Rüzgâr, Harowell Tepesi’nin kuru çamlarından aşağı doğru uzun bir inilti gibi süzülüyordu. Akşam güneşi batıya doğru kayarken, Katie uzaktan yükselen malikanenin siluetine baktı. Çocukluğunun tüm sessizliği, tüm yarım kalmış cümleleri, yutkunup bir daha söylemediği her şey, taş duvarların içinde hâlâ asılı duruyor gibiydi.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ94pieOqfXW
İşte yine buradaydı.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡs60EZeq4c8
Arabadan indiğinde, ayaklarının altında kırılan ince dalların sesi, bir süredir unuttuğu bir melodiyi hatırlatır gibiydi. Yıllarca eve dönmemek için bulduğu sebepler, bavulunun metal tokası gibi paslanmış, anlamsız bir sessizliğe gömülmüştü. Malikane aynıydı: karanlık, geniş ve kendi ağırlığının farkında olan bir beden gibi. Ama Katie’nin içine hafifçe çöken şey, evin bıraktığı iz değildi; yıllardır geri çağıran bir fısıltının sonunda onu yakaladığı hissiydi.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNdCrGcFtFv
Kapıyı açtığında havayı dolduran soğukluk, dışarıdaki rüzgârdan daha ağırdı. Toz kokusu değil, başka bir şey…
Sanki yıllardır kimsenin dokunmadığı bir odanın bile canlı kalamayacağı kadar durgun bir hava.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡWoLRGNln9b
Hol loştu. Merdivenlerin üzerindeki ahşap korkuluklar hâlâ aynı koyu cilaya sahipti; Katie parmaklarını üzerine bıraktığında hafif bir nem hissi duydu. Çocukken merdivenlere oturup aşağıdaki boşluğa bakarken hissettiği şeyin tam adını koyamazdı ama şimdi daha netti: Ev insanları izliyordu.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡep76pv4Ghe
“En azından elektrik çalışıyor,” diye mırıldandı anahtarları çıkartırken.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6zaJDCt74X
Işık yandı. O an, sanki ışık sadece evin ters köşelerinde saklanan gölgeleri daha belirgin hâle getirdi.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnCVWTKnoWy
Katie derin bir nefes aldı. İçeri adım attıktan birkaç dakika sonra kapının arkasından gelen tok bir ses duyuldu; rüzgârın bu kadar güçlü olmaması gerekiyordu. Ancak dönüp baktığında kapı sadece kendi ağırlığıyla kapanmış gibiydi. Ya da Katie öyle olmasını istedi.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡSDxOZEDAXz
Mutfağa yöneldiğinde çantasında titreyen telefon ekranına baktı: Noah.
Gözleri kısılıp hafifçe güldü.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgyanaIF97K
“Noah? Şimdiden araman sürpriz oldu.”
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6BcrnbHTIR
“Bu akşam en azından haber ver diye aradım. Eve vardın mı?”
Noah’ın sesinde gizleyemediği o hafif tedirginlik hâlâ aynıydı. Çocukluklarından beri değişmeyen şeylerden biri buydu.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAgWBO867Gm
“Yeni girdim. Her şey… aynı gibi. Belki de biraz daha soğuk.”
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8pZhPJyglR
“Bana öyle geliyorsa söyle, ben birkaç güne uğrarım. Sana eşlik edecek biri olur en azından.”
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡRltcSb7KAt
“Gerek yok,” dedi Katie, mutfağın boşluğuna göz gezdirirken. “Bu ev tek başına da yenilir.”
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡRgWPPYdjPT
Noah bir an sustu, sonra alışılmış hafif kahkahasını attı.
“Sen nasıl istersen. Ama bir şey hisset… yani garip bir şey — bana haber ver, tamam mı?”
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2S1pqFWjwp
Katie cevap vermek üzereyken omuzlarının arkasında, holün karanlık ucundan bir çıtırtı duyuldu. Çok hafif.
Ama sessiz bir evde duyulmaması imkânsızdı.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡaUjkv1GZTN
Katie istemsizce durdu.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡztDMD0fjmr
“Katie? Orada mısın?”
