Bahar şenliğinin göz kamaştırıcı havai fişek gösterileri arasında, Prens Ezra’nın söylediklerine karşılık gülerek şöyle dedim:
— Emin olabilirsin ki, ben de sizden, yani abim Zelan’ın düğününden beri hoşlanmıyorum. Hâlâ öyle... ama yine de…
Gülümsememi sürdürerek alaycı bir şekilde devam ettim:
— İltifatınız için teşekkür ederim, general.
Tam o sırada, arkamdan bir ses yükseldi. Lilly’nin tiz ve kıskanç sesi:
— Burada ne oluyor böyle?
Yüzü her zamanki gibi asık, meymenetsiz Lilly, kıskanç bir ifadeyle Prens Ezra’nın koluna yapıştı ve onu oradan adeta sürükleyerek götürdü. Gitmeden hemen önce, ona sokulup kulağına eğildim ve soğuk bir tebessümle fısıldadım:
— Yemedik nişanlını, görgüsüz.
Kız adeta çıldırmak üzereydi. Ezra’yı utanmasa yerde sürükleyerek yanımdan götürecekti.
O esnada kardeşi Lark da balkona geldi. Başta sempatik bulduğum bu adam, ablası kadar çıkarcı ve gösteriş meraklısıydı. İçimden derin bir iç çekerek söyledim:
— Abla kardeş aynısınız…
Lark kaşlarını çattı.
— Pardon, anlayamadım. Ne demek istiyorsunuz, Prenses Maeve?
Sert ve açık bir dille yanıt verdim:
— Daha iyi anlaman için tekrar edeyim. Para, şöhret, altınlar, yakutlar… Galiba seninle ablan sadece bunları seviyorsunuz. Gerçekten aynısınız.
Lark kendini savunmaya çalıştı:
— Prenses Maeve, elbette ki para severim. Ama sizin gözünüze bizim para sevmemiz neden bu kadar battı, bir türlü anlayamıyorum.
O an anlamıştım: Abla kardeş, benim bahar şenliğimi mahvetmişti. Lark'la daha fazla tartışırsam kendimi tutamayacaktım. Bu yüzden hızlıca şenliğin yapıldığı alandan uzaklaştım. Kendi kendime söylenerek yürüdüm:
— Al, eski ruhumdan kalan bir özellik daha! Gerekirse ikisini de parçalardım! Dua etsinler ki, bu hareketi Periler Kıtası’nda yapmadım. Yoksa sonuçları çok başka olurdu.
Benim için çok güzel olması gereken Bahar Şenliği bile huzursuz geçmişti. Artık bu kıtaya fazla dayanamayacak gibiydim.
Sinirime hâkim olamadan üzerimdeki uzun, ağır elbiseyi çıkardım. Yerine en sevdiğim dövüş kostümümü giydim. Pencereden hızla uçarak çıktım ve saraydan uzaklaştım.
Ama birden... Gözlerime inanamadım.
Ağaçların arasında, Lilly ve Ezra’yı birbirlerine sarılmış yürürken gördüm. Merak ettiğimden değil ama dayanamayarak aşağıya indim ve onların yürüdüğü tarafa doğru ilerledim.
Karşılaştığım manzara tiksinti vericiydi.
Lilly ve Ezra, sarayın çay bahçesinde birbirlerine sarılmış, öpüşüyordu.
— Bu pislik Ezra… Hani bu kızdan hoşlanmıyordu? Neyse, beni ilgilendirmez.
Öyle diyordum ama kalbim başka şeyler söylüyordu. Ne kadar bastırmaya çalışsam da, içimde büyük bir kırılma oldu. Gözyaşlarımı zor tutuyordum. Gerçekten… çok canım yanmıştı.
İşte o an, Periler Kıtası’ndan ayrılmam gerektiğine karar verdim. Odamda olmak istedim. Yatağıma ışınlandım. Gece boyunca kötüydüm. Hizmetkârlardan kokteyl getirmelerini rica ettim. Bardak üstüne bardak içtim. Sabaha kadar kendime gelemedim.
Öğleye doğru gözlerimi açtım.
— Kıskançlık benim neyime! Şu halime bak!
