Nakakainis naman talaga! 

Kung kailan wala kang dalang payong tsaka pa uulan.

 Mabilis na naglakad ako mula sa silong ng 7eleven papunta sa sidewalk. Ginawa ko na lang pangharang sa ulan ang blazer ko. 

 "Ang lamig," inis na bulong ko sa sarili ko habang naghahanap ng taxi na pwedeng masakyan. Pero imbes na taxi  ang mapansin ko, 'yong mga pares ng mga nagdedate at naglalampungan sa kalye ang umagaw sa atensyon ko.

 Ang dami namang hotel o motel na nagkalat dito sa Manila pero sa kalye pa sila naglalaplapan ng mga labi nila.

 Mga... ay, basta! Lecheng Valentine's Day talaga yan, puro masasakit sa mata ang pinapakita sakin.

 Halos magsalubong na ang kilay ko sa sobrang inis at ngitngit nang sa wakas ay makapara ako ng taxi. 

Akmang bubuksan ko na ang pintuan nito nang may malaki at matigas na kamay na pumatong sa kamay ko. 

 Galit na binawi ko ang kamay ko para harapin ang kung sinomang gustong agawin ang taxi ko. Mas lalong nag-apoy ang dibdib ko sa galit nang makita ko ang mukha ng lecheng mangaagaw ng taxi. 

 Walang iba kundi si Emman Clouter. Ang gagong ex-boyfriend ko na nahuli kong nakikipaghalikan sa iba sa mismong araw ng Valentines Day. Tatlong buwan na 'yon eksakto mula ngayon.  

 Mula ng malas na araw na iyon, lumipat na ako ng tirahan at pinalitan ang phone number ko. Lahat ng pwedeng magpaalala sa kanya, sinunog ko. Hindi ko na rin s'ya kinausap o kahit pinakinggan man lang ang explanation nya. Wala na akong pakialam. Sapat na ang nakita ko.

 Mula rin ng araw na iyon napatunayan kong lahat ng lalaki magkakapareho. Ang tatay ko, ang kuya ko, maging s'ya at lahat pa ng kalahi ni Adan, lahat sila hindi marunong makuntento. Maghahanap at maghahanap ng ipupuno sa mga bagay na hindi mo kayang ibigay.

"Charlotte Smith! Small world, ha?" wika ni Emman ng may napakalaking ngisi sa mga labi. Nakahawak pa rin ang kamay niya sa pintuan ng taxi.

"Malaki nga eh, pati demonyong tulad mo nagkasya," walang kurap na sagot ko sakanya. "Tumabi kang satanas ka nagmamadali ako!"

Ngumisi s'ya at binuksan ang pinto. Buong akala ko'y pinagbuksan n'ya ko ng pintuan ng taxi, ang damuhong kampon ng dilim, inunahan lang ako sa pagsakay! 

"Leche kang hayop ka, bumaba ka dyan!" umuusok na ang mga butas ko sa ilong at tenga sa pangaasar ng damuhong 'to.

Ang lamig ng panahon pero kumukulo sa inis ang dugo ko. Bwiset! Kung hindi lang talaga labag sa batas ng Dyos at ng tao ang pumatay, matagal ko nang ginilitan sa leeg ang demenyong 'to.

"Ayoko nga, nauna na kong sumakay, ba't pa ko lalabas?" kampanteng sagot n'ya sakin at isinandal pa talaga n'ya ang likod niya sa upuan.

Basang-basa na ako sa ulan at ginaw na ginaw na rin ako. Nangangatog na ang mga tuhod ko sa sobrang lamig. Tumingin ako sa kalsada para humanap ng iba pang masasakyan pero bigo ako.

"Ano sasabay ka ba?" tila naiinip pang tanong niya sa akin na nagpasama ng loob ko.

Naalala ko dati, ni ayaw niya akong naaambunan dahil daw baka atakihin ako ng hika ko. Pero ngayon, basang basa na ako't lahat lahat, wala pa rin syang pakialam. Iniisip ko tuloy kung minahal n'ya nga ba ako. 

"Ano na? May pupuntahan pa ako!" sigaw n'ya sa akin. Anak talaga ito ng dilim eh, nang-agaw na ng taxi, nagawa pa akong sigaw-sigawan. 

Masamang tinitigan ko s'ya. Humugot ako ng malalim na hininga bago padabog na sumakay sa taxi. 

"Sasakay din pala ang dami pang arte," dinig kong bulong n'ya kaya pinanliitan ko s'ya ng mga mata. 

Inirapan lang ako ng  gago. Bwiset talaga! Ang ginaw pa naman.

"Manong pakihinaan naman ang aircon n'yo, maginaw na po eh," mahinhing pakiusap ko sa driver.

