ARAFIN KAYIP KURALLARI - Giriş Bölümü : Düşüş

57Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKZPLjlM0Jp

Mira özünü anlamadı.

En basitçe ilk oldu.

Gözlerini açtığında yerde yatıyordu. Soğuk… ama taş gibi değil. Daha çok, nefes alan bir şeyin üstünde gibi. Garipti.

“Harika,” diye mırıldandı. “Ya rüyadayım ya da kesin öldüm.”

Bir süre bekledi. Bir ışık falan alacağınız… klasik şeyler. Ama hiçbir şey olmadı.

Onun yerine tavandan damlayan siyah bir sıvı şlap diye yana düştü.

Mira doğruldu. Etrafına baktım.

Burası… kötüydü.

Ama korku filmi gibi değil. Daha çok… rahatsız edici derecede normal bir kötü. Uzayan koridorlar, kırık tabelalar, duvarlara kazınmış eski yazılar. Birinde şöyle yazıyordu:

“HERKES BURAYA AİT DEĞİL.”

“Güzel,” dedi Mira. “Ben de zaten özel hissetmeyi severim.”

Tam içeri girmişti ki arkasından bir ses geldi:

“Yeni mi?”

Mira irkildi. Arkasını geri döndü.

Orada... birileri görülüyor. İnsan gibi ama tam değil. Gözleri daha parlak, gülüşü daha genişti.

"Şey... evet?" dedi Mira. “Burası ne? Hastane değil kesin.”

Yaratıklama.

“Keşke o kadar basit olsaydı.”

Bir adım yaklaştı. “Burası alt katmanlardan biri. Ama sen… hmm…”

Mira kaşlarını çattı.

"Ne 'hım'?"

Yaratık başını eğdi, onu inceler gibi.

"Garip" dedi. “Senden bir şey eksik.”

“Sağ ol, eylemlerim tamdı zaten.”

“Hayır” diye fısıldadı yaratık. “Günahın.”

Bir an oldu.

Mira bakış devridi. “Şaka yapıyorsun.”

“Keşke” dedi yaratıcı. “Buraya gelen herkesin bir şeye aittir. Öfke, kıskançlık, açıkgözlülük… birine. Ama sen…”

Bir adım daha fazlası.

“…boşsun.”

Mira geri çekildi.

“Bak, bu biraz para sahibi oldu.”

Tam o anda yer titredi.

Duvarlardan biri çatladı. Kırmızımsı bir ışık içeri sızdı.

Yaralananın parıltısı kayboldu.

“Ah,” dedi. “Bu kötü.”

“Ne kötü?” diye sordu Mira.

Ama cevap verilmedi… gölgeler hareket etti.

Koridorun sonundan uzun, ince figürler belirlendi. Yüzleri yoktu. Sadece çatlamış maskeler gibi şeyler.

Yaratık hemen geri çekildi.

“Onlar geldi.”

“Kim?” dedi Mira.

Yaratık bu sefer başlamadı.

“Sistemin hataları.”

Figürler hızla yaklaşmaya başladı.

Mira'nın kalbi çarpmaya başladı.

“Tamam, bu benim sahnem değil—”

Koşmaya başla.

Arkasından gelen sesler… sürünme, fısıltı, kırılmalar gibi şeylerdi. Normal değildi. Hiçbir şey normal değildi.

"Sağa!" diye bağırdı yaratıklar uzaktan.

Mira düşünmeden döndü.

Dar bir kapıdan içeri girdi ve kapıyı kapattı. Sessizlik.

Nefes nefese kaldı.

“Tamam…” dedi kendi kendine. "Tamam. Öldüm. Harika. Süper. Mükemmel başlangıç."

Arkasını döndü.

Ve dondu.

Çünkü oda yalnız değildi.

Karanlığın içinden biri çıktı.

Uzun… zarif… ve garip bir şekilde tehditkâr.

Gülümse parladı.

“İlginç,” dedi sakin bir sesle.

“Çok uzun süre… böyle biri gelmemişti.”

Mira yutkundu.

“Böyle biri derken?”

Figürler.

“Hiçbir günaha ait olmayan biri.”

Bir adım.

Ve yendi:

“Sende eksik olması gereken bir hatanın.”57Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡb3y9hY6Cct

ns216.73.216.38da2

Reading Theme:

Font Size:

Line Spacing:

Paragraph Spacing:

Load the next issue automatically