“Bazı yerler, insanın içine yalnızca merakla değil, korkuyla da işler.”
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGmPuOQzZEe
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡDMpVyfIa2I
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡfybFDJ82jj
Yolun sonunda gri bir siluet yükseliyordu. Ne şehre ait görünüyordu, ne de tamamen doğaya. Gövdesi paslı bir mızrak gibi gökyüzünü deliyor, sisin arasından kayboluyordu.
Kulenin önünde durduğumuzda, rüzgârın uğultusu bile değişti; sanki oraya ait olmayan iki yabancıydık.
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLyZYcJqIII
“Gerçekten çıkalım mı buraya?” dedi Deniz, gülümseyerek. Elindeki fotoğraf makinesini çantasına yerleştirdi.
Ben cevap vermedim. Kuleyi izliyordum. Her katında kırılmış pencereler, sanki göz gibi bize bakıyordu.
Kendi içimde garip bir çekim hissediyordum — korkuyla karışık bir çağrı.
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6WbPtCb4C8
> Bazen insanın içine, açıklayamadığı bir ses düşer. İşte o ses Aras’ın içindeydi o an.
Bu ses onu çağırıyor, adeta kaderine doğru sürüklüyordu.
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡymbzDKWWKy
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ5W0VJXPH5p
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡps3ontUHlb
“Çıkalım,” dedim sonunda.
“Fotoğraf falan çekelim. Belki manzarası güzeldir.”
Deniz bana baktı, gözleri parladı. “Sen ciddisin! Tamam, o zaman macera başlasın.”
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡV024qsirL4
Kuleye giden yol taşlarla kaplıydı. Her adımda ayakkabılarımızın altından çıtırtılar yükseliyordu. Güneş batmak üzereydi, gökyüzü kan kırmızısına dönmüştü.
Deniz önden gidiyor, ben arkasından sessizce yürüyordum. O an fark ettim — onunla benim aramda her zaman bir adım fark vardı. O hep öndeydi, ben hep geride.
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4Jdwwr6FO2
> Deniz, hayatı koşarak yaşayanlardandı. Aras ise düşüne düşüne duranlardan.
Ama o gün, kader ikisini aynı hizada yürümeye zorlayacaktı.
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡb9d0RYaC0o
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJ789bUAGdH
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡYUOk2Dk8EI
Kulenin kapısı pas içindeydi. Üzerinde neredeyse silinmiş bir tabela asılıydı, rüzgârla sallanıyordu:
“Girilmez. Tehlikeli yapı.”
Deniz’in dudaklarının kenarı kıvrıldı. “Tehlikeli diyorsa güzeldir.”
“Saçmalama, çökebilir,” dedim.
“Biraz yukarı çıkarız, olur biter. Korkak mısın sen Aras?”
Gülümsedi. Ben cevap vermedim. Belki de biraz korkaktım. Ama o sırada, içimdeki ses yeniden konuştu:
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOPTUjWOVSz
> ‘Çık. Gör. Öğren.’
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGkhU4JCKFk
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhF2X4nNsFG
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡABj7Nto3Fn
Kapıyı itince paslı menteşeler inledi. İçerisi karanlıktı, yalnızca yukarıdan süzülen ışık parçaları zemindeki tozu parlatıyordu.
Deniz önden yürüdü, merdivenlere bastığında tahtalar gıcırdadı.
Ben arkasından baktım. O anda bir düşünce geçti aklımdan —
Ya o tahtalardan biri kırılırsa?
Ama sonra hemen susturdum kendimi.
Korku, bazen insanın aklını korur ama cesaret, kalbini diri tutar.
Ben o gün kalbimi dinlemeyi seçmiştim.
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡWiesDLwpVR
Birinci kata vardığımızda, dışarıdaki manzara kısmen görünüyordu. Uzakta şehrin ışıkları, yavaşça yanmaya başlamıştı.
Deniz kamerayı çıkarıp bana döndü.
“Bak, buradan bile güzelmiş. Tepeden kim bilir nasıldır.”
“Fotoğraf mı çekiyorsun, intihar mı?” dedim alayla.
“İkisi birden olmasın sakın?”
Güldü. Ben de gülümsedim.
O anda her şey çok sıradandı, çok insanca.
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtggwHtxqTH
> Oysa insan, hayatının en önemli anlarını yaşarken bunun farkına varmaz.
Bazı sonlar sessizce başlar — bir kahkaha arasında, bir rüzgârın içinde.
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwPJkw2dSOR
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ40T986h6vU
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡjRnmL11bYF
Yukarı çıkarken hava soğudu. Rüzgâr artık içeriden de duyuluyordu; kırık pencerelerden sızıyor, metal iskeletleri zangırdatıyordu.
Her basamakta kalbim biraz daha hızlı atıyordu ama nedenini anlayamıyordum.
Sanki biri bizi izliyordu.
Yalnızca kule değil, onun içindeki boşluk da canlı gibiydi.
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbvD7e3CHuc
En sonunda, tepeye giden son merdivenlere ulaştık.
Deniz nefes nefeseydi ama yüzünde bir gülümseme vardı. “Birazdan göreceğiz,” dedi.
Ben sadece başımı salladım.
Ve o anda, içimde bir his doğdu —
Bir şey olacak.
Ne olduğunu bilmiyordum ama kalbim biliyordu.
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡRH2wCgwaJ7
> Kule, sessiz bir tanık gibiydi. Yıllar boyunca susmuş, kim bilir kaç hikâyeyi yutmuştu. O gece, iki arkadaşın kaderini de yutacaktı.
204Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡPPP6hTIAti
and then Add to home screen.