Nanginginig na ako sa ginaw at ramdam ko na rin ang panunuot ng lamig sa likod ko. Unti-unti na ring nagiging mabigat ang bawa paghugot kn ng hininga.

"Naku, pasensya na po kayo ma'am, nakarekta na kasi yan sa makina kaya hindi po pwedeng hinaan. Kapag pinatay po natin kailangan po pati makina," paumanhin ni manong drayber sa akin na nagkakamot pa ng batok. 

"O-okay lang po manong," kiming sagot ko kahit na ang totoo ay nayayamot na ako sa kamalasan ng araw na ito.

Humalukipkip na lang ako at niyakap ang sarili ko. Salubong ang kilay na sumilip ako sa katabi ko na prenteng nakaupo lang at nakapikit.

Sumasama ang loob ko sa hayagang pagpapakita n'yang wala na s'yang pakialam sa akin. Kahit kaplastikan man lang sana ay ialok n'ya sa akin ang jacket n'ya. Wala talagang kwenta ang anak ng dilim na ito. Ano bang minahal ko sa lecheng 'to?

Sinandal ko na lang ang ulo ko sa bintana pero wala pang isang minuto nang manikip ang dibdib ko at mahirapan akong huminga. Kinalkal ko ang bag ko para kunin ang inhaler ko ngunit bigo akong mahanap iyon.

"Shit!" mura ko dahil inaatake ako nang hika ko at tanging 'yon lang ang makakapagpakalma sa akin. Halos baligtarin ko na ang bag ko pero hindi ko parin mahanap iyon. 

Naiwan ko nga pala iyon sa desk ko kanina dahil sa pagmamadaling umuwi. Pilit kong pinapakalma ko ang sarili ko para kahit paano'y lumuwang ang daloy ng hininga ko subalit lalo lamang akong nahirapan. Para akong tumakbo papunta at pabalik ng EDSA sa sobrang tindi ng hingal ko.

"Charlie, what's wrong?" tanong sa akin ni Emman. Bakas na bakas ang pagaalala sa mukha niya. Lumapit s'ya sa akin at hinawakan ang leeg ko. "Shit! Ang init mo," sabi niya na agad binawi ang kamay n'ya sa leeg ko.

Hindi ko siya masagot dahil hirap na akong magsalita. May kinuha siya sa bulsa ng jacket niya at itinapat iyon sa bibig ko. Laking pasalamat ko nang mapagtanto kong inhaler iyon. 

"Breathe sweetheart," wika niya kasabay ng pagpindot sa inhaler. Huminga ako ng malalim at hinayaang pumasok sa sistema ko ang hanging ibinuga ng inhaler sa bibig ko. Dalawang pindot pa at bumalik na sa normal ang paghinga ko. 

Kapwa kami muntikan ng mapasubsob ni Emman nang biglang tumigil ang sinasakyan naming taxi. 

"Anong problema Manong?" dinig kong tanong niya sa taxi drayber. 

"Sir, nasiraan po tayo. Dito po muna kayo at may alam akong talyer malapit dito. Tatawagin ko lang po ang mekaniko," hiyang-hiyang sabi ng driver sa amin. Hindi na niya kami hinintay sumagot, bumabana s'ya ng taxi at umalis.

Ipinagpasalamat ko na ring namatay ang makina ng sasakyan dahil nabawasan ang lamig na bumabalot sa akin.

"Tanggalin mo yung damit mo," ani Emman sa akin na nakapagpalaki ng mga mata ko. 

Nasisiraan na ba siya ng bait at sa ganitong panahon niya pa ako binalak na manyakin?

"A-ano?" gulat na tanong ko sa kanya. 

Hinubad niya ang jacket niya at tila ba inip na inip na tumitig sa akin. "Tanggalin mo yung damit mo para mapalitan," muling sabi nya. Nakahinga ako ng maluwag. 

"Tumalikod ka!" angil ko sa kanya na sinunod naman niya. Kinuha ko ang jacket sa kamay niya at hinubad ang damit ko. Mabilis na isinuot ko ang jacket niya. Nanunuot ang pabango niyang naiwan sa jacket niya sa ilong ko. 

Ipinilig ko ang ulo ko bago ko pa muling maalala ang mga nakaraan naming dalawa. Isinara ko na lang ang jacket at muling niyakap ang sarili ko. 

"Tapos ka na ba?" inip na tanong n'ya na sinagot ko lang ng mahinang 'oo'. Humarap s'ya sa akin at niyakap ako ng mahigpit na s'ya namang ikinabigla ko.

"A-anong ginagawa mo?" gulat na tanong ko sa kanya. 

Hindi siya agad sumagot bagkus ay niyakap lang ako ng mas mahigpit. Ang isang braso niya ay nakayakap sa balikat ko habang ang isa'y nasa baywang ko. 

