Rüzgâr, Harowell Tepesi’nin kuru çamlarından aşağı doğru uzun bir inilti gibi süzülüyordu. Akşam güneşi batıya doğru kayarken, Katie uzaktan yükselen malikanenin siluetine baktı. Çocukluğunun tüm sessizliği, tüm yarım kalmış cümleleri, yutkunup bir daha söylemediği her şey, taş duvarların içinde hâlâ asılı duruyor gibiydi.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡTlKvx74aQQ
İşte yine buradaydı.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKdH1XLL4CU
Arabadan indiğinde, ayaklarının altında kırılan ince dalların sesi, bir süredir unuttuğu bir melodiyi hatırlatır gibiydi. Yıllarca eve dönmemek için bulduğu sebepler, bavulunun metal tokası gibi paslanmış, anlamsız bir sessizliğe gömülmüştü. Malikane aynıydı: karanlık, geniş ve kendi ağırlığının farkında olan bir beden gibi. Ama Katie’nin içine hafifçe çöken şey, evin bıraktığı iz değildi; yıllardır geri çağıran bir fısıltının sonunda onu yakaladığı hissiydi.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡN3uwnJyQUB
Kapıyı açtığında havayı dolduran soğukluk, dışarıdaki rüzgârdan daha ağırdı. Toz kokusu değil, başka bir şey…
Sanki yıllardır kimsenin dokunmadığı bir odanın bile canlı kalamayacağı kadar durgun bir hava.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVDWXX4qwqZ
Hol loştu. Merdivenlerin üzerindeki ahşap korkuluklar hâlâ aynı koyu cilaya sahipti; Katie parmaklarını üzerine bıraktığında hafif bir nem hissi duydu. Çocukken merdivenlere oturup aşağıdaki boşluğa bakarken hissettiği şeyin tam adını koyamazdı ama şimdi daha netti: Ev insanları izliyordu.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9ggUEFxit6
“En azından elektrik çalışıyor,” diye mırıldandı anahtarları çıkartırken.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡseE8Qu887x
Işık yandı. O an, sanki ışık sadece evin ters köşelerinde saklanan gölgeleri daha belirgin hâle getirdi.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9M731FqHcV
Katie derin bir nefes aldı. İçeri adım attıktan birkaç dakika sonra kapının arkasından gelen tok bir ses duyuldu; rüzgârın bu kadar güçlü olmaması gerekiyordu. Ancak dönüp baktığında kapı sadece kendi ağırlığıyla kapanmış gibiydi. Ya da Katie öyle olmasını istedi.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMMzjLxxBgt
Mutfağa yöneldiğinde çantasında titreyen telefon ekranına baktı: Noah.
Gözleri kısılıp hafifçe güldü.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiJ0c7WoXFQ
“Noah? Şimdiden araman sürpriz oldu.”
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡlVNGKqtPsK
“Bu akşam en azından haber ver diye aradım. Eve vardın mı?”
Noah’ın sesinde gizleyemediği o hafif tedirginlik hâlâ aynıydı. Çocukluklarından beri değişmeyen şeylerden biri buydu.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡn1BhFOL89h
“Yeni girdim. Her şey… aynı gibi. Belki de biraz daha soğuk.”
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ0EpvoWw0pM
“Bana öyle geliyorsa söyle, ben birkaç güne uğrarım. Sana eşlik edecek biri olur en azından.”
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ7rRzkvuwtp
“Gerek yok,” dedi Katie, mutfağın boşluğuna göz gezdirirken. “Bu ev tek başına da yenilir.”
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtaMFrgRHno
Noah bir an sustu, sonra alışılmış hafif kahkahasını attı.
“Sen nasıl istersen. Ama bir şey hisset… yani garip bir şey — bana haber ver, tamam mı?”
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡQ4B5kXSJIH
Katie cevap vermek üzereyken omuzlarının arkasında, holün karanlık ucundan bir çıtırtı duyuldu. Çok hafif.
Ama sessiz bir evde duyulmaması imkânsızdı.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡWPs9qhieX2
Katie istemsizce durdu.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡezWRRvibsZ
“Katie? Orada mısın?”