Aynaya yansıyan dağılmış saçlarıma bakınca iyice öfkelendim. Üzerime düzgün bir kıyafet geçirip odamdan çıktım. Aslında kahvaltı yapmak istemiyordum ama koridorda karşılaştığım Azure, ısrar etti.
Kahvaltıya indiğimde, masada Lilly ve Ezra oturuyorlardı. O an aklıma ilk gelen şey, beni olduğum yerde durdurdu:
— Bu kız hâlâ buradaysa, demek ki geceyi sarayda geçirmiş…
Kafamı iki yana sallayarak kendime gelmeye çalıştım.
Masaya oturduğumda, Lilly büyük bir keyifle, sırıtkan bir ifadeyle konuştu:
— Bak Maeve, sana ne diyeceğim. Şehirde, güçlü bükücülerin katıldığı bir yarışma düzenleniyor. Belki sen de katılırsın. Eğer dayanabilirsen, final turunda karşımda yer alırsın.
Sözlerinin altındaki küçümsemeyi açıkça hissediyordum.
Ağzımı açmak üzereydim ki, Azure hemen lafa girdi:
— Bu çok güzel bir fikir! Maeve için zaten endişeleniyordum. Kıta ona sıkıcı gelmeye başlamıştı. Ne dersin Maeve?
Yüzümde soğuk bir gülümsemeyle yanıtladım:
— Açıkçası Kraliçe Azure, benim için endişelenmeyin. Dün gece aldığım kararla, en kısa sürede Periler Kıtası’ndan ayrılacağım. Bu tür boş işlerle de uğraşmak istemiyorum. Oyundan korktuğumdan değil, ama baştan söyleyeyim… olan bana değil, karşıma çıkacak olana olacak.
Bu sözlerimle Lilly’ye doğrudan meydan okudum. Azure ve Ezra duyduklarına inanamadılar. Ezra endişeyle sordu:
— Maeve, neden böyle bir karar aldın? Bu kıtayı sevdiğini söylemiştin. Niye gidiyorsun?
Yüzümdeki nefret ifadesini gizlemeden, sertçe cevapladım:
— Evet, kıta çok güzel. Ama benim görevim sadece evlenmek değil. Diğer kıtaları da ziyaret etmem gerekiyor. Ayrıca, burada fark ettiğim tek sorun Lilly. Yanlış anlama Lilly, ama senden başka bir sorun göremedim.
Sinirle yerimden kalktım. Azure’ye teşekkür ederek masadan ayrıldım.
Bu aptal insanlarla daha fazla uğraşamayacaktım. Ama sırf şu Lilly’nin haddini bildirmek için, belki yarışmaya katılabilirdim. Bugün gerçekten berbat bir gündü. Şehre bile inmek istemedim. Tekrar odama çıktım. Gözüm, bir önceki gece içtiğim kokteyl bardaklarına takıldı. Sinirle hepsini duvara fırlattım.
— Berbat bir hayat!
Tam o anda kapım çalındı. Yüzümü hızlıca silerek bağırdım:
— Gir!
Sesimin tonundaki öfke, kapının ardında bekleyen Azure’yi tereddütte bıraktı. Yine de içeri girdi, yanıma gelerek beni yerden kaldırdı ve koltuğa oturttu.
— Kızım, iyi misin? Sana yanlış bir şey mi yaptık? Böyle görmek beni çok üzdü. Birleşik Krallık’ın asil prensesinin bu halde olması… kabul edilemez. Ne oldu? Anlatmak ister misin?
— Kraliçe Azure, önemli bir şey yok ama… gelininiz bu kıtada canımı sıkan bir numaralı kişi. Sürekli kendini üstün görüyor, benimle rekabet içinde. Zaten herkes kadar sıradan biriyim. Kusura bakmayın, odayı biraz dağıttım.
— Önemli değil Maeve. İstersen Lilly ile konuşur, bu meseleyi hallederim. Ama bak… canını sıkan şeyleri bu şekilde çözemezsin. Ben de Birleşik Krallık’tayken zor zamanlar geçirdim. Toprak bükücü olduğum ortaya çıkınca birçok kişi beni dışlamıştı. Ama şimdi, bu kıtanın kraliçesiyim ve diyorum ki: “İyi ki bu kıtanın kraliçesiyim.”
