Uzun İnce Bir Kulenin En Tepesinde - Garip Şekilde Sessiz..

Bir anlık karanlık.

Bir an sonsuz uzunlukta.

Düşerken rüzgârın sesi bile yavaşlamıştı; kulenin duvarları yukarı doğru çekiliyor gibiydi.

Zaman, beni geçip gitmek yerine üzerime kapanıyordu.

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqfovzRJii1

Sonra bir çarpma.

Keskin bir gürültü.

Ve ardından sadece sessizlik.

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbQrgoyksn0

Gözlerimi açtığımda, gri bir gökyüzü vardı üstümde.

Kule, oradan yukarı uzanıyor, göğe batmış bir hançer gibi duruyordu.

Bir an anlamaya çalıştım — yaşıyor muydum, yoksa yalnızca kalmış bir yankı mıydım burada?

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡrRELPbU1UA

Elimi yere koydum.

Soğuktu.

Ama hissettim.

Demek ki ölmemiştim.

Ya da ölmek bu kadar gerçek hissettirmiyordu.

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡu1kT3rBwcE

Kafamı çevirdim.

Yakınımda bir şey parlıyordu: Deniz’in kolyesi.

Kırılmış, içindeki kumlar toprağa dağılmıştı.

Zaman akmıştı.

Ve artık hiçbir kum tanesi geri dönmeyecekti.

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNR9nIPLFpn

“Deniz…”

Söyledim mi bilmiyorum, belki sadece dudaklarım oynadı.

Ama o an, duydum.

Bir fısıltı — çok uzaktan, çok derinden gelen bir ses.

“Sakin ol Aras… buradayım.”

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡcmvMSZNkqL

Donakaldım.

Ses kulenin içinden geliyordu.

Ayağa kalkmaya çalıştım ama bacaklarım beni taşımıyordu.

Yere düştüm, nefesim kesildi.

Kuleye baktım.

Rüzgâr, basamaklardan geçerken tuhaf bir ses çıkarıyordu — bir inilti, bir nefes, bir çağrı gibi.

O sesin içinde Deniz’in adı saklıydı.

Ya da ben öyle duymak istiyordum.

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhEHi9yTqAc

O an anlamaya başladım:

Kule yalnızca bir yapı değildi.

Bir hafızaydı.

Bir yankı deposu.

Kimin burada nefes aldığı, kimin burada sustuğu fark etmiyordu; hepsi kulenin içinde kalıyordu.

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzdnrPkSx8V

Ellerimle toprağı kazıdım.

Belki Deniz oradaydı, belki sadece gömülmüş bir anı.

Ama ellerim kanayıncaya kadar kazdım.

Her parmak darbesinde toz, metal kokusu, pas...

Ve o kokunun içinde bir tanıdıklık.

Deniz’in ellerinin kokusu.

O sabah dokunduğu fotoğraf makinesinin metali.

Bir an için burnuma o anı geldi.

“Bir kare çekeceğim, sonra ineriz,” demişti.

O cümle, zihnimde bir çivi gibi kaldı.

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUziOn0uTs4

Sonra birden, bir adım sesi.

Yakın.

Tam arkamda.

Dönemedim.

Korkudan değil, inanmaktan.

Çünkü eğer dönüp kimseyi göremezsem, bu sefer tamamen yalnız kalacaktım.

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡfzBLKi9zgF

Yine o ses:

“Aras…”

Bu kez daha netti.

Deniz’in sesiydi, yorgun ama tanıdık.

“Buradayım…”

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡT6632Z1s0e

Gözlerim doldu.

Yavaşça arkamı döndüm.

Ve bir anlığına onu gördüm.

Kulenin dibinde, ellerini iki yana açmış, bana bakıyordu.

Gülümsüyordu — o bildiğim, güven dolu gülümsemeyle.

Ama gözleri… gözleri boştu.

Sanki içlerinde yansıyan tek şey karanlıktı.

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUovFTLRn9k

Bir adım attım.

Sonra bir adım daha.

Ama yaklaştıkça o geri çekildi.

Her geri çekilişinde, bedeni biraz daha saydamlaştı.

Ve sonunda, sadece rüzgâr kaldı.

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡZ1PBIn8N2W

Ben dizlerimin üzerine çöktüm.

Ne bağırabildim, ne ağlayabildim.

Sadece sessizlik vardı.

Kulenin içinde, kulenin dışında, zihnimin içinde…

Her yerde aynı sessizlik.

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9TONzdqSEM

O an anladım —

Deniz gitmemişti.

Ama ben de gitmemiştim.

Biz sadece kulede kalmıştık.

Birimizin bedeni, diğerimizin sesi olmuştu.

118Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ81L0udxhyc

Ve rüzgâr, yeniden esmeye başladı.

Sanki bizi anımsar gibi.

Sanki bizi taşıyormuş gibi...

ns216.73.216.67da2

Reading Theme:

Font Size:

Line Spacing:

Paragraph Spacing:

Load the next issue automatically