Evin içi, Katie için artık yalnızca bir yapı değil; nefes alan, büyüyen ve kendi hafızasına sahip bir varlığa dönüşmüştü. İlk iki gün boyunca fark etmediği küçük ayrıntılar, bu gece tamamen görünür hâle gelmişti — ya da görünür hâle geldiğini o sanıyordu. Çünkü Harowell Malikânesi’nde her şey, tam anlamıyla, algıyla gerçek arasındaki o ince çizgide yaşıyordu.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ708Yq8arML
Katie saatlerdir yatmamıştı. Salondaki lambayı yarım kısık bırakmış, koltuğun kenarında oturmuş, dudaklarını birbirine bastırarak karanlığa bakıyordu. Evde hiçbir ışık olmamasına rağmen ışığın olmadığı yerlerde bile gölgelerin hareket ettiğini fark ediyordu.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiNGTQSX9x2
Her gölge, sanki geçmişinden bir parça taşıyordu.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3mjcIEHZzd
Bir anda mutfağın oradan hafif bir titreşim geldi. Buzdolabının çalışması gibi bir ses… ama çok daha derinden, çok daha boğuk. Sanki metal değil, et titreşiyormuş gibi.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡS6OcDCZbGd
Katie istemsizce ayağa kalktı. Ayak tabanı ahşap zemine dokunduğunda evin döşemesi tedirgin bir nefes gibi inledi. Katie, soğuk havanın bir anda üstüne çöktüğünü hissetti; o an, tıpkı yıllar önce çocukken gece koridordan geçerken hissettiği korkuyla aynıydı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡi6lB7LfI4C
“Ne oluyor bana…” diye mırıldandı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtx1lKztUWd
Mutfağın kapısının önüne geldiğinde elleri titriyordu. Kapının aralığından içerisi tamamen zifiri karanlıktı. Ama karanlık bile normal görünmüyordu. Sanki mutfak, ışığın hiç var olmadığı bir yere dönüşmüştü.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJVetdKncp2
Katie içeri bir adım attı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡPy1w9LJb8p
O anda, kapının arkasındaki eski cam panelde bir şey belirdi.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡlxVuKdVcMF
Kendi yansıması.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ226oLWFtu8
Ama bir sorun vardı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiPmV8q5vfv
Yansıması gülüyordu.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡYVVeI9O7KF
Katie’nin yüzü gergin ve donuk olmasına rağmen, camdaki yüzü kısık bir gülümseme taşıyordu — üst dişleri hafifçe görünür şekilde. Yıllardır kendisinde böyle bir gülüş görmemişti. Bu, daha çok… alay eden biri gibi görünüyordu. Ve gözlerde garip bir derinlik vardı, sanki yansıma sadece görmüyor, içinden geçip başka bir şeye bakıyordu.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡPyG6bhV1c4
Katie irkildi, geri çekildi. Yansıma kayboldu.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡskGh817ktr
Ama gülüşün anısı hâlâ odanın içinde asılı kaldı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkpojgx0O2F
O gece boyunca evdeki hiçbir şey anlamlı davranmıyordu. Salonun duvarındaki tablo, her baktığında biraz daha yamulmuş duruyordu. Ev sessizken sanki daha gürültülü bir şey vardı; duvarların içinden nabız gibi atan bir uğultu yükseliyordu. Her adım attığında, ev adımını gecikmeli takip ediyordu — tıpkı birinin peşinden yürüyormuş gibi.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡodqsSIggRT
Katie sonunda odasına kaçtı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡA2EVF4t5rQ
Kapıyı kapattı, kilitledi.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6vU5PPsroC
Kilidin yerinden hafif bir tak sesi çıkınca derin bir nefes aldı. Yatağa oturdu, alnını dizlerine yasladı. İçindeki sıkışma, yıllardır bastırdığı tüm duyguların bir anda geri dönmesi gibiydi — ama bu yalnızca psikolojik değildi. Sanki ev bile onun üzerine çöküyordu.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtP0nM2RcOh
“Bana ne oluyor…” dedi kısık bir sesle.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡr3T7YFNHx9
Cümleyi bitirdiği anda odanın bir köşesinde hafif bir tıkırtı duyuldu. Bu ses öylesine hafifti ki, normalde kimse fark etmezdi. Ama Katie, o kadar gergindi ki, beynindeki tüm sinir uçları tek bir noktaya odaklanmış gibiydi.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbalBi4bHDG
Başını kaldırdı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4ncq4ePD7k
Odanın köşesindeki eski ahşap dolap. Kapaklarından biri milimlik bir aralıkla titriyordu.
Katie ayağa kalktı, birkaç adım attı. Nefesi kesilmişti. Dolaba yaklaştıkça içeriden gelen hafif bir soluma sesi daha belirgin hale geliyordu.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkxS5O1ISKv
Hırıltıya benzeyen bir nefes.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡCc7UuCGJbk
Katie, kapak tam kapanmadan önceki o ince aralıktan içeri baktı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡTa1sQnEJwh
Ve orada karanlığın içinde bir çift göz parladı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡQhNANsMnjC
KENDİ GÖZLERİ.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡpAPa2JaKxt
Ama bir fark vardı:
Bu gözler, günlerdir uykusuz ve korkmuş olan Katie’nin gözleri değildi.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡTrCWoL5KFy
Bunlar tamamen boştu.
İçinde hiçbir insanlık kırıntısı olmayan, sessiz bir delilik taşıyan gözlerdi.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtjOX3kmMzH
Katie nefesi kesilmiş, geriye sendelemişti.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8cckhuOZYd
Dolabın kapağı yavaşça kapandı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFu2BHjdjS2
Ardından bir fısıltı duyuldu. O kadar hafifti ki, kelimeyi ayırmak bile zordu — ama söyleyenin bir insan olmadığı kesindi.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkidfwiOrwc
“Unutma…”
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡeqY2fwxpvW
Katie dondu kaldı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡydt9lots6K
“Unutma” kelimesi çınlarken, evin her köşesi o tek kelimeyi yankılıyormuş gibi titredi. Yatak örtüsü kıpırdadı, duvardaki çerçeve hafifçe eğildi. O an Katie, evin sadece hatırladığını değil… bir şeyleri ona hatırlatmaya çalıştığını fark etti.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKCVGfwKsPA
Ama neyi?
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡeVo6d8cTZf
Bu sorunun cevabı, Katie’nin özüne gömülü olan karanlığın ta kendisiydi.
Ve ev, onu açığa çıkarmaya çoktan başlamıştı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvpwPbLCTn6
and then Add to home screen.