Katie sayfayı sıkıca tuttu, parmakları beyazlaşmıştı. Cümle, neredeyse nefesini kesmişti:
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNmaUWVJyom
“Ben seni yazdım. Ama şimdi sıra sende.”
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡXpjnYY9vOS
Koridorun karanlığı etrafını sardı, ancak bu karanlık normal bir karanlık değildi. Sessizliğin içinde sanki bir kalp atışı vardı; her adımında, kendi kalbinin sesini duymaktan daha ürkütücü bir ritimle yankılanıyordu.
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKzwWPiAMAC
Kendi nefesini duymaya çalıştı ama nefesi, sanki bu mekânda var olmanın kendisine yasaklanmış bir şeymiş gibi, boğuk ve uzak çıkıyordu. Adımlarını atarken zemindeki toz kalkıyor, ama bir ses yoktu; her şey sadece kendi varlığının yankısı gibiydi.
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡRD1lCXLdCu
O anda Katie, koridorun köşesinde bir gölge fark etti. İlk başta insan sanmıştı. Ama gölge, ona doğru yaklaşmıyordu; sanki onun hareketlerini önceden bilerek, ona göre şekil değiştiriyordu. Gölge bir anlığına bir insan silueti aldı, sonra hızlıca çığırından çıktı, duvarlara, tavan köşelerine yayıldı.
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡSiA43yfewG
“Sen… benim… değil misin?” diye fısıldadı Katie, sesi kendi kulaklarında kayboluyordu.
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡrz3i4U6I0R
Gölge aniden durdu. Sessizlik çöktü. Ardından, koridorun ucundan boğuk bir çocuk sesi geldi:
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡn8MZR7SBYZ
“Beni dinlemedin. Beni yazdın ama beni görmedin. Şimdi… görmelisin.”
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzZsyPqAbdr
Katie bir adım geri çekildi ve kendini bir odanın eşiğinde buldu. Oda, tıpkı çocukluk odası gibi görünüyordu ama bu kez daha yoğun bir karmaşa vardı. Duvarlar, birbirine karışmış resimler ve eski fotoğraflarla doluydu; her birinin yüzünde, Katie’nin kendine ait hatıralarının farklı bir versiyonu vardı. Ve her fotoğrafta gözler… hep gözler, direkt olarak onu izliyordu.
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡBV41yQ7Dq8
Elindeki sayfada titreyen cümle yeniden hareket etti, sanki kendi kendine yazılıyormuş gibi:
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGr7o2hwIrn
“Beni unutmadın… ama şimdi… unutulmuş olanı hatırlamalısın.”
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2LnidKpVFO
Katie, sayfayı incelediğinde kelimelerin kendi el yazısına dönüşmeye başladığını fark etti. Bu el yazısı… geçmişte bastırılmış korkular, bilinçaltındaki karanlık ve hatırlamak istemediği anılar… hepsiydi.
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4bregxMjcr
Birden koridor boyunca yankılanan sessiz çığlıklar duydu. Yavaş yavaş fark etti ki, bu çığlıklar sadece kelimeler değildi; bu, geçmişte kendi zihninde hapsettiği tüm acıların, öfkenin ve yalnızlığın kendini somutlaştırmış haliydi.
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIt9YLdEf6p
Gözlerinin önünde, duvarlar aniden kanlı bir dokuya büründü. Kırmızı çizgiler, sayfada yazan kelimelerle birleşerek bir ağ gibi her yere yayıldı. Kelimeler artık okunamıyor, sadece hissettirilmek istenen bir ağırlık ve çaresizlik bırakıyordu.
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIedG3TSeHL
Katie nefesini kontrol etmeye çalıştı ama yutkunmak neredeyse imkânsızdı. Vücudu donmuş gibiydi; kalbi, göğsünde tek bir yumrukla sıkışmıştı. Tam o anda, koridorun sonunda küçük bir kapı belirdi. Eski zamanlardan kalma, neredeyse hatırlanamayacak kadar eski bir kapı.
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡawoa5ABZvR
Kapıyı araladığında… kendisini aynadaki bir yansıma karşılamadı. Yansıma yerine, odada hareket eden bir başka Katie vardı: yaşadığı en ağır bunalımın, en derin cinnetin içinde çırpınan Katie… ve gözleri… gözleri tamamen boştu.
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡCKJGbFSZYk
O an Katie anladı. Bu gördüğü sadece bir gölge değildi. Bu, kendi yok oluşunun bir ön izlemesiydi.
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡStk9weFyJG
Sayfa bir kez daha titredi ve yeni bir cümle belirdi:
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡagW8apLfQE
“Sen şimdi yazacaksın. Ama yazdıkların… seni de yazacak.”
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡYPa50EOhdB
Katie’nin elleri titredi, dizleri çöktü. Yavaşça fark etti ki, geçmiş sadece onu takip etmiyor, onu yaratıyor ve yeniden şekillendiriyordu. Her adımı, her nefesi, her hatırası… hepsi artık kontrolünün dışındaydı.
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwfTZlOP4M9
Koridorun karanlığında tek başına kaldığında, Katie’nin içinden boğuk bir fısıltı yükseldi:
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNFrBaLXqtw
“Ve ben… artık yalnız değilim. Ben hep buradayım. Sen… bana katılmak zorundasın.”
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ563h0jMUjm
O andan sonra koridorun sessizliği, fısıltılarla doldu; kelimeler bir kez daha havada dans etmeye başladı, bu kez daha karanlık, daha acımasız ve daha kaçınılmaz bir şekilde: Katie’nin geçmişi, zihni ve ruhu… artık tamamen bir bütün olmuştu.
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiL7Ovwbx9V
95Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ5MI6uaFgcG
and then Add to home screen.