212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGdY7hc9lQn
“Ang hindi ko sinabi… siya palang pinaka-nag-ingay sa puso ko.”
Umaga. Maaga pa. Tahimik ang ospital.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4TjpvGEXdj
Hindi pa bumabalik si Chin. Iniwan siyang may ngiting pilit, habang si Mondie ay nanatili sa kama, nakatulala sa kisame.
Pero sa loob ng drawer sa tabi niya, may sekreto.
Isang maliit na notebook. Marumi na ang gilid. Gamit na gamit.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGzT8ColBdU
Walang ibang nakakakita nun maliban sa kanya. Kahit ang nurse na malapit sa kanya, hindi pa ‘yun nahahawakan.
Bago pa siya magpanggap na hindi niya siya nakakikilala…
Bago pa siya ngumiti na parang estranghero…
Bago pa niya sabihing, “Sino ka nga ulit?”
Isinulat na niya lahat.
Unang Liham
“Chin,212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4UoMAz2DqD
Kung binabasa mo ‘to… baka nakita mo na ang notebook ko. At kung nakita mo na, siguro oras na rin para aminin ko sa sarili ko.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtLUSY0dvfQ
Hindi ako nakalimot. Hindi kailanman.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡo9WMgdBkaw
Noong sinabi ng doktor na may posibilidad akong mawalan ng alaala, kinabahan ako—hindi dahil sa trabaho, hindi dahil sa buhay ko.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡZhx95ipcsD
Kinabahan ako dahil… baka mawala ka.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtnT8s9VSgh
At ayokong mawala ka.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIXP56XGY8z
Kaya sinimulan kong isulat lahat.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡh70UPerkcy
Araw-araw.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhxHhtDzsPY
Kasi kung sakaling makalimutan kita… gusto kong mahanap ulit ang daan pabalik sa’yo.”
Isinulat niya iyon limang araw matapos siyang i-confine.
At mula noon, hindi siya tumigil.
Ika-walong araw
“Ang weird. Pinuntahan mo ako ngayong araw. Hindi ka sigurado kung dapat kang pumasok. Kitang-kita ko ang takot sa mata mo.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡcOCi9frNFK
Chin, gusto kong yakapin ka.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3kQqbzYl5z
Pero hindi ko ginawa.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUH9n5y6zg0
Kasi hindi ko alam kung papayagan mo ‘ko.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡHitLSMOqxJ
Kasi kahit hindi ko pinapakita, naaalala ko pa rin kung paano kita sinaktan.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJuPt1y76pX
At baka hindi pa sapat na gustuhin kong itama iyon.”
Sa bawat araw na lumipas, lalo siyang nababaliw sa ideya na hindi niya puwedeng ipakita ang totoo.
Na hindi niya nalimutan.
Na ang bawat halakhak ni Chin, bawat pag-iwas ng mata, bawat pilit na lakas… ay parang kutsilyong dahan-dahang lumulubog sa dibdib niya.
At hindi siya puwedeng magsalita.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUOeR0VCOot
Kasi baka layuan siya.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡyucEzS3kRg
Kasi baka hindi pa siya handang patawarin.
Ngayon, habang mag-isa siya, binubuklat niya ang notebook.
Hawak niya ang bolpen.
Nagsusulat ng panibagong liham.
Ika-labinglimang araw
“Chin,212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3MAE085shv
Ang gulo mo.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡxzJ5EAWMaw
Ang ganda mo.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgdcf0VFbAs
At ang hirap mong hindi mahalin.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhFj9zoUcVg
Hindi ko na alam kung anong mas mabigat: ‘yung hindi kita makausap ng totoo… o ‘yung araw-araw kong sinusubukan kalimutan ang sarili kong alaala.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4Uq9wYy5Bh
Pero hindi ko kayang kalimutan ka.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡK96daxPXj0
Chin, hindi ko kailanman nakalimutan.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡSL1AeDdAEu
Pinili ko lang magkunwaring hindi ko alam, para bigyan ka ng panibagong simula.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡn0a6ZfBZft
Para kung sakaling piliin mo ulit ako… ‘yung ako ngayon, hindi ‘yung ako noon.”
Bumukas ang pinto.
Napalingon si Mondie.
Si Chin. May dalang lugaw at prutas. Suot ang maluwag na hoodie. Pagod ang mata pero may ngiti pa rin.
“Hi,” bati nito. “Okay ka lang?”
Tumango siya. Itinago ang notebook sa ilalim ng kumot.
“Okay lang,” sagot niya. “Salamat sa pagbalik.”
Umupo si Chin sa tabi niya. Tahimik silang dalawa.
Habang pinapakain siya ni Chin, lihim siyang ngumiti.
Dahil kahit hindi alam ng babae… araw-araw, isinusulat niya ito.
Ang pagmamahal.
Ang kasalanan.
Ang pangarap.
Ang pag-amin.
Na kung sakaling mawalan siya ng boses… may panulat siyang ipapasa sa kanya.
Bago siya matulog, binuksan niya ulit ang notebook.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvCLqX9RGNT
Nag-drawing siya ng maliit na puso.
At isinulat ang pinakamaikli pero pinakamalalim na sulat.
ns216.73.216.186da2“Chin,212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡxogpirdfUX
Hindi ako nakalimot.212Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8qW9egCiro
Pinili ko lang maghintay.”
and then Add to home screen.