Sabah güneşi perdelerin arasından içeri sızarken, Katie odasında uyandı sandı.
Ama gerçekten uyandığı yer… kendi odası değildi.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ0rhoeMHA2a
Bir süre göz kırptı.
Nefesi ılık bir havaya karıştı, duvarlardan yayılan sessizlik ise ürkütücü şekilde tanıdıktı.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡoSCOl2nvh9
Bakışlarını gezdirdiğinde, zamanın dokunmadığı bir anın içinde olduğunu fark etti.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡe7C4PYGgXQ
Bu, onun çocukluk odasıydı.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡCUPvvruPIE
Kenarları soyulmuş pastel duvar kâğıtları, kitaplarla tıka basa dolu küçük raf, yatağın ucundaki eski pelüş oyuncak… Hepsi yerli yerindeydi. Hatta duvarın sağ köşesinde, yıllar önce kırılmış olan küçük çerçeve bile aynı açıyla duruyordu.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGXcgAAeze5
Ama bu oda bir anı değil, anının kendisiydi.
Soluk bir sis gibi değil; tamamen canlı, tamamen gerçek.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgCQqpaYDBF
Katie yutkundu.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ26173EGtBy
Çocukken odası onun için bir sığınaktı, evin geri kalanında konuşulmayan gerilimlerden uzak tek güvenli bölge. Burada kitap okur, hayal kurar, defterlerine kelimeler dökerdi.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIo1rU8wd4u
Bir şey dikkatini çekti:
Çalışma masasının üzerinde duran eski günlüğü.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡRnVtxjI4Kr
Kilitli, bordo kaplı, köşeleri aşınmış küçük bir defter.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2IQCmlJe8q
Katie yavaşça yaklaştı.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8MnTlGQUWL
Günlük eline geldiğinde bir an titrediğini sandı. Belki de sadece kendi elleriydi titreyen; emin olamadı.
Parmakları kilide dokundu.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiIovYLPYG8
Kilidin zaten açık olduğunu fark etti.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡXllroMwmw4
Bu imkânsızdı.
Çünkü o defter… çocukluğunun en özel, en saklı kelimelerini taşıyordu ve o kilidi yalnızca kendisi açmıştı.
Ama kilit şimdi ardına kadar açıktı.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFwp4Cy3VBV
Katie sayfaları çevirdi.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡoas4hJCnb1
Bazıları boştu.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnriBujq467
Bazıları karalanmıştı.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡDkTwFSW2MZ
Bazıları ise çocukluğunun kırılgan el yazısıyla doluydu:
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡZgn9d3i24M
“Bugün okuldaki kitap köşesini düzenlemem gerekti. Kimse ilgilenmiyor ama ben seviyorum.”
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡA2LVoLcnBf
Devam etti:
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡBYKpTQ9bkm
“Keşke herkes kitapların içindeki dünyaların gerçek olduğunu anlamasa bile hissetseydi.”
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiILc5uoQGU
Bir başka sayfa:
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡWiLfYfWNef
“Annem bugün yine bağırdı. Sesini duymamak için kulaklarımı kapattım. Sonra yazdım. Yazınca daha az acıyor.”
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIhVgXaQwJa
Katie’nin gözleri sayfalarda dolaştıkça boğazı düğümlendi.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiHMvVHBWh6
Bu cümleleri hatırlamıyordu.
Ya da hatırlamak istemiyordu.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡo1Z587e0tD
Bir sayfaya geldiğinde yazı tamamen değişiyordu. Çocuk el yazısından çok daha karanlık, çok daha hızlı yazılmış gibiydi — ama bu yazıyı çocuk halinin yazmış olması imkânsızdı.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡBdS3Q9bJjn
Sayfanın üstünde tek bir cümle vardı:
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJTTwaJjj8m
“Odanın duvarlarında gece fısıldayan şeyin adını yazdım. Ama sabah silinmişti.”
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡfiJAr6YvJX
Katie dondu.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ44X6x9IYIx
Bunu yazdığını hatırlamıyordu.
Bu yaşta böyle bir şey bilmesi… mümkün değildi.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡDmeoFduPQW
Sayfa kendi kendine çevrildi.
