Tek Ve Yalnız - İnsan Yaşamı

İnsan, yaşamak için doğar denir.

Ama yaşamak nedir ki?

Her gün biraz daha solmak değil mi?

Bir sabah aynaya baktığında tanımadığın bir yüzle karşılaşmak…

Gülüşünün altındaki kırıkları kim görebilir?

Kim bilir, o kahkahaların aslında susturulamayan çığlıklar olduğunu?

234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8bl6zMctuI

Zaman, bizi tüketen en sabırlı cellattır.

Hiç acele etmez.

Gözle görülmez ama hep oradadır;

damla damla eksiltir seni, fark ettirmeden.

Bir gün bakarsın, seni sen yapan her şey — hayallerin, sevgilerin, öfken, inancın —

birer gölgeye dönüşmüş.

Ve o gölgeler bile senden kaçıyor artık.

234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2Pwi53F4tI

İnsan yaşadıkça tükenir.

Çünkü her “bugün”, biraz “dün”ün mezarına toprak atar.

Bir zamanlar umut dediğin şey, şimdi yalnızca güzel bir yanılsama gibi gelir.

Belki de umut, acıyı biraz daha uzun süre taşıyabilmemiz için uydurulmuş bir ilaçtır.

Bir gün herkes fark eder:

Yaşamak, aslında yavaşça ölmekten başka bir şey değildir.

234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡS0m73qEK49

Ve yine de sabah olur…

İçimizde hiçbir ışık kalmasa bile gözlerimizi açarız.

Neden mi?

Belki alışkanlıktan, belki korkudan…

Ya da belki sadece hâlâ ölmemiş olmanın tuhaf bir utancından.

Çünkü yaşamak, bazen sadece ölememektir.

234Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡaLDRYWwmCb

ns216.73.216.67da2