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡeWb5kI3PQ7
“Buradayım. Sadece… eski ev işte. Tavan tahtaları konuşuyor.”
Kendi sesinin soğukkanlılığına şaşırdı. Oysa boğazındaki hafif gerilimi eliyle yoklayabilirdi.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡeicQTgGlRU
Noah biraz daha konuşmak istedi ama Katie telefonu kapattı. Mutfağın ortasında bir süre sessizce durdu. Çatıdaki gölgeler hareket etmiyordu; evin hiçbir parçası değişmiş gibi görünmüyordu. Ama onda değişen bir şey vardı: bu sessizliğin artık daha dolu, daha ağır, daha bilinçli olduğunu hissediyordu.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvFCQCLdnVs
Holün karanlık ucuna bir kez daha baktı.
Çıtırtı artık yoktu.
Ama bakışını kaçırdığı anda, köşedeki eski ayna çerçevesinin üstünde bir kararma gördüğüne yemin edebilirdi.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLrGZJ2QM7B
Işığı açıp yeniden baktığında her şey normaldi.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡyBytOxfLg9
Yavaş adımlarla merdivenlere yöneldi. Evin ikinci katına çıkarken, duvarlardaki çerçevelerin içinden sanki birileri ona bakıyormuş gibi hissetti. Çoğu eski, solmuş fotoğraflardı. Harowell ailesinin yüzleri zamanla bulanıklaşmış, gözleri daha gelgitli hâle gelmişti.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡRfEsG0kRuY
Merdivenin tepesine vardığında sağ taraftaki uzun koridorun kapılarından biri hafif aralıktı. Tam kapanmamış.
Bu, annesinin odasıydı.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡa8nYOMoah8
Elini kapının kenarına götürdü.
Kapıyı kapatmak istedi.
Ama içerden gelen çok hafif, sanki nefes alan bir insanın göğsündeki ritim gibi bir uğultu… elini durdurdu.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡocdCV2mZXO
İçeri bakmadan kapıyı yavaşça itti.
Kapı kapanırken odanın karanlık içinden bir anlığına soğuk bir nefes yüzüne vurdu.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiCGj6OoBll
Katie dondu.
Tüyleri diken diken olmuştu.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡY1kq48XcF5
Arkasını dönüp koridordan uzaklaşırken, evin alt katından yeniden bir ses geldi. Bu kez daha net.
Bir kapının kapanışı.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡx2j7jgiBjI
Ama Katie evdeki tüm kapıları kapattığından emindi.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡmrV9ijkzYa
Belki de… öyle olmak istiyordu.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡB0VmhMOdsn
Odası hâlâ kullanılabilir durumdaydı. Pencerenin önündeki perde yıllardır açılmadığı için güneş renklerini tamamen çekmişti. Hava kararmıştı bile; gün şaşırtıcı derecede çabuk bitmişti. Katie yatağa bıraktığı eşyalarına bakarken, duvarla yatak arasındaki ince boşluktan gelen hafif bir koku fark etti.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvPoSaQ4PXv
Eski, nemli, tanıdık…
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4bSQy0dDDA
Çocukluğunda da bu kokuyu hissetmişti.
Her seferinde, birinin yatağın altından sürünerek çıkacakmış gibi bir korku doğururdu.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡfS4cBdfiV1
Bir anlığına eğilip bakmayı düşündü.
Fonksiyonel, mantıklı, yetişkin bir davranış olacaktı.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdG0s0JFLiH
Ama yapmadı.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGk7cFBKzK7
Koridora doğru kapıyı yavaşça kapatırken, bir ses daha duydu. Bu kez fısıltı gibi.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8qnn51kXT9
Bir cümlenin yarısı.
Bir kelimenin gölgesi.
Sanki biri çok uzak bir odadan onun adını fısıldamıştı.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdMZtQPptNo
Katie, kapının tokmağını birkaç saniye boyunca hiç hareket ettirmeden tuttu.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzBTCWcG3rh
Sonra kapıyı kapattı.
233Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkayMuLcKG4
Ve ev, o anda, ilk kez gerçekten nefes aldı gibi geldi.
ns216.73.216.67da2
and then Add to home screen.