Rüzgâr, Harowell Tepesi’nin kuru çamlarından aşağı doğru uzun bir inilti gibi süzülüyordu. Akşam güneşi batıya doğru kayarken, Katie uzaktan yükselen malikanenin siluetine baktı. Çocukluğunun tüm sessizliği, tüm yarım kalmış cümleleri, yutkunup bir daha söylemediği her şey, taş duvarların içinde hâlâ asılı duruyor gibiydi.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ5GvpoEkECS
İşte yine buradaydı.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡYnOF0XTXoG
Arabadan indiğinde, ayaklarının altında kırılan ince dalların sesi, bir süredir unuttuğu bir melodiyi hatırlatır gibiydi. Yıllarca eve dönmemek için bulduğu sebepler, bavulunun metal tokası gibi paslanmış, anlamsız bir sessizliğe gömülmüştü. Malikane aynıydı: karanlık, geniş ve kendi ağırlığının farkında olan bir beden gibi. Ama Katie’nin içine hafifçe çöken şey, evin bıraktığı iz değildi; yıllardır geri çağıran bir fısıltının sonunda onu yakaladığı hissiydi.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡpJO8CdEqPl
Kapıyı açtığında havayı dolduran soğukluk, dışarıdaki rüzgârdan daha ağırdı. Toz kokusu değil, başka bir şey…
Sanki yıllardır kimsenin dokunmadığı bir odanın bile canlı kalamayacağı kadar durgun bir hava.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8qROH3KGIa
Hol loştu. Merdivenlerin üzerindeki ahşap korkuluklar hâlâ aynı koyu cilaya sahipti; Katie parmaklarını üzerine bıraktığında hafif bir nem hissi duydu. Çocukken merdivenlere oturup aşağıdaki boşluğa bakarken hissettiği şeyin tam adını koyamazdı ama şimdi daha netti: Ev insanları izliyordu.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡn70H46Gwya
“En azından elektrik çalışıyor,” diye mırıldandı anahtarları çıkartırken.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzg0ab61tcy
Işık yandı. O an, sanki ışık sadece evin ters köşelerinde saklanan gölgeleri daha belirgin hâle getirdi.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVxArN5d1GH
Katie derin bir nefes aldı. İçeri adım attıktan birkaç dakika sonra kapının arkasından gelen tok bir ses duyuldu; rüzgârın bu kadar güçlü olmaması gerekiyordu. Ancak dönüp baktığında kapı sadece kendi ağırlığıyla kapanmış gibiydi. Ya da Katie öyle olmasını istedi.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡV35kaZ81V5
Mutfağa yöneldiğinde çantasında titreyen telefon ekranına baktı: Noah.
Gözleri kısılıp hafifçe güldü.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVXbZxWIxpp
“Noah? Şimdiden araman sürpriz oldu.”
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhRbHCNaff3
“Bu akşam en azından haber ver diye aradım. Eve vardın mı?”
Noah’ın sesinde gizleyemediği o hafif tedirginlik hâlâ aynıydı. Çocukluklarından beri değişmeyen şeylerden biri buydu.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiijozUeUla
“Yeni girdim. Her şey… aynı gibi. Belki de biraz daha soğuk.”
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGCEMIBOzpU
“Bana öyle geliyorsa söyle, ben birkaç güne uğrarım. Sana eşlik edecek biri olur en azından.”
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ65ZuSKwTU4
“Gerek yok,” dedi Katie, mutfağın boşluğuna göz gezdirirken. “Bu ev tek başına da yenilir.”
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡYMlIubMTZN
Noah bir an sustu, sonra alışılmış hafif kahkahasını attı.
“Sen nasıl istersen. Ama bir şey hisset… yani garip bir şey — bana haber ver, tamam mı?”
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvYUEndbWEK
Katie cevap vermek üzereyken omuzlarının arkasında, holün karanlık ucundan bir çıtırtı duyuldu. Çok hafif.
Ama sessiz bir evde duyulmaması imkânsızdı.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLFTrt64oKl
Katie istemsizce durdu.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ137X0GQlR4
“Katie? Orada mısın?”