Azure sözlerine devam etti:
— Seni sen yapan özelliklerinden gurur duymalısın. Konsey seni boşuna seçmedi. Yüzyıllar sonra gelen bir mucizesin. Sıradan olmak için çok geç! Fontaine’nin geleceğisin. Ve savaşmak için hâlâ zamanın var. Bu yarışmaya katılmalısın.
Söyledikleri etkileyiciydi. İçimde bir güç yeniden kıvılcımlandı. Azure odadan çıktıktan sonra, yarışmanın detaylarını öğrenmek için sarayın muhafızlarına gittim. Adımı listeye yazdırdım. Ellerime yarışmanın kurallarını içeren bir kâğıt tutuşturdular.
Yarışma sabahı erkenden uyandım. Kendime çeki düzen verdim. Hizmetkârların hazırladığı, özenle süslenmiş kahvaltıyı, odamın balkonundaki muhteşem manzaranın eşliğinde yedim. Bugün, o kıza haddini bildirecektim. İlk tanıştığımız günden beri beni küçümseyen bakışları artık sabrımı taşırmıştı.
Masaya yumruğumu öyle sert vurdum ki, ahşap masa ortadan ikiye yarıldı. Üzerindeki porselen tabaklar yere düşüp paramparça oldu. Hizmetkârlar korkmuş halde yaklaştılar, kırıkları toplamaya çalıştılar.
— Bırakın! Kırıldığı gibi kalsın, dedim sert bir sesle.
O anda arkamdan tanıdık ama sinir bozucu bir ses duyuldu:
— Maeve, sen ne yapıyorsun? İyi değilsen bu yarışa hiç girme!
Odaya izinsizce dalan kişi, Prens Ezra’ydı.
Yavaşça arkamı döndüm, yüzümde öfkeyle karışık bir alay ifadesi vardı.
— Kusura bakmayın, sizin bu odada ne işiniz var? Bence gidin nişanlınızın yanına, onu teselli edin. Çünkü buna çok ihtiyacı olacak.
Ezra şaşırmıştı ama öfkesini saklamadı:
— Maeve, senin sorunun ne? Neden Lilly ile bu kadar uğraşıyorsun?
Gözlerimi kıstım. İçimdeki sabrı son bir kez zorladım.
— Of! Sana ne! Sana ne Ezra! Çık odamdan hemen!
Ezra, öfkeyle bağırdı:
— Maeve, sen çıldırmışsın!
— Evet, çıldırdım! Bundan sana ne? Hadi, çık git odamdan! Yok, çıkmıyorsan bile ben gidiyorum!
Daha fazla dayanamadım. Şimşek hızında camdan dışarı uçarak sarayı terk ettim. Şehre vardığımda yarışma alanı çoktan kalabalıklaşmıştı.
İlk raund başlamıştı. Kaslı, iri yapılı bir adam rakibini kolaylıkla devirmişti. Kendi sıram gelene kadar rakiplerin zayıf yönlerini dikkatle inceledim.
"Bu konuda iyiyimdir, söylememiş miydim?" diye içimden geçirerek sırıttım.
Sıra bana geldiğinde, ilk rakibim genç bir kızdı. Dövüş fazla uzun sürmedi. Saniyeler içinde onu etkisiz hale getirmiştim. Seyirciler şaşkınlıkla alkışladı. İlk tur bitmişti. İkinci turda da rakiplerime acımadım. Dövüş sanatlarında uzman olmam, toprak bükmeyi tam bilmesem de bana büyük avantaj sağlıyordu.
Lilly, birinci turu atlamıştı ama ikinci turda rakiplerini kolaylıkla geçmişti. Final, öğleden sonraya bırakıldı. Kalabalık giderek büyüyordu. Kraliyet locasında Azure ve Ezra da yerini almıştı.
Final vakti geldiğinde, Lilly'yle arenada karşı karşıya geldik.
Toprak zeminin ortasındaydık. Göz göze geldik. Yüzündeki o küçümseyici bakıştan hiç hoşlanmamıştım. İçimdeki tüm öfke ve kararlılıkla dövüş pozisyonumu aldım.
