“Bazı yerler, insanın içine yalnızca merakla değil, korkuyla da işler.”
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhS0uWxv4W7
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡXdIrTfzCib
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡZ1dRhNCQbz
Yolun sonunda gri bir siluet yükseliyordu. Ne şehre ait görünüyordu, ne de tamamen doğaya. Gövdesi paslı bir mızrak gibi gökyüzünü deliyor, sisin arasından kayboluyordu.
Kulenin önünde durduğumuzda, rüzgârın uğultusu bile değişti; sanki oraya ait olmayan iki yabancıydık.
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9n1s5Im3ah
“Gerçekten çıkalım mı buraya?” dedi Deniz, gülümseyerek. Elindeki fotoğraf makinesini çantasına yerleştirdi.
Ben cevap vermedim. Kuleyi izliyordum. Her katında kırılmış pencereler, sanki göz gibi bize bakıyordu.
Kendi içimde garip bir çekim hissediyordum — korkuyla karışık bir çağrı.
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6LRVsJMvY5
> Bazen insanın içine, açıklayamadığı bir ses düşer. İşte o ses Aras’ın içindeydi o an.
Bu ses onu çağırıyor, adeta kaderine doğru sürüklüyordu.
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡft9qH3Z17w
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2QrDYUDh7d
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAu1tWyy4xX
“Çıkalım,” dedim sonunda.
“Fotoğraf falan çekelim. Belki manzarası güzeldir.”
Deniz bana baktı, gözleri parladı. “Sen ciddisin! Tamam, o zaman macera başlasın.”
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡTIVoooyzjc
Kuleye giden yol taşlarla kaplıydı. Her adımda ayakkabılarımızın altından çıtırtılar yükseliyordu. Güneş batmak üzereydi, gökyüzü kan kırmızısına dönmüştü.
Deniz önden gidiyor, ben arkasından sessizce yürüyordum. O an fark ettim — onunla benim aramda her zaman bir adım fark vardı. O hep öndeydi, ben hep geride.
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFUySJgSP0j
> Deniz, hayatı koşarak yaşayanlardandı. Aras ise düşüne düşüne duranlardan.
Ama o gün, kader ikisini aynı hizada yürümeye zorlayacaktı.
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUzqs1MUkWu
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ67KPOk18Hw
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡsGZTqlB9hM
Kulenin kapısı pas içindeydi. Üzerinde neredeyse silinmiş bir tabela asılıydı, rüzgârla sallanıyordu:
“Girilmez. Tehlikeli yapı.”
Deniz’in dudaklarının kenarı kıvrıldı. “Tehlikeli diyorsa güzeldir.”
“Saçmalama, çökebilir,” dedim.
“Biraz yukarı çıkarız, olur biter. Korkak mısın sen Aras?”
Gülümsedi. Ben cevap vermedim. Belki de biraz korkaktım. Ama o sırada, içimdeki ses yeniden konuştu:
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡCphEDLJVwW
> ‘Çık. Gör. Öğren.’
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡlRrKw43JKm
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡods1a1q3zf
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡuwRpGEtcmd
Kapıyı itince paslı menteşeler inledi. İçerisi karanlıktı, yalnızca yukarıdan süzülen ışık parçaları zemindeki tozu parlatıyordu.
Deniz önden yürüdü, merdivenlere bastığında tahtalar gıcırdadı.
Ben arkasından baktım. O anda bir düşünce geçti aklımdan —
Ya o tahtalardan biri kırılırsa?
Ama sonra hemen susturdum kendimi.
Korku, bazen insanın aklını korur ama cesaret, kalbini diri tutar.
Ben o gün kalbimi dinlemeyi seçmiştim.
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKmEUptFblW
Birinci kata vardığımızda, dışarıdaki manzara kısmen görünüyordu. Uzakta şehrin ışıkları, yavaşça yanmaya başlamıştı.
Deniz kamerayı çıkarıp bana döndü.
“Bak, buradan bile güzelmiş. Tepeden kim bilir nasıldır.”
“Fotoğraf mı çekiyorsun, intihar mı?” dedim alayla.
“İkisi birden olmasın sakın?”
Güldü. Ben de gülümsedim.
O anda her şey çok sıradandı, çok insanca.
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgFsMPUlsU4
> Oysa insan, hayatının en önemli anlarını yaşarken bunun farkına varmaz.
Bazı sonlar sessizce başlar — bir kahkaha arasında, bir rüzgârın içinde.
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡA1XO9hFlpQ
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOhwDTTJna8
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNNH4mDOrft
Yukarı çıkarken hava soğudu. Rüzgâr artık içeriden de duyuluyordu; kırık pencerelerden sızıyor, metal iskeletleri zangırdatıyordu.
Her basamakta kalbim biraz daha hızlı atıyordu ama nedenini anlayamıyordum.
Sanki biri bizi izliyordu.
Yalnızca kule değil, onun içindeki boşluk da canlı gibiydi.
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡyH4qg7WlrP
En sonunda, tepeye giden son merdivenlere ulaştık.
Deniz nefes nefeseydi ama yüzünde bir gülümseme vardı. “Birazdan göreceğiz,” dedi.
Ben sadece başımı salladım.
Ve o anda, içimde bir his doğdu —
Bir şey olacak.
Ne olduğunu bilmiyordum ama kalbim biliyordu.
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKTyNWPHesC
> Kule, sessiz bir tanık gibiydi. Yıllar boyunca susmuş, kim bilir kaç hikâyeyi yutmuştu. O gece, iki arkadaşın kaderini de yutacaktı.
203Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡn17aAPhd7I
and then Add to home screen.