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqkJ63e0pg8
“Buradayım. Sadece… eski ev işte. Tavan tahtaları konuşuyor.”
Kendi sesinin soğukkanlılığına şaşırdı. Oysa boğazındaki hafif gerilimi eliyle yoklayabilirdi.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4qB7ELlkrX
Noah biraz daha konuşmak istedi ama Katie telefonu kapattı. Mutfağın ortasında bir süre sessizce durdu. Çatıdaki gölgeler hareket etmiyordu; evin hiçbir parçası değişmiş gibi görünmüyordu. Ama onda değişen bir şey vardı: bu sessizliğin artık daha dolu, daha ağır, daha bilinçli olduğunu hissediyordu.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡRjbkQxbeRo
Holün karanlık ucuna bir kez daha baktı.
Çıtırtı artık yoktu.
Ama bakışını kaçırdığı anda, köşedeki eski ayna çerçevesinin üstünde bir kararma gördüğüne yemin edebilirdi.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡr8mYFTW4PH
Işığı açıp yeniden baktığında her şey normaldi.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡDqIzA5Etzp
Yavaş adımlarla merdivenlere yöneldi. Evin ikinci katına çıkarken, duvarlardaki çerçevelerin içinden sanki birileri ona bakıyormuş gibi hissetti. Çoğu eski, solmuş fotoğraflardı. Harowell ailesinin yüzleri zamanla bulanıklaşmış, gözleri daha gelgitli hâle gelmişti.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡh38mnvGQQm
Merdivenin tepesine vardığında sağ taraftaki uzun koridorun kapılarından biri hafif aralıktı. Tam kapanmamış.
Bu, annesinin odasıydı.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡHwRY3P3JoG
Elini kapının kenarına götürdü.
Kapıyı kapatmak istedi.
Ama içerden gelen çok hafif, sanki nefes alan bir insanın göğsündeki ritim gibi bir uğultu… elini durdurdu.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3fwBExrzhT
İçeri bakmadan kapıyı yavaşça itti.
Kapı kapanırken odanın karanlık içinden bir anlığına soğuk bir nefes yüzüne vurdu.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzW0yWwh50i
Katie dondu.
Tüyleri diken diken olmuştu.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8RZRytFGLc
Arkasını dönüp koridordan uzaklaşırken, evin alt katından yeniden bir ses geldi. Bu kez daha net.
Bir kapının kapanışı.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGLjNOTL4zR
Ama Katie evdeki tüm kapıları kapattığından emindi.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzguUC86Edp
Belki de… öyle olmak istiyordu.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkfludIuPub
Odası hâlâ kullanılabilir durumdaydı. Pencerenin önündeki perde yıllardır açılmadığı için güneş renklerini tamamen çekmişti. Hava kararmıştı bile; gün şaşırtıcı derecede çabuk bitmişti. Katie yatağa bıraktığı eşyalarına bakarken, duvarla yatak arasındaki ince boşluktan gelen hafif bir koku fark etti.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtdrzwdmpKC
Eski, nemli, tanıdık…
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFSj4zFHQV6
Çocukluğunda da bu kokuyu hissetmişti.
Her seferinde, birinin yatağın altından sürünerek çıkacakmış gibi bir korku doğururdu.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡEGtn8OrxSb
Bir anlığına eğilip bakmayı düşündü.
Fonksiyonel, mantıklı, yetişkin bir davranış olacaktı.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡe79anYFx6b
Ama yapmadı.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnk5fPWorf3
Koridora doğru kapıyı yavaşça kapatırken, bir ses daha duydu. Bu kez fısıltı gibi.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkQ9JsDBvCm
Bir cümlenin yarısı.
Bir kelimenin gölgesi.
Sanki biri çok uzak bir odadan onun adını fısıldamıştı.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡScKdMJUuVh
Katie, kapının tokmağını birkaç saniye boyunca hiç hareket ettirmeden tuttu.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdOt8wfHsbh
Sonra kapıyı kapattı.
235Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGjt156g8K0
Ve ev, o anda, ilk kez gerçekten nefes aldı gibi geldi.
ns216.73.216.67da2
and then Add to home screen.