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3wCnEvTcul
“Buradayım. Sadece… eski ev işte. Tavan tahtaları konuşuyor.”
Kendi sesinin soğukkanlılığına şaşırdı. Oysa boğazındaki hafif gerilimi eliyle yoklayabilirdi.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8TH7Rloro9
Noah biraz daha konuşmak istedi ama Katie telefonu kapattı. Mutfağın ortasında bir süre sessizce durdu. Çatıdaki gölgeler hareket etmiyordu; evin hiçbir parçası değişmiş gibi görünmüyordu. Ama onda değişen bir şey vardı: bu sessizliğin artık daha dolu, daha ağır, daha bilinçli olduğunu hissediyordu.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVH3rrfEbHW
Holün karanlık ucuna bir kez daha baktı.
Çıtırtı artık yoktu.
Ama bakışını kaçırdığı anda, köşedeki eski ayna çerçevesinin üstünde bir kararma gördüğüne yemin edebilirdi.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ5EJNiyDfHX
Işığı açıp yeniden baktığında her şey normaldi.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUXb8fCDdZy
Yavaş adımlarla merdivenlere yöneldi. Evin ikinci katına çıkarken, duvarlardaki çerçevelerin içinden sanki birileri ona bakıyormuş gibi hissetti. Çoğu eski, solmuş fotoğraflardı. Harowell ailesinin yüzleri zamanla bulanıklaşmış, gözleri daha gelgitli hâle gelmişti.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡfaUy4uVXml
Merdivenin tepesine vardığında sağ taraftaki uzun koridorun kapılarından biri hafif aralıktı. Tam kapanmamış.
Bu, annesinin odasıydı.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8UnO8uJ3le
Elini kapının kenarına götürdü.
Kapıyı kapatmak istedi.
Ama içerden gelen çok hafif, sanki nefes alan bir insanın göğsündeki ritim gibi bir uğultu… elini durdurdu.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡf2XxOn0IDp
İçeri bakmadan kapıyı yavaşça itti.
Kapı kapanırken odanın karanlık içinden bir anlığına soğuk bir nefes yüzüne vurdu.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡe8avCd5yW3
Katie dondu.
Tüyleri diken diken olmuştu.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡengac1rlC4
Arkasını dönüp koridordan uzaklaşırken, evin alt katından yeniden bir ses geldi. Bu kez daha net.
Bir kapının kapanışı.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6fO1vfn574
Ama Katie evdeki tüm kapıları kapattığından emindi.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡerzMONEkw0
Belki de… öyle olmak istiyordu.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ1e9AdcKMrX
Odası hâlâ kullanılabilir durumdaydı. Pencerenin önündeki perde yıllardır açılmadığı için güneş renklerini tamamen çekmişti. Hava kararmıştı bile; gün şaşırtıcı derecede çabuk bitmişti. Katie yatağa bıraktığı eşyalarına bakarken, duvarla yatak arasındaki ince boşluktan gelen hafif bir koku fark etti.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡpww8MOZpcw
Eski, nemli, tanıdık…
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡEoTC2MrvB3
Çocukluğunda da bu kokuyu hissetmişti.
Her seferinde, birinin yatağın altından sürünerek çıkacakmış gibi bir korku doğururdu.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡl7o2Mwjh0l
Bir anlığına eğilip bakmayı düşündü.
Fonksiyonel, mantıklı, yetişkin bir davranış olacaktı.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡoykFJe0PGv
Ama yapmadı.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvUsLeqUPk3
Koridora doğru kapıyı yavaşça kapatırken, bir ses daha duydu. Bu kez fısıltı gibi.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGOjt3qZej4
Bir cümlenin yarısı.
Bir kelimenin gölgesi.
Sanki biri çok uzak bir odadan onun adını fısıldamıştı.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJzyxijRzDO
Katie, kapının tokmağını birkaç saniye boyunca hiç hareket ettirmeden tuttu.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMb2d18DqiR
Sonra kapıyı kapattı.
234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡTitUFxuDk4
Ve ev, o anda, ilk kez gerçekten nefes aldı gibi geldi.
ns216.73.216.67da2
and then Add to home screen.