Rüzgâr yoktu, hareket yoktu — yine de sayfa döndü.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqTQpaeHZzX
Yeni sayfada, köşeye sıkışmış küçük bir çizim vardı.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡpl51Q3VVx6
Kitap sayfalarına benzeyen bir şekil… ama ortası karartılmış.
Yırtılmış gibi.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbXWxyYeoXC
Altına minik bir not:
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtXthEf4fqZ
“Kitaplar beni saklıyor, ama o bazen sayfaların arasından bakıyor.”
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡztTwR25ynx
Katie geri çekildi.
Ama o anda odanın bir köşesinden hafif bir tıkırtı geldi.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdeNbbg8sRt
Başını çevirdiğinde, küçük yaşlardaki kendi halini gördü.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8dpOxmJfym
8 yaşındaki Katie…
Kısa saçlı, kollarını göğsüne sarmış, yatağın köşesinde oturuyordu.
Başını kaldırdı, gözleri boş değildi ama yorgundu — bir çocuğun sahip olmaması gereken bir yorgunluk.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMcTuZ9wo8P
Küçük Katie konuştu:
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡuGjr7czzIV
“Kitapları sevdim çünkü kimse benimle konuşmuyordu.”
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbWiZTV9fdt
Katie’nin nefesi kesildi.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡEtX7KyozvL
“Ben o zamanlar seni yazıyordum… ama sen beni okumuyordun.” dedi küçük olan.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡo3p7usnxnX
Sesi inceydi ama tonunda tuhaf bir bilgelik, hatta suçlama vardı.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4xLMqQLpfR
Katie bir adım attı.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhy8oaAjQ8M
“Sen… gerçek misin?” diye fısıldadı.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡZl1qOHzBjW
Küçük Katie’nin gözleri hafifçe karardı, oda bir an bulanıklaştı.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡuUfq3vXOPV
“Ben gerçek olan tek şeydim.”
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡCNhV7hWrK2
Cümle bittiği anda odanın duvarları çatlamaya başladı.
Çatlaklar önce küçükti, sonra hızla yayıldı; tıpkı buz tutmuş bir gölün kırılması gibi.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡXWY8H6sL4K
Duvarların ardından karanlık değil, kelimeler çıkmaya başladı.
Çocukluk günlüğünden dökülen, yarım kalmış, silinmiş, bastırılmış kelimeler…
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ0CkkIJ7kSY
“Beni duy…”
“Geceleri… o…”
“Kapı açıldı…”
“Bana… dokundu…”
“Korkuyorum…”
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡxrdPwydMEj
Kelimeler çığlık gibi değil, yazı sesi gibi çıkıyordu.
Sanki biri duvarların içini kurşunkalemle kazıyormuş gibi sert, kuru, gıcırdayan bir ses.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3mxnQXqShT
Katie geriye kaçmaya çalıştı ama zemin altında hafifçe çöktü.
8 yaşındaki Katie ayağa kalktı.
Başını yana eğdi.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡZwa17sAUrc
“Sen beni unuttun.”
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡYK1fgjHRJ3
“Hayır…” diye fısıldadı Katie, dizlerinin bağı çözülürken.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡx2IAB91U7B
Küçük olan, gözlerinin içindeki ışığı kaybetti.
Sanki biri içindeki anının fişini çekmiş gibi.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡglAS6isvZH
“O zaman… o seni hatırlattı.”
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ87d9jU040u
Bu cümleyle birlikte oda birdenbire yok oldu.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡuixo0rgHGL
Duvarlar çöktü, raflar boşluğa karıştı, günlüğün sayfaları havada beyaz tozlara dönüştü.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8gBQwPTjL2
Katie kendini yeniden malikânenin karanlık koridorunda buldu.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡw8lsRmKBw4
Ama elinde küçük bir şey vardı.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwDgj32hfDq
Az önce yok olmuş görünen çocukluk günlüğü.
Sadece tek sayfası kalmıştı.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvqrfjOMBCk
Kalan sayfanın ortasında titreyen bir cümle yazıyordu:
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ63s9AE4xvs
“Ben seni yazdım. Ama şimdi sıra sende.”
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ1b0CjG4qtB
Katie o an artık bir şeyi kesin olarak anlamıştı:
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡle1HDajEHj
Geçmişi sadece onu kovalamıyordu.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡSoKUq5LO9V
Geçmişi, bu evde yeniden yazılıyordu.
102Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡWf6Ucr6TKz
and then Add to home screen.