Chapter 6: La Luna vs. Alex Cordova144Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ5SN2Jasesk
—Paghabol sa Landas, Paghabol sa Damdamin—
“Next round, final leg: Majayjay to Infanta!” sigaw ng marshal habang ang mga rider ay isa-isang sumusuot sa helmet at tumataas ang ingay ng makina.144Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡmCOhNQDuzS
“Solo ride. No tandem. Walang hintayan.”
Ngunit para kay Alex Cordova, ang karerang ito ay higit pa sa premyo.
Ito ang pagkakataon.144Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKE2XlZlrYV
Ang pagkakataon para habulin hindi lang ang tropeyo—kundi ang isang taong hindi niya kailanman hinayaang mawala sa puso niya.
Sa kabilang dulo ng linya, sa ilalim ng anino ng mga punò, si Mikaella ay malamig ang ekspresyon.
Suot niya ang full gear. Nasa tabi ang motor niyang si "La Luna", nangingintab sa araw, handang sumagasa sa kung anong paikot-ikot na damdamin na namagitan sa kanila. Pero sa ilalim ng helmet na iyon, may pintig sa dibdib na hindi kayang patahimikin ng ingay ng makina.
Muling magkakarera.144Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdxJ2BCjDwu
Pero hindi na siya ang Mika na natutunaw sa titig ni Alex. Hindi na siya ang babaeng nakatingin sa kanya na para bang siya lang ang mundo.
Flashback144Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMCHol2uhp9
Noong unang beses na isinakay siya ni Alex sa motor, nanginig siya sa takot.
“Relax lang,” bulong ni Alex noon, habang iniabot ang isang extra helmet. “Tiwala ka sa akin, ‘di ba?”
Napangiti siya, patagong napapikit.144Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8rnGl1En6Y
“Sa ‘yo lang.”
At habang tinatahak nila ang kalsadang paliko-liko ng Tanay, naramdaman niya kung gaano siya kahawak, gaano siya kasigurado sa likod ng isang taong kahit kailan hindi siya ibinaba—hanggang sa siya na ang mismong bumitaw.
Present
Ngayon, ibang Mikaella na.
Hindi na siya umaasa sa alalay ng likod. Siya na ang nauuna. Siya na ang sinusundan.
“La Luna,” bulong ng isang rider. “Kasama sa final leg si Alex Cordova. Patay…”
Hindi siya sumagot. Tinapik lang niya ang tank ng motor, sabay suot ng helmet. Mabilis, tiyak.
At nang tumunog ang countdown…
3.144Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡZAq0VCOW6n
Si Alex ay palinga-linga, pero ang mga mata ay unti-unting tumigil sa direksyon niya.
2.144Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡcNU5A5Kj0F
Kahit gaano siya kagaling, hindi siya handa.
1.144Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡTRg87go12K
Walang salita. Walang tinginan.144Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLPfYRuFMYX
Pero sa puso niya: “Habang buhay akong hahabol sa’yo, Mika.”
Go.
Ang kalsada ay masikip, maalikabok, at delikado.
Si Mikaella ay tila anino na ng buwan—silent, fluid, matalim ang liko. Tila hinugot mula sa sariling anino ang galaw.
Pero naroon si Alex. Palapit nang palapit.
Sa likod ng helmet niya, tumutulo ang pawis. Hindi dahil sa bilis. Dahil sa takot. Takot na mawala ulit. Takot na hindi siya makahabol.
“Huwag mo na akong habulin, Alex…” sigaw ng isip ni Mika.144Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ79TfQGWp9Q
Pero ang katawan niya—bumagal.
At kahit sa isang iglap lang, naramdaman niyang naroon si Alex.144Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡoHUvU2IraQ
Tumapat sa gilid niya. Hindi nag-overtake. Hindi rin nagpapahuli.
Nagkasabay.
Sa kurbada ng Sta. Maria, may liko. Mapanganib. Basang daan.144Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8K9efzCQ3t
Bigla—nag-slide si Mika.
“Sh*t!” singhal ni Alex, bumitaw sa throttle at tinapakan ang preno.
Ngunit bago pa ito tumