Katie sayfayı sıkıca tuttu, parmakları beyazlaşmıştı. Cümle, neredeyse nefesini kesmişti:
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLgrbNmpWSJ
“Ben seni yazdım. Ama şimdi sıra sende.”
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡaZJdXEbj3p
Koridorun karanlığı etrafını sardı, ancak bu karanlık normal bir karanlık değildi. Sessizliğin içinde sanki bir kalp atışı vardı; her adımında, kendi kalbinin sesini duymaktan daha ürkütücü bir ritimle yankılanıyordu.
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡsJrpB595r9
Kendi nefesini duymaya çalıştı ama nefesi, sanki bu mekânda var olmanın kendisine yasaklanmış bir şeymiş gibi, boğuk ve uzak çıkıyordu. Adımlarını atarken zemindeki toz kalkıyor, ama bir ses yoktu; her şey sadece kendi varlığının yankısı gibiydi.
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvBB2tQmp5j
O anda Katie, koridorun köşesinde bir gölge fark etti. İlk başta insan sanmıştı. Ama gölge, ona doğru yaklaşmıyordu; sanki onun hareketlerini önceden bilerek, ona göre şekil değiştiriyordu. Gölge bir anlığına bir insan silueti aldı, sonra hızlıca çığırından çıktı, duvarlara, tavan köşelerine yayıldı.
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOoLdOmzikn
“Sen… benim… değil misin?” diye fısıldadı Katie, sesi kendi kulaklarında kayboluyordu.
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnLmHq9gdLY
Gölge aniden durdu. Sessizlik çöktü. Ardından, koridorun ucundan boğuk bir çocuk sesi geldi:
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡeHeOZu1M2w
“Beni dinlemedin. Beni yazdın ama beni görmedin. Şimdi… görmelisin.”
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4xwV0mor4I
Katie bir adım geri çekildi ve kendini bir odanın eşiğinde buldu. Oda, tıpkı çocukluk odası gibi görünüyordu ama bu kez daha yoğun bir karmaşa vardı. Duvarlar, birbirine karışmış resimler ve eski fotoğraflarla doluydu; her birinin yüzünde, Katie’nin kendine ait hatıralarının farklı bir versiyonu vardı. Ve her fotoğrafta gözler… hep gözler, direkt olarak onu izliyordu.
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡH7XLOdytcR
Elindeki sayfada titreyen cümle yeniden hareket etti, sanki kendi kendine yazılıyormuş gibi:
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡCnGVkjuUCt
“Beni unutmadın… ama şimdi… unutulmuş olanı hatırlamalısın.”
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvkXKVnkV2T
Katie, sayfayı incelediğinde kelimelerin kendi el yazısına dönüşmeye başladığını fark etti. Bu el yazısı… geçmişte bastırılmış korkular, bilinçaltındaki karanlık ve hatırlamak istemediği anılar… hepsiydi.
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡR2so3f1rPC
Birden koridor boyunca yankılanan sessiz çığlıklar duydu. Yavaş yavaş fark etti ki, bu çığlıklar sadece kelimeler değildi; bu, geçmişte kendi zihninde hapsettiği tüm acıların, öfkenin ve yalnızlığın kendini somutlaştırmış haliydi.
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡxJpmhMKQw7
Gözlerinin önünde, duvarlar aniden kanlı bir dokuya büründü. Kırmızı çizgiler, sayfada yazan kelimelerle birleşerek bir ağ gibi her yere yayıldı. Kelimeler artık okunamıyor, sadece hissettirilmek istenen bir ağırlık ve çaresizlik bırakıyordu.
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡmrMppsR3wL
Katie nefesini kontrol etmeye çalıştı ama yutkunmak neredeyse imkânsızdı. Vücudu donmuş gibiydi; kalbi, göğsünde tek bir yumrukla sıkışmıştı. Tam o anda, koridorun sonunda küçük bir kapı belirdi. Eski zamanlardan kalma, neredeyse hatırlanamayacak kadar eski bir kapı.
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLaIG2Cafvz
Kapıyı araladığında… kendisini aynadaki bir yansıma karşılamadı. Yansıma yerine, odada hareket eden bir başka Katie vardı: yaşadığı en ağır bunalımın, en derin cinnetin içinde çırpınan Katie… ve gözleri… gözleri tamamen boştu.
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtFB72fuLIa
O an Katie anladı. Bu gördüğü sadece bir gölge değildi. Bu, kendi yok oluşunun bir ön izlemesiydi.
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ52bMhxG8j1
Sayfa bir kez daha titredi ve yeni bir cümle belirdi:
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡEkgWAZd8Jg
“Sen şimdi yazacaksın. Ama yazdıkların… seni de yazacak.”
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡZuJ24affq7
Katie’nin elleri titredi, dizleri çöktü. Yavaşça fark etti ki, geçmiş sadece onu takip etmiyor, onu yaratıyor ve yeniden şekillendiriyordu. Her adımı, her nefesi, her hatırası… hepsi artık kontrolünün dışındaydı.
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡXTggb2sMsr
Koridorun karanlığında tek başına kaldığında, Katie’nin içinden boğuk bir fısıltı yükseldi:
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡaYvCBKDJEu
“Ve ben… artık yalnız değilim. Ben hep buradayım. Sen… bana katılmak zorundasın.”
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdGgBeD5ZTb
O andan sonra koridorun sessizliği, fısıltılarla doldu; kelimeler bir kez daha havada dans etmeye başladı, bu kez daha karanlık, daha acımasız ve daha kaçınılmaz bir şekilde: Katie’nin geçmişi, zihni ve ruhu… artık tamamen bir bütün olmuştu.
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡevcHx2G7Pu
97Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ5fepsJOWGX
and then Add to home screen.