"Para hindi ka na lamigin. Diba sabi ko sayo noon ako ang magiging jacket mo? Kaya lang iniwan mo na lang ako bigla," malungkot na saad niya. Naramdaman ko ang paghalik niya sa ulo ko. "Hinanap kita pero hindi naman kita nakita. Tinawagan kita pero hindi naman kita makausap. Ano bang nangyari sa ating dalawa sweetheart?" ramdam na ramdam ko ang kalungkutan sa boses niya.

Naguunahan ang mga luha ko sa dami ng emosyong muling bumalik sa puso ko. "Alam mong hindi kita iiwan ng walang dahilan," puno ng hinanakit na saad ko sa kanya. "Nakita kitang may kahalikang iba, inakala kong ayaw mo na sa akin kaya ka naghanap ng iba," hindi ko na napigilang mapahikbi sa sobrang sakit na muling bumalik sa isip ko. 

Iyong mga araw na nakakatulog ako sa pag-iyak at muling gigising para umiyak lang. Mga araw na ni huminga hirap akong gawin dahil pakiramdam ko trinaydor ako ng kalahati ng kaluluwa ko. 

"Kahit kailan hindi ako naghanap ng iba, alam mo kung gaano kita kamahal Charlotte na ni tumingin sa iba hindi ko na magawa."

"Pero nakita kitang may kahalikang iba!"

"Siya ang humalik sa akin, Charlotte kung nagtagal ka lang ng kahit isang minuto pa, nakita mo sana kung paano ko s'ya tinulak. Basta ka na lang umalis ng walang pasabi. Ni hindi mo sinabi sakin kung bakit. Iniwan mo na lang ako bigla. Ni hindi mo ako binigyan ng pagkakataong ipagtanggol ang sarili ko sayo!" dinig ko ang bawat galit, sakit at hinanakit sa bawat salita n'ya. At bawat salitang iyon ay kumakalabit sa puso ko.

Nagkamali nga ba ako? Mali ba talaga ang naging desisyon ko? 

Oo ang kapwa sagot ng puso't konsensya ko. Naging makasarili ako. Mas pinili kong gamutin ang sakit ng damdamin ko kaysa pakinggan ang paliwanag niya. Naging duwag ako. Mas pinili kong lumayo at talikuran ang problema namin kaysa harapin ito ng kasama siya. Iniwan ko siyang mas higit na nasaktan. Iniwan ko ang tanging lalaking mahal ko ng nasasaktan.

Humarap ako sa kanya at niyapos ang mukha n'ya. "So-sorry," taos pusong hingi ko ng kapatawaran. Lumuluha parin ako at patuloy na humihikbi. "Sorry... sorry... sorry," iyon lang ang salitang kaya kong sabihin dahil sa pag-iyak ko.

Iniangat n'ya ang mga kamay niya at pinunasan ang mga luha ko. "Tahan na. Ang mahalaga nahanap  na kita. Hindi pa naman ako huli, diba? Mahal mo parin naman ako, tama?" naluluha ding tanong niya.

Hindi ko na kailangang kapahin pa ang sarili ko dahil hindi naman nagbago ang pagmamahal ko sa kanya. "Oo, tama, mahal na mahal pa rin kita," isinandal ko ang mukha ko sa palad niyang nakahawak pa rin sa pisngi ko. 

"Akin ka pa rin naman diba?"

"Iyo lang."

Tinitigan niya ang mga mata ko at pagkatapos ay ang mga labi ko. "Mahal na mahal parin kita Charlie, sweetheart," buong pusong pahayag niya bago niya ibinaba ang mukha niya at pinaglapat ang mga labi namin. 

Bawat pagmamahal, bawat pananabik at bawat pagpapatawad ay inilabas namin sa halik na iyon. Kapwa kami humihingal nang matapos ang halikang iyon. Hinila niya ang ulo ko at isinubsob sa dibdib niya. 

"Huwag mo na ulit akong iiwan ng dahil lang sa nakita mo ha?" malumanay na saad niya.

"Hindi na," sagot ko sa kanya. Pinapangako ko sa sarili kong mas pagkakatiwalaan ko siya at makikinig sa mga paliwanag niya. 

Ibinaon ko ang mukha ko sa dibdib niya at niyakap rin ang baywang niya. 

Nasa ganong posisyon kami nang bumalik ang taxi driver. "Tayo na po, ma'am,sir?" tanong niya ng may napakalawak na ngiti sa mga labi niya. 

"Tayo na po Manong," sabay na sagot namin ni Emman na sabay din naming ikinatawa.

Tatlong buwan man ang nasayang namin ni Emman, pareho naman kaming may natutunan. Ang tatlong pundasyon ng pag-iibigan,  ang pagmamahal, tiwala at komunikasyon.  

Dahil kapag ang tatlong iyan ang naging haligi ng relasyon, anumang lindol ang yumanig, tiyak na hindi ito magigiba.