Uzun İnce Bir Kulenin En Tepesinde - Garip Şekilde Sessiz..

Bir anlık karanlık.

Bir an sonsuz uzunlukta.

Düşerken rüzgârın sesi bile yavaşlamıştı; kulenin duvarları yukarı doğru çekiliyor gibiydi.

Zaman, beni geçip gitmek yerine üzerime kapanıyordu.

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUqS7JICVjZ

Sonra bir çarpma.

Keskin bir gürültü.

Ve ardından sadece sessizlik.

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2zw18E2xNP

Gözlerimi açtığımda, gri bir gökyüzü vardı üstümde.

Kule, oradan yukarı uzanıyor, göğe batmış bir hançer gibi duruyordu.

Bir an anlamaya çalıştım — yaşıyor muydum, yoksa yalnızca kalmış bir yankı mıydım burada?

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ36cfpG7Dn9

Elimi yere koydum.

Soğuktu.

Ama hissettim.

Demek ki ölmemiştim.

Ya da ölmek bu kadar gerçek hissettirmiyordu.

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡl8LZKQ5aF5

Kafamı çevirdim.

Yakınımda bir şey parlıyordu: Deniz’in kolyesi.

Kırılmış, içindeki kumlar toprağa dağılmıştı.

Zaman akmıştı.

Ve artık hiçbir kum tanesi geri dönmeyecekti.

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVAheILwYQy

“Deniz…”

Söyledim mi bilmiyorum, belki sadece dudaklarım oynadı.

Ama o an, duydum.

Bir fısıltı — çok uzaktan, çok derinden gelen bir ses.

“Sakin ol Aras… buradayım.”

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡszEE4bRTG3

Donakaldım.

Ses kulenin içinden geliyordu.

Ayağa kalkmaya çalıştım ama bacaklarım beni taşımıyordu.

Yere düştüm, nefesim kesildi.

Kuleye baktım.

Rüzgâr, basamaklardan geçerken tuhaf bir ses çıkarıyordu — bir inilti, bir nefes, bir çağrı gibi.

O sesin içinde Deniz’in adı saklıydı.

Ya da ben öyle duymak istiyordum.

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡPYSjU8jhaz

O an anlamaya başladım:

Kule yalnızca bir yapı değildi.

Bir hafızaydı.

Bir yankı deposu.

Kimin burada nefes aldığı, kimin burada sustuğu fark etmiyordu; hepsi kulenin içinde kalıyordu.

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGqBo8BLC22

Ellerimle toprağı kazıdım.

Belki Deniz oradaydı, belki sadece gömülmüş bir anı.

Ama ellerim kanayıncaya kadar kazdım.

Her parmak darbesinde toz, metal kokusu, pas...

Ve o kokunun içinde bir tanıdıklık.

Deniz’in ellerinin kokusu.

O sabah dokunduğu fotoğraf makinesinin metali.

Bir an için burnuma o anı geldi.

“Bir kare çekeceğim, sonra ineriz,” demişti.

O cümle, zihnimde bir çivi gibi kaldı.

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAzd6Z3AFBA

Sonra birden, bir adım sesi.

Yakın.

Tam arkamda.

Dönemedim.

Korkudan değil, inanmaktan.

Çünkü eğer dönüp kimseyi göremezsem, bu sefer tamamen yalnız kalacaktım.

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ1lF7FqmV2l

Yine o ses:

“Aras…”

Bu kez daha netti.

Deniz’in sesiydi, yorgun ama tanıdık.

“Buradayım…”

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3ezhYW96SD

Gözlerim doldu.

Yavaşça arkamı döndüm.

Ve bir anlığına onu gördüm.

Kulenin dibinde, ellerini iki yana açmış, bana bakıyordu.

Gülümsüyordu — o bildiğim, güven dolu gülümsemeyle.

Ama gözleri… gözleri boştu.

Sanki içlerinde yansıyan tek şey karanlıktı.

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡc0SfYseoX8

Bir adım attım.

Sonra bir adım daha.

Ama yaklaştıkça o geri çekildi.

Her geri çekilişinde, bedeni biraz daha saydamlaştı.

Ve sonunda, sadece rüzgâr kaldı.

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡsSJ8aDyinq

Ben dizlerimin üzerine çöktüm.

Ne bağırabildim, ne ağlayabildim.

Sadece sessizlik vardı.

Kulenin içinde, kulenin dışında, zihnimin içinde…

Her yerde aynı sessizlik.

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡg9a6yllZ0D

O an anladım —

Deniz gitmemişti.

Ama ben de gitmemiştim.

Biz sadece kulede kalmıştık.

Birimizin bedeni, diğerimizin sesi olmuştu.

117Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡjoU3zq8bIY

Ve rüzgâr, yeniden esmeye başladı.

Sanki bizi anımsar gibi.

Sanki bizi taşıyormuş gibi...

ns216.73.216.67da2

Reading Theme:

Font Size:

Line Spacing:

Paragraph Spacing:

Load the next issue automatically