Uzun İnce Bir Kulenin En Tepesinde - Düşüş

Sabahın gri ışığı, kulenin metal yüzeyine usulca değdi.

Gökyüzü hâlâ yorgundu; sanki geceden kalma bir pişmanlık asılıydı havada.

Benim için zaman artık bölünmüştü: bir tarafında düşüş, diğerinde sessizlik.

116Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdD9ktCoqUS

Soğuktan dudaklarım uyuşmuştu.

Ellerimi cebime soktum, sonra hemen geri çektim — parmak uçlarım donmuş gibiydi.

Aşağı bakmaya hâlâ cesaretim yoktu.

Ama orada, bir yerlerde, Deniz yatıyordu.

O gülüşü, o saçma şakaları, o “bir şey olmaz ya” deyişi…

Hepsi, kulenin altına gömülmüştü artık.

116Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFzdXihdxDq

“İneceğim,” dedim kendi kendime.

“Ne olursa olsun ineceğim.”

116Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvMotwDLy1l

Kulenin merdivenleri aşağıya doğru sonsuz bir sarmal gibi uzanıyordu.

Demir basamaklar, nemden kaygandı.

Bir elimi korkulukta tutuyor, diğer elimle duvara yaslanıyordum.

Her adımda metalin içinden bir inilti geliyordu; sanki kule de acı çekiyordu.

116Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡohxLJ0C6l1

Her basamakta Deniz’in sesi yankılandı zihnimde.

“Aras, bak şu ışığa! Ne kadar güzel görünüyor değil mi?”

“Aras, bu kadar yükseğe çıkacağımızı söyleseydin, gelmezdim!”

Sonra bir sessizlik.

O son sessizlik, her şeyin yerini aldı.

116Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMU1WLcE8ft

Bir noktadan sonra, nefesim kesilmeye başladı.

Kule daraldıkça, hava da eksiliyordu sanki.

Duvarlara yakın yürüdüm.

Metal ıslaktı.

Bir basamakta kaydım; dizimden bir ses geldi, keskin bir acı.

Yine de durmadım.

Artık geri dönmek diye bir şey yoktu.

116Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVMRAZFgD2C

Bir süre sonra aşağıdan bir ışık gördüm.

Zayıf, solgun, ama oradaydı.

Telefonun kırık ekranıydı.

Deniz’in telefonu.

Yanında, parlayan bir şey daha vardı: onun kolyesi.

Küçük bir kum saati şeklindeydi.

Zamanı ölçemezdi, ama anıları saklardı sanki.

116Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡXBzqnCuXcN

Yanına diz çöktüm.

Telefonun ekranı çatlaklarından sızan ışık parlıyordu.

Ekranda bir bildirim donmuş kalmıştı:

“Yeni mesaj — Aras”

Kalbim sanki göğsümden dışarı çıkmak istedi o anda.

O mesajı hatırladım:

“Yukarıdayım, manzara harika.”

O kadar basitti.

O kadar önemsiz bir şeydi ki yazarken...

Ama şimdi o cümle, bir yargı gibi üzerime çöktü.

116Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡB5jLAK5ZS3

Birden ses duydum.

Metal sürtünmesi, sonra bir nefes.

Kulenin yukarısından mı geliyordu, içinden mi, anlayamadım.

Başımı kaldırdım.

Bir siluet — bir anlığına, evet, oradaydı.

Deniz’e benziyordu.

Ama imkânsızdı.

Olmamalıydı.

116Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡBAE6QthkWp

“Deniz?” dedim, sesi titreyen bir çocuk gibi.

Cevap yok.

Sadece yankı.

Sonra bir gölge hareket etti, yukarıdan aşağıya doğru.

Bir an sanki biri bana dokundu.

Omzumda bir el hissettim.

Arkamı döndüm — kimse yoktu.

Ama elimi kaldırdığımda, parmaklarımda toz ve nem karışımı bir iz kaldı.

116Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4QS1MyNVEY

O an bir şeyi fark ettim:

Kule nefes alıyordu.

Evet, duvarlar çok hafif hareket ediyordu.

Kulenin içinden, ince bir uğultu yükseliyordu.

Sanki binlerce ses aynı anda fısıldıyordu.

Kelimeleri seçemiyordum ama anlamı hissediyordum:

116Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ72XjJW99ZK

“Sen de kal.”

116Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ7WsZVamtRO

Başımı iki elimle tuttum, gözlerimi kapattım.

Bu bir kabus olmalıydı.

Ama açtığımda, her şey aynıydı.

Kulenin içinde artık ben yoktum sadece.

Bir parçam, o karanlığa karışmıştı.

116Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡaR38kTGi1m

Bir adım geri attım.

Basamak gıcırdadı.

Bir çatlama sesi duyuldu.

Demir eğildi.

O an dengen kaydı.

Bir saniyeliğine gözlerim kapandı.

Dünya ters döndü.

116Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡfQWgwGI1ox

Ve ben —

Bir kez daha düşüyordum.

Ama bu kez yalnızdım.

Bu kez, kimse aşağıdan “Bir şey olmaz!” demiyordu.

ns216.73.216.67da2

Reading Theme:

Font Size:

Line Spacing:

Paragraph Spacing:

Load the next issue automatically