Evin içi, Katie için artık yalnızca bir yapı değil; nefes alan, büyüyen ve kendi hafızasına sahip bir varlığa dönüşmüştü. İlk iki gün boyunca fark etmediği küçük ayrıntılar, bu gece tamamen görünür hâle gelmişti — ya da görünür hâle geldiğini o sanıyordu. Çünkü Harowell Malikânesi’nde her şey, tam anlamıyla, algıyla gerçek arasındaki o ince çizgide yaşıyordu.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡWyASnaSsMx
Katie saatlerdir yatmamıştı. Salondaki lambayı yarım kısık bırakmış, koltuğun kenarında oturmuş, dudaklarını birbirine bastırarak karanlığa bakıyordu. Evde hiçbir ışık olmamasına rağmen ışığın olmadığı yerlerde bile gölgelerin hareket ettiğini fark ediyordu.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡw2IAbLIaTW
Her gölge, sanki geçmişinden bir parça taşıyordu.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnO5KAhb9Cg
Bir anda mutfağın oradan hafif bir titreşim geldi. Buzdolabının çalışması gibi bir ses… ama çok daha derinden, çok daha boğuk. Sanki metal değil, et titreşiyormuş gibi.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUouc3PBobH
Katie istemsizce ayağa kalktı. Ayak tabanı ahşap zemine dokunduğunda evin döşemesi tedirgin bir nefes gibi inledi. Katie, soğuk havanın bir anda üstüne çöktüğünü hissetti; o an, tıpkı yıllar önce çocukken gece koridordan geçerken hissettiği korkuyla aynıydı.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFj5aVmn7Ta
“Ne oluyor bana…” diye mırıldandı.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡQSsSKQCXTF
Mutfağın kapısının önüne geldiğinde elleri titriyordu. Kapının aralığından içerisi tamamen zifiri karanlıktı. Ama karanlık bile normal görünmüyordu. Sanki mutfak, ışığın hiç var olmadığı bir yere dönüşmüştü.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡPT1YzuPd3G
Katie içeri bir adım attı.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3glH0TOkYM
O anda, kapının arkasındaki eski cam panelde bir şey belirdi.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡRssJOz59Pz
Kendi yansıması.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡd7agdeMvns
Ama bir sorun vardı.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡjYeY2xzcvI
Yansıması gülüyordu.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡz0P1DDRTeh
Katie’nin yüzü gergin ve donuk olmasına rağmen, camdaki yüzü kısık bir gülümseme taşıyordu — üst dişleri hafifçe görünür şekilde. Yıllardır kendisinde böyle bir gülüş görmemişti. Bu, daha çok… alay eden biri gibi görünüyordu. Ve gözlerde garip bir derinlik vardı, sanki yansıma sadece görmüyor, içinden geçip başka bir şeye bakıyordu.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9N8HJzlhIs
Katie irkildi, geri çekildi. Yansıma kayboldu.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFccqe6xt58
Ama gülüşün anısı hâlâ odanın içinde asılı kaldı.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAPKmPAulwK
O gece boyunca evdeki hiçbir şey anlamlı davranmıyordu. Salonun duvarındaki tablo, her baktığında biraz daha yamulmuş duruyordu. Ev sessizken sanki daha gürültülü bir şey vardı; duvarların içinden nabız gibi atan bir uğultu yükseliyordu. Her adım attığında, ev adımını gecikmeli takip ediyordu — tıpkı birinin peşinden yürüyormuş gibi.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqVhR8i96OB
Katie sonunda odasına kaçtı.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtUHc2fIPjm
Kapıyı kapattı, kilitledi.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡcJCLxQXN7U
Kilidin yerinden hafif bir tak sesi çıkınca derin bir nefes aldı. Yatağa oturdu, alnını dizlerine yasladı. İçindeki sıkışma, yıllardır bastırdığı tüm duyguların bir anda geri dönmesi gibiydi — ama bu yalnızca psikolojik değildi. Sanki ev bile onun üzerine çöküyordu.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3Z96a8g9uG
“Bana ne oluyor…” dedi kısık bir sesle.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbSEM1O2hKV
Cümleyi bitirdiği anda odanın bir köşesinde hafif bir tıkırtı duyuldu. Bu ses öylesine hafifti ki, normalde kimse fark etmezdi. Ama Katie, o kadar gergindi ki, beynindeki tüm sinir uçları tek bir noktaya odaklanmış gibiydi.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡuJJB6KTWHe
Başını kaldırdı.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡc3V3EB60ln
Odanın köşesindeki eski ahşap dolap. Kapaklarından biri milimlik bir aralıkla titriyordu.
Katie ayağa kalktı, birkaç adım attı. Nefesi kesilmişti. Dolaba yaklaştıkça içeriden gelen hafif bir soluma sesi daha belirgin hale geliyordu.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡs7wDRDpcsU
Hırıltıya benzeyen bir nefes.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMbdE9MadzR
Katie, kapak tam kapanmadan önceki o ince aralıktan içeri baktı.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡg9pqlk1ABc
Ve orada karanlığın içinde bir çift göz parladı.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2tBUV97fif
KENDİ GÖZLERİ.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUQHjEZbPtM
Ama bir fark vardı:
Bu gözler, günlerdir uykusuz ve korkmuş olan Katie’nin gözleri değildi.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡBTVuApcQ1R
Bunlar tamamen boştu.
İçinde hiçbir insanlık kırıntısı olmayan, sessiz bir delilik taşıyan gözlerdi.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡa1SV3EVStu
Katie nefesi kesilmiş, geriye sendelemişti.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKTMlSZrU33
Dolabın kapağı yavaşça kapandı.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMPn05xS1pm
Ardından bir fısıltı duyuldu. O kadar hafifti ki, kelimeyi ayırmak bile zordu — ama söyleyenin bir insan olmadığı kesindi.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnXljLcqG8K
“Unutma…”
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdchUVJ00Ar
Katie dondu kaldı.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzMZxLbYkui
“Unutma” kelimesi çınlarken, evin her köşesi o tek kelimeyi yankılıyormuş gibi titredi. Yatak örtüsü kıpırdadı, duvardaki çerçeve hafifçe eğildi. O an Katie, evin sadece hatırladığını değil… bir şeyleri ona hatırlatmaya çalıştığını fark etti.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡPLr9GONhCF
Ama neyi?
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡxaZGK2XmrJ
Bu sorunun cevabı, Katie’nin özüne gömülü olan karanlığın ta kendisiydi.
Ve ev, onu açığa çıkarmaya çoktan başlamıştı.
136Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8BVKKOjrd6
and then Add to home screen.