229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKyc0hYqBGA
“Ang hindi ko sinabi… siya palang pinaka-nag-ingay sa puso ko.”
Umaga. Maaga pa. Tahimik ang ospital.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡcm97JNc1lU
Hindi pa bumabalik si Chin. Iniwan siyang may ngiting pilit, habang si Mondie ay nanatili sa kama, nakatulala sa kisame.
Pero sa loob ng drawer sa tabi niya, may sekreto.
Isang maliit na notebook. Marumi na ang gilid. Gamit na gamit.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡq9UTqCaej8
Walang ibang nakakakita nun maliban sa kanya. Kahit ang nurse na malapit sa kanya, hindi pa ‘yun nahahawakan.
Bago pa siya magpanggap na hindi niya siya nakakikilala…
Bago pa siya ngumiti na parang estranghero…
Bago pa niya sabihing, “Sino ka nga ulit?”
Isinulat na niya lahat.
Unang Liham
“Chin,229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFszyP135DS
Kung binabasa mo ‘to… baka nakita mo na ang notebook ko. At kung nakita mo na, siguro oras na rin para aminin ko sa sarili ko.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNroSulwR2h
Hindi ako nakalimot. Hindi kailanman.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFP2l9Opx3W
Noong sinabi ng doktor na may posibilidad akong mawalan ng alaala, kinabahan ako—hindi dahil sa trabaho, hindi dahil sa buhay ko.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡcdJNXLaa72
Kinabahan ako dahil… baka mawala ka.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ56njZmHklN
At ayokong mawala ka.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgPqxwes0uD
Kaya sinimulan kong isulat lahat.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡsfM1Pbb9dz
Araw-araw.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwIC7vBIFSy
Kasi kung sakaling makalimutan kita… gusto kong mahanap ulit ang daan pabalik sa’yo.”
Isinulat niya iyon limang araw matapos siyang i-confine.
At mula noon, hindi siya tumigil.
Ika-walong araw
“Ang weird. Pinuntahan mo ako ngayong araw. Hindi ka sigurado kung dapat kang pumasok. Kitang-kita ko ang takot sa mata mo.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIliiA6Z6rO
Chin, gusto kong yakapin ka.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFerhyehHx6
Pero hindi ko ginawa.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡZL3QgQ7KJt
Kasi hindi ko alam kung papayagan mo ‘ko.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡr2blNt7AHl
Kasi kahit hindi ko pinapakita, naaalala ko pa rin kung paano kita sinaktan.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡofK6lLIkQ3
At baka hindi pa sapat na gustuhin kong itama iyon.”
Sa bawat araw na lumipas, lalo siyang nababaliw sa ideya na hindi niya puwedeng ipakita ang totoo.
Na hindi niya nalimutan.
Na ang bawat halakhak ni Chin, bawat pag-iwas ng mata, bawat pilit na lakas… ay parang kutsilyong dahan-dahang lumulubog sa dibdib niya.
At hindi siya puwedeng magsalita.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡXvA3ssHJYw
Kasi baka layuan siya.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIBq0W1Z2qO
Kasi baka hindi pa siya handang patawarin.
Ngayon, habang mag-isa siya, binubuklat niya ang notebook.
Hawak niya ang bolpen.
Nagsusulat ng panibagong liham.
Ika-labinglimang araw
“Chin,229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGYdqhXkcLx
Ang gulo mo.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡcJzfaI5qfL
Ang ganda mo.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡBIos7tm0ax
At ang hirap mong hindi mahalin.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡPa9TqdXYFb
Hindi ko na alam kung anong mas mabigat: ‘yung hindi kita makausap ng totoo… o ‘yung araw-araw kong sinusubukan kalimutan ang sarili kong alaala.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡHsesyHEtwj
Pero hindi ko kayang kalimutan ka.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡQ1opR4RpN5
Chin, hindi ko kailanman nakalimutan.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡXuCeZYo657
Pinili ko lang magkunwaring hindi ko alam, para bigyan ka ng panibagong simula.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ1A97sEs54c
Para kung sakaling piliin mo ulit ako… ‘yung ako ngayon, hindi ‘yung ako noon.”
Bumukas ang pinto.
Napalingon si Mondie.
Si Chin. May dalang lugaw at prutas. Suot ang maluwag na hoodie. Pagod ang mata pero may ngiti pa rin.
“Hi,” bati nito. “Okay ka lang?”
Tumango siya. Itinago ang notebook sa ilalim ng kumot.
“Okay lang,” sagot niya. “Salamat sa pagbalik.”
Umupo si Chin sa tabi niya. Tahimik silang dalawa.
Habang pinapakain siya ni Chin, lihim siyang ngumiti.
Dahil kahit hindi alam ng babae… araw-araw, isinusulat niya ito.
Ang pagmamahal.
Ang kasalanan.
Ang pangarap.
Ang pag-amin.
Na kung sakaling mawalan siya ng boses… may panulat siyang ipapasa sa kanya.
Bago siya matulog, binuksan niya ulit ang notebook.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡxpOed02x6g
Nag-drawing siya ng maliit na puso.
At isinulat ang pinakamaikli pero pinakamalalim na sulat.
ns216.73.217.114da2“Chin,229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvgDqT5JrFO
Hindi ako nakalimot.229Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbNoBDpb2bn
Pinili ko lang maghintay.”
and then Add to home screen.