Uzun İnce Bir Kulenin En Tepesinde - Düşüş

Sabahın gri ışığı, kulenin metal yüzeyine usulca değdi.

Gökyüzü hâlâ yorgundu; sanki geceden kalma bir pişmanlık asılıydı havada.

Benim için zaman artık bölünmüştü: bir tarafında düşüş, diğerinde sessizlik.

115Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡy9f4HssK0n

Soğuktan dudaklarım uyuşmuştu.

Ellerimi cebime soktum, sonra hemen geri çektim — parmak uçlarım donmuş gibiydi.

Aşağı bakmaya hâlâ cesaretim yoktu.

Ama orada, bir yerlerde, Deniz yatıyordu.

O gülüşü, o saçma şakaları, o “bir şey olmaz ya” deyişi…

Hepsi, kulenin altına gömülmüştü artık.

115Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡlEzD2g1EEE

“İneceğim,” dedim kendi kendime.

“Ne olursa olsun ineceğim.”

115Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMn9B1fAcuQ

Kulenin merdivenleri aşağıya doğru sonsuz bir sarmal gibi uzanıyordu.

Demir basamaklar, nemden kaygandı.

Bir elimi korkulukta tutuyor, diğer elimle duvara yaslanıyordum.

Her adımda metalin içinden bir inilti geliyordu; sanki kule de acı çekiyordu.

115Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡjCus6CT5Da

Her basamakta Deniz’in sesi yankılandı zihnimde.

“Aras, bak şu ışığa! Ne kadar güzel görünüyor değil mi?”

“Aras, bu kadar yükseğe çıkacağımızı söyleseydin, gelmezdim!”

Sonra bir sessizlik.

O son sessizlik, her şeyin yerini aldı.

115Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡURnEoZHpf0

Bir noktadan sonra, nefesim kesilmeye başladı.

Kule daraldıkça, hava da eksiliyordu sanki.

Duvarlara yakın yürüdüm.

Metal ıslaktı.

Bir basamakta kaydım; dizimden bir ses geldi, keskin bir acı.

Yine de durmadım.

Artık geri dönmek diye bir şey yoktu.

115Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFttD59FkhG

Bir süre sonra aşağıdan bir ışık gördüm.

Zayıf, solgun, ama oradaydı.

Telefonun kırık ekranıydı.

Deniz’in telefonu.

Yanında, parlayan bir şey daha vardı: onun kolyesi.

Küçük bir kum saati şeklindeydi.

Zamanı ölçemezdi, ama anıları saklardı sanki.

115Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOVRxxzAGg9

Yanına diz çöktüm.

Telefonun ekranı çatlaklarından sızan ışık parlıyordu.

Ekranda bir bildirim donmuş kalmıştı:

“Yeni mesaj — Aras”

Kalbim sanki göğsümden dışarı çıkmak istedi o anda.

O mesajı hatırladım:

“Yukarıdayım, manzara harika.”

O kadar basitti.

O kadar önemsiz bir şeydi ki yazarken...

Ama şimdi o cümle, bir yargı gibi üzerime çöktü.

115Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiuj5NhMbMe

Birden ses duydum.

Metal sürtünmesi, sonra bir nefes.

Kulenin yukarısından mı geliyordu, içinden mi, anlayamadım.

Başımı kaldırdım.

Bir siluet — bir anlığına, evet, oradaydı.

Deniz’e benziyordu.

Ama imkânsızdı.

Olmamalıydı.

115Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡfKFe3dN186

“Deniz?” dedim, sesi titreyen bir çocuk gibi.

Cevap yok.

Sadece yankı.

Sonra bir gölge hareket etti, yukarıdan aşağıya doğru.

Bir an sanki biri bana dokundu.

Omzumda bir el hissettim.

Arkamı döndüm — kimse yoktu.

Ama elimi kaldırdığımda, parmaklarımda toz ve nem karışımı bir iz kaldı.

115Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKIfeDtIVVK

O an bir şeyi fark ettim:

Kule nefes alıyordu.

Evet, duvarlar çok hafif hareket ediyordu.

Kulenin içinden, ince bir uğultu yükseliyordu.

Sanki binlerce ses aynı anda fısıldıyordu.

Kelimeleri seçemiyordum ama anlamı hissediyordum:

115Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡV05ZilysTW

“Sen de kal.”

115Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbcR3HHnm1s

Başımı iki elimle tuttum, gözlerimi kapattım.

Bu bir kabus olmalıydı.

Ama açtığımda, her şey aynıydı.

Kulenin içinde artık ben yoktum sadece.

Bir parçam, o karanlığa karışmıştı.

115Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡN0Vmq0voBd

Bir adım geri attım.

Basamak gıcırdadı.

Bir çatlama sesi duyuldu.

Demir eğildi.

O an dengen kaydı.

Bir saniyeliğine gözlerim kapandı.

Dünya ters döndü.

115Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnWycIde9Be

Ve ben —

Bir kez daha düşüyordum.

Ama bu kez yalnızdım.

Bu kez, kimse aşağıdan “Bir şey olmaz!” demiyordu.

ns216.73.216.67da2

Reading Theme:

Font Size:

Line Spacing:

Paragraph Spacing:

Load the next issue automatically