Evin içi, Katie için artık yalnızca bir yapı değil; nefes alan, büyüyen ve kendi hafızasına sahip bir varlığa dönüşmüştü. İlk iki gün boyunca fark etmediği küçük ayrıntılar, bu gece tamamen görünür hâle gelmişti — ya da görünür hâle geldiğini o sanıyordu. Çünkü Harowell Malikânesi’nde her şey, tam anlamıyla, algıyla gerçek arasındaki o ince çizgide yaşıyordu.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6VWIG9Ox1P
Katie saatlerdir yatmamıştı. Salondaki lambayı yarım kısık bırakmış, koltuğun kenarında oturmuş, dudaklarını birbirine bastırarak karanlığa bakıyordu. Evde hiçbir ışık olmamasına rağmen ışığın olmadığı yerlerde bile gölgelerin hareket ettiğini fark ediyordu.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡjE7ROoDgpN
Her gölge, sanki geçmişinden bir parça taşıyordu.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOpTqLZaIqd
Bir anda mutfağın oradan hafif bir titreşim geldi. Buzdolabının çalışması gibi bir ses… ama çok daha derinden, çok daha boğuk. Sanki metal değil, et titreşiyormuş gibi.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIG5mkFUsIM
Katie istemsizce ayağa kalktı. Ayak tabanı ahşap zemine dokunduğunda evin döşemesi tedirgin bir nefes gibi inledi. Katie, soğuk havanın bir anda üstüne çöktüğünü hissetti; o an, tıpkı yıllar önce çocukken gece koridordan geçerken hissettiği korkuyla aynıydı.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2nbddudsbi
“Ne oluyor bana…” diye mırıldandı.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9SFPnAcWdx
Mutfağın kapısının önüne geldiğinde elleri titriyordu. Kapının aralığından içerisi tamamen zifiri karanlıktı. Ama karanlık bile normal görünmüyordu. Sanki mutfak, ışığın hiç var olmadığı bir yere dönüşmüştü.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4dfNGRzqKh
Katie içeri bir adım attı.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡstvwa1LqSS
O anda, kapının arkasındaki eski cam panelde bir şey belirdi.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡttQgwlerPL
Kendi yansıması.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡM6zM7fNbxl
Ama bir sorun vardı.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡeReYO8d4Fo
Yansıması gülüyordu.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡR0nsSpEsW3
Katie’nin yüzü gergin ve donuk olmasına rağmen, camdaki yüzü kısık bir gülümseme taşıyordu — üst dişleri hafifçe görünür şekilde. Yıllardır kendisinde böyle bir gülüş görmemişti. Bu, daha çok… alay eden biri gibi görünüyordu. Ve gözlerde garip bir derinlik vardı, sanki yansıma sadece görmüyor, içinden geçip başka bir şeye bakıyordu.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡo0ndvvSufs
Katie irkildi, geri çekildi. Yansıma kayboldu.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡH0Wx9m7r26
Ama gülüşün anısı hâlâ odanın içinde asılı kaldı.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUVMqq30xyi
O gece boyunca evdeki hiçbir şey anlamlı davranmıyordu. Salonun duvarındaki tablo, her baktığında biraz daha yamulmuş duruyordu. Ev sessizken sanki daha gürültülü bir şey vardı; duvarların içinden nabız gibi atan bir uğultu yükseliyordu. Her adım attığında, ev adımını gecikmeli takip ediyordu — tıpkı birinin peşinden yürüyormuş gibi.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡlW1b2FjpcN
Katie sonunda odasına kaçtı.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡBrLjJ5wHBZ
Kapıyı kapattı, kilitledi.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡHffgx87qKm
Kilidin yerinden hafif bir tak sesi çıkınca derin bir nefes aldı. Yatağa oturdu, alnını dizlerine yasladı. İçindeki sıkışma, yıllardır bastırdığı tüm duyguların bir anda geri dönmesi gibiydi — ama bu yalnızca psikolojik değildi. Sanki ev bile onun üzerine çöküyordu.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡp4p3H5fmaW
“Bana ne oluyor…” dedi kısık bir sesle.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVfvISQsMfg
Cümleyi bitirdiği anda odanın bir köşesinde hafif bir tıkırtı duyuldu. Bu ses öylesine hafifti ki, normalde kimse fark etmezdi. Ama Katie, o kadar gergindi ki, beynindeki tüm sinir uçları tek bir noktaya odaklanmış gibiydi.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgNvAGucJbt
Başını kaldırdı.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡBOYa3jbTme
Odanın köşesindeki eski ahşap dolap. Kapaklarından biri milimlik bir aralıkla titriyordu.
Katie ayağa kalktı, birkaç adım attı. Nefesi kesilmişti. Dolaba yaklaştıkça içeriden gelen hafif bir soluma sesi daha belirgin hale geliyordu.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡQUm4svvwCP
Hırıltıya benzeyen bir nefes.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6sR2BOlR9B
Katie, kapak tam kapanmadan önceki o ince aralıktan içeri baktı.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡBxmUUErQDC
Ve orada karanlığın içinde bir çift göz parladı.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ7TmIwNy7M2
KENDİ GÖZLERİ.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkLNwzZVs2v
Ama bir fark vardı:
Bu gözler, günlerdir uykusuz ve korkmuş olan Katie’nin gözleri değildi.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡZgJTfsVI00
Bunlar tamamen boştu.
İçinde hiçbir insanlık kırıntısı olmayan, sessiz bir delilik taşıyan gözlerdi.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnMYOdgdC6j
Katie nefesi kesilmiş, geriye sendelemişti.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqjqSj3i1dw
Dolabın kapağı yavaşça kapandı.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ0RyNkJ1Jqu
Ardından bir fısıltı duyuldu. O kadar hafifti ki, kelimeyi ayırmak bile zordu — ama söyleyenin bir insan olmadığı kesindi.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡd0HXkjjGJb
“Unutma…”
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡWYdbZOqMPE
Katie dondu kaldı.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwU67YHCvft
“Unutma” kelimesi çınlarken, evin her köşesi o tek kelimeyi yankılıyormuş gibi titredi. Yatak örtüsü kıpırdadı, duvardaki çerçeve hafifçe eğildi. O an Katie, evin sadece hatırladığını değil… bir şeyleri ona hatırlatmaya çalıştığını fark etti.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ32y6o7yQEg
Ama neyi?
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡX6XMPJDxlH
Bu sorunun cevabı, Katie’nin özüne gömülü olan karanlığın ta kendisiydi.
Ve ev, onu açığa çıkarmaya çoktan başlamıştı.
135Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡjsRVkfrxCf
and then Add to home screen.