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9jSa5E9Fc3
Cümle bittiği anda odanın duvarları çatlamaya başladı.
Çatlaklar önce küçükti, sonra hızla yayıldı; tıpkı buz tutmuş bir gölün kırılması gibi.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ53H9GMq7xE
Duvarların ardından karanlık değil, kelimeler çıkmaya başladı.
Çocukluk günlüğünden dökülen, yarım kalmış, silinmiş, bastırılmış kelimeler…
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgK9Gkb7ko1
“Beni duy…”
“Geceleri… o…”
“Kapı açıldı…”
“Bana… dokundu…”
“Korkuyorum…”
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMfRpcztYzt
Kelimeler çığlık gibi değil, yazı sesi gibi çıkıyordu.
Sanki biri duvarların içini kurşunkalemle kazıyormuş gibi sert, kuru, gıcırdayan bir ses.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9QCLUegdnV
Katie geriye kaçmaya çalıştı ama zemin altında hafifçe çöktü.
8 yaşındaki Katie ayağa kalktı.
Başını yana eğdi.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡooDjN0u9wW
“Sen beni unuttun.”
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡS0fbFBKohj
“Hayır…” diye fısıldadı Katie, dizlerinin bağı çözülürken.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4ZDBArWQmg
Küçük olan, gözlerinin içindeki ışığı kaybetti.
Sanki biri içindeki anının fişini çekmiş gibi.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡb61M0wimXp
“O zaman… o seni hatırlattı.”
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUg9jKGNLgO
Bu cümleyle birlikte oda birdenbire yok oldu.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡxiOjQfKT60
Duvarlar çöktü, raflar boşluğa karıştı, günlüğün sayfaları havada beyaz tozlara dönüştü.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAcalGivK0m
Katie kendini yeniden malikânenin karanlık koridorunda buldu.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2B6W0cqcFE
Ama elinde küçük bir şey vardı.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡY3eM2uG8mL
Az önce yok olmuş görünen çocukluk günlüğü.
Sadece tek sayfası kalmıştı.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwAqOQBmx1H
Kalan sayfanın ortasında titreyen bir cümle yazıyordu:
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡB61aWBrWZo
“Ben seni yazdım. Ama şimdi sıra sende.”
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡPCCTBUMyJ9
Katie o an artık bir şeyi kesin olarak anlamıştı:
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdzOa96YPv3
Geçmişi sadece onu kovalamıyordu.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡceZnHX0X7V
Geçmişi, bu evde yeniden yazılıyordu.
103Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ7V57TjHiio
and then Add to home screen.