Uzun İnce Bir Kulenin En Tepesinde - Bu İşte Bir Terslik Var..

Rüzgâr bir süre daha esmeye devam etti.

O kadar güçlüydü ki, kulenin metal gövdesi titriyor, içten gelen bir iniltiyle yankılanıyordu.

Sonra birden kesildi.

Her şey sessizleşti.

Bir rüzgâr, bir nefes, bir ses bile kalmadı.

127Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAmuQJl0UPN

Dizlerimin üstündeydim.

Avuçlarımda soğuk demirlerin izi vardı.

Aşağıya bakmaya cesaret edemedim.

Gözlerimi kapattım ama karanlık, gözkapaklarımın arkasına bile sızdı.

Deniz’in yüzü gözümün önüne geldi — o gülümseme, son anda çıkardığı o sessiz nefes.

Sanki hâlâ kulenin içinde yankılanıyordu.

127Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡsBrGeJgQTh

Bir süre orada öylece oturdum.

Zaman, yukarıda farklı akıyordu sanki.

Dakika mıydı geçen, saat mi, bilmiyorum.

Kule sessizdi ama ben sessiz değildim artık.

Kalbim göğsümde atmak yerine çarparak kaçmak istiyordu.

Yutkunmaya çalıştım.

Boğazımda taş gibi bir şey birikti, gitmiyordu.

127Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwWR7gsPuKW

Ayağa kalktım.

Platformun kenarına yaklaştım ama ayaklarım istemiyordu.

Sanki zemin artık bana güvenmiyordu.

Eğildim.

Aşağısı sadece karanlıktı.

Ne bir ses, ne bir hareket.

Sanki dünya, o düşüş anında durmuştu.

127Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡPXUqTjDITR

“Deniz?” dedim fısıldar gibi.

Hiçbir cevap gelmedi.

Bir kez daha seslendim, bu defa daha yüksek.

Sadece yankım döndü:

“...iz...iz...”

O yankı, bana ait değildi artık.

Kule konuşuyordu.

Her sesim, geri dönüp üzerime kapanıyordu.

127Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡpfDFZgV23N

Elimi cebime attım, telefonumu çıkardım.

Ekranı kırılmıştı.

Sinyal yoktu.

Ne ışık, ne yardım.

Yalnızdım.

Ve o yalnızlık, rüzgâr kadar keskin bir şeydi.

127Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡq07v9U1wMb

Bir an düşündüm:

İnmeli miydim, yoksa kalmalı mıydım?

Ama dizlerim hâlâ titriyordu.

Ayaklarım hareket etmiyordu.

Sanki kule, beni de tutmak istiyordu.

Sanki bana, “Sen de burada kalacaksın,” diyordu.

127Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzYOgjyJJOW

Sonra bir ses duydum.

Çok uzaktan, çok aşağıdan gelen bir metal sürtünmesi.

Bir parça, bir zincir mi ne, hareket etti sanki.

Durdum.

Kalbim yeniden atmaya başladı.

Belki o... belki yaşıyordu.

127Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbKrywriJ4o

“Deniz!” diye bağırdım.

Sesim çatladı.

Kule içinden yankılandı, sonra sustu.

Cevap gelmedi.

Ama aşağıda bir şeyin kıpırdadığını duydum.

Ya da duymak istedim.

Artık ayırt edemiyordum.

127Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡChjQV7bn5Q

Bir adım geri attım.

Platformun tam ortasında bir çatlak fark ettim.

İnce bir çizgi gibi, demirin ortasından geçiyordu.

Az önce orada oturmuştum.

Biraz daha yaklaştım.

Çatlağın içinden aşağıya süzülen küçük bir su damlası gördüm.

Nem mi, yağmur mu, yoksa... kan mıydı?

Ayıramadım.

Ama o çizgi, yalnızca zemini değil, aklımı da ikiye ayırdı.

127Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡPNvkustffC

O anda bir ses duydum.

Bir nefes gibi.

Tam arkamdan.

Dönüp baktım — kimse yoktu.

Kule yine sessizdi ama içim değil.

Artık sessiz kalmayı bilmiyordum.

127Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡHEORO3lggi

O gece, orada tek başıma kaldım.

Ay doğdu, sonra kayboldu.

Soğuk iliklerime kadar işledi.

Kulenin her tarafı, Deniz’in adını fısıldıyordu sanki.

Rüzgâr duvarlara çarpıyor, sonra bana dönüyordu.

Ve ben, o karanlığın ortasında, sadece bir cümleyi tekrar edip durdum:

127Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMVXfPiIzhx

“Ben oradaydım.

Ama neden tutamadım?”

ns216.73.216.67da2

Reading Theme:

Font Size:

Line Spacing:

Paragraph Spacing:

Load the next issue automatically