Lilly iyi bir toprak bükücüydü. Ayağımın altındaki zemini aniden yükselterek beni savurmaya çalıştı. Hızla takla atarak yere indim. Ardından peş peşe gelen saldırılarını ustalıkla savuşturdum. Ancak Lilly’nin saldırıları sürekli zayıf noktama yöneliyordu. Belli ki beni iyi gözlemlemişti.
Bir anda büyük bir toprak bloğunu üzerime fırlattı. Kaçamadım. Ağır bir şekilde yere düştüm. Kalkmaya çalışırken Lilly bana doğru yürümeye başladı. Ayağının altındaki toprağı kaldırdı ve havada dev bir kaya kütlesi oluşturdu.
Gözlerimi kıstım. Dirseğim kanıyordu, bacağım sızlıyordu. Ama o taşı üzerime fırlatacağı anda, istemsizce ellerimi kaldırdım. İçimde bastırdığım güç açığa çıktı: hava bükme yeteneğim.
Gelen kütleyi güçlü bir hava akımıyla parçaladım. Ancak bükülen hava, etraftaki eşyaları da savurdu. Lilly dengesini kaybederek yere düştü.
Kalabalık bir anda homurdanmaya başladı:
— Yuh! Yarışma kurallarına ihlal! Hava bükmek yasak!
Ezra ve Azure hemen locadan aşağıya indi. Ezra panikle Lilly’yi yerden kaldırdı. Lilly gayet iyi görünüyordu ama sahte bir acı ifadesiyle Ezra’ya sarılarak kendini acındırmaya çalıştı. Olan bana olmuştu.
Dirseğimden oluk oluk kan akarken, Ezra bana doğru döndü ve yüksek sesle bağırdı:
— Maeve! Sen ne yaptığını sanıyorsun? Hava bükmek mi? Bu Lilly’ye zarar verebilirdi! Kuralları ihlal ettin! Bu yaptığını asla affetmeyeceğim!
Yüzümde bir öfke patlaması belirdi. Sesim titreyerek haykırdım:
— Ne?! Ne dedin sen? Üzerime devasa toprak kütlesi fırlatması sorun değil ama ben kendimi korumak için hava büktüm diye mi suçlu oldum? Asıl suç, onun beni öldürmeye çalışmasında değil mi Ezra?! Gerçekten mi? Sen hâlâ bu iblisin yalanlarına inanıyorsun öyle mi?
Kalbim kırılmıştı, ruhum paramparçaydı. Sözlerim daha da sertleşti:
— Bu sana son sözüm: Benden bin kere özür dilesen de, bu yaptığını asla unutmayacağım! Seni tanıdığım güne lanet olsun. Keşke seni ve bu iblis nişanlını hiç tanımasaydım. Size bu yalan dünyanızda bol şans!
Kanayan dirseğimi silerek yerden kalktım. Bacaklarımdan da kan sızıyordu. Şimşek gibi havalanarak gökyüzüne yükseldim. Arkama bile bakmadım.
Aşağıda insanlar kendi arasında konuşuyordu. Bir kısmı beni haklı bulmuştu, Lilly’nin oyunlarına kanmamışlardı. Ama olan olmuştu. Ezra, Lilly’yi kucağına alıp saraydaki odasına ışınladı.
Ben ise gökyüzüne süzülerek yükseldim. Gözyaşlarım süzülürken içimde tarif edilemez bir nefret vardı. O an yanımda, altın ışıklar içinde beliren bir figür belirdi: Güneş Tanrıçası.
Yumuşak sesiyle konuştu:
— Prenses, sizi bu kadar üzen şey Lilly mi, yoksa Prens Ezra’nın tavrı mı?
Kendimi tutamadım. Gözlerim doldu, boğazım düğümlendi.
— Bilmiyorum… Gerçekten artık hiçbir şey bilmiyorum Güneş Tanrıçası. Onca insanın önünde beni küçük düşürdüler. Kalbim çok kırıldı.
Tanrıça, yumuşak bir gülümsemeyle elini omzuma koydu:
— Maeve, üzülme. Gerçekler er ya da geç ortaya çıkar. Ama bu yolda karşına çıkan herkese üzülürsen, kendine zarar verirsin. Bu dünyada ikinci bir şansı elde edebilen tek kişi sensin. Unutma, sen Fontaine’nin geleceğisin.
Bölüm Sonu
ns216.73.217.167da2
and then Add to home screen.