Sabah güneşi perdelerin arasından içeri sızarken, Katie odasında uyandı sandı.
Ama gerçekten uyandığı yer… kendi odası değildi.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡQWGWPk8Pu5
Bir süre göz kırptı.
Nefesi ılık bir havaya karıştı, duvarlardan yayılan sessizlik ise ürkütücü şekilde tanıdıktı.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFwIXX6KNgK
Bakışlarını gezdirdiğinde, zamanın dokunmadığı bir anın içinde olduğunu fark etti.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNeecL2ZdDc
Bu, onun çocukluk odasıydı.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡSxwRIuL1ri
Kenarları soyulmuş pastel duvar kâğıtları, kitaplarla tıka basa dolu küçük raf, yatağın ucundaki eski pelüş oyuncak… Hepsi yerli yerindeydi. Hatta duvarın sağ köşesinde, yıllar önce kırılmış olan küçük çerçeve bile aynı açıyla duruyordu.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡDnzuZF51Zc
Ama bu oda bir anı değil, anının kendisiydi.
Soluk bir sis gibi değil; tamamen canlı, tamamen gerçek.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgLp2G55Pzv
Katie yutkundu.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡlwVwvmnIdk
Çocukken odası onun için bir sığınaktı, evin geri kalanında konuşulmayan gerilimlerden uzak tek güvenli bölge. Burada kitap okur, hayal kurar, defterlerine kelimeler dökerdi.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2ZVV1MsbkZ
Bir şey dikkatini çekti:
Çalışma masasının üzerinde duran eski günlüğü.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ96Kxc7aq3r
Kilitli, bordo kaplı, köşeleri aşınmış küçük bir defter.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkxjlbDAMqo
Katie yavaşça yaklaştı.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJw6YnHkgQk
Günlük eline geldiğinde bir an titrediğini sandı. Belki de sadece kendi elleriydi titreyen; emin olamadı.
Parmakları kilide dokundu.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡZvR1hW7mKy
Kilidin zaten açık olduğunu fark etti.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡojL7M4hDNP
Bu imkânsızdı.
Çünkü o defter… çocukluğunun en özel, en saklı kelimelerini taşıyordu ve o kilidi yalnızca kendisi açmıştı.
Ama kilit şimdi ardına kadar açıktı.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8F3YF7QPrd
Katie sayfaları çevirdi.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ1hBznSXXpJ
Bazıları boştu.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡQPUjsXbhgh
Bazıları karalanmıştı.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOnbMLkNah0
Bazıları ise çocukluğunun kırılgan el yazısıyla doluydu:
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡed6RlSCT56
“Bugün okuldaki kitap köşesini düzenlemem gerekti. Kimse ilgilenmiyor ama ben seviyorum.”
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdyz9yUi21Y
Devam etti:
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAIDxFYOxpN
“Keşke herkes kitapların içindeki dünyaların gerçek olduğunu anlamasa bile hissetseydi.”
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ1XbSIWIhJv
Bir başka sayfa:
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtqQczLvWIX
“Annem bugün yine bağırdı. Sesini duymamak için kulaklarımı kapattım. Sonra yazdım. Yazınca daha az acıyor.”
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9SYGjDi4w1
Katie’nin gözleri sayfalarda dolaştıkça boğazı düğümlendi.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzSqjpHOh1X
Bu cümleleri hatırlamıyordu.
Ya da hatırlamak istemiyordu.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡm1P1vz6Jfi
Bir sayfaya geldiğinde yazı tamamen değişiyordu. Çocuk el yazısından çok daha karanlık, çok daha hızlı yazılmış gibiydi — ama bu yazıyı çocuk halinin yazmış olması imkânsızdı.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGFNmvBg0Pl
Sayfanın üstünde tek bir cümle vardı:
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡCtUp3CNFvv
“Odanın duvarlarında gece fısıldayan şeyin adını yazdım. Ama sabah silinmişti.”
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNFjxxPAMun
Katie dondu.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAaXtx0Xa6y
Bunu yazdığını hatırlamıyordu.
Bu yaşta böyle bir şey bilmesi… mümkün değildi.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtciZB3xfGj
Sayfa kendi kendine çevrildi.
Rüzgâr yoktu, hareket yoktu — yine de sayfa döndü.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkxAFbsRL2X
Yeni sayfada, köşeye sıkışmış küçük bir çizim vardı.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkJrUMP6j6l
Kitap sayfalarına benzeyen bir şekil… ama ortası karartılmış.
Yırtılmış gibi.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOn1HCpxIvQ
Altına minik bir not:
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvom0Nfuq1O
“Kitaplar beni saklıyor, ama o bazen sayfaların arasından bakıyor.”
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOyElDP6D9X
Katie geri çekildi.
Ama o anda odanın bir köşesinden hafif bir tıkırtı geldi.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAzM9CkyI30
Başını çevirdiğinde, küçük yaşlardaki kendi halini gördü.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡmeGfE4FGg9
8 yaşındaki Katie…
Kısa saçlı, kollarını göğsüne sarmış, yatağın köşesinde oturuyordu.
Başını kaldırdı, gözleri boş değildi ama yorgundu — bir çocuğun sahip olmaması gereken bir yorgunluk.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡXUyfuCBqWY
Küçük Katie konuştu:
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdWTJeCLZcx
“Kitapları sevdim çünkü kimse benimle konuşmuyordu.”
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3g5wgg5jqv
Katie’nin nefesi kesildi.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMLA9pSJvLW
“Ben o zamanlar seni yazıyordum… ama sen beni okumuyordun.” dedi küçük olan.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLXu3fAnffN
Sesi inceydi ama tonunda tuhaf bir bilgelik, hatta suçlama vardı.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡo3tLWUIv13
Katie bir adım attı.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ81J1N3P6pf
“Sen… gerçek misin?” diye fısıldadı.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡlTBbXHveMr
Küçük Katie’nin gözleri hafifçe karardı, oda bir an bulanıklaştı.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnohsKC4qhB
“Ben gerçek olan tek şeydim.”
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ99rjCmB39Y
Cümle bittiği anda odanın duvarları çatlamaya başladı.
Çatlaklar önce küçükti, sonra hızla yayıldı; tıpkı buz tutmuş bir gölün kırılması gibi.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkCXmgszP7b
Duvarların ardından karanlık değil, kelimeler çıkmaya başladı.
Çocukluk günlüğünden dökülen, yarım kalmış, silinmiş, bastırılmış kelimeler…
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLY9omMf6iE
“Beni duy…”
“Geceleri… o…”
“Kapı açıldı…”
“Bana… dokundu…”
“Korkuyorum…”
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAYR7F9WaSt
Kelimeler çığlık gibi değil, yazı sesi gibi çıkıyordu.
Sanki biri duvarların içini kurşunkalemle kazıyormuş gibi sert, kuru, gıcırdayan bir ses.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡs5pND42Ki2
Katie geriye kaçmaya çalıştı ama zemin altında hafifçe çöktü.
8 yaşındaki Katie ayağa kalktı.
Başını yana eğdi.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡe4Ms4uaWkj
“Sen beni unuttun.”
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2u92FrkCeT
“Hayır…” diye fısıldadı Katie, dizlerinin bağı çözülürken.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIVvsF6TCxl
Küçük olan, gözlerinin içindeki ışığı kaybetti.
Sanki biri içindeki anının fişini çekmiş gibi.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡX9KwQ0MDWs
“O zaman… o seni hatırlattı.”
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡcVGOa2HlLY
Bu cümleyle birlikte oda birdenbire yok oldu.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8AuDELGN9Q
Duvarlar çöktü, raflar boşluğa karıştı, günlüğün sayfaları havada beyaz tozlara dönüştü.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnnWQ0orlVY
Katie kendini yeniden malikânenin karanlık koridorunda buldu.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡo6Mw69cgUv
Ama elinde küçük bir şey vardı.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡPenXsh5vfN
Az önce yok olmuş görünen çocukluk günlüğü.
Sadece tek sayfası kalmıştı.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhB7OakLNDW
Kalan sayfanın ortasında titreyen bir cümle yazıyordu:
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnH66vvW9h1
“Ben seni yazdım. Ama şimdi sıra sende.”
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIJjGGz9u9x
Katie o an artık bir şeyi kesin olarak anlamıştı:
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiLv6LqgJxl
Geçmişi sadece onu kovalamıyordu.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVYwr16EO6Q
Geçmişi, bu evde yeniden yazılıyordu.
104Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡDatxoOPAjK
and then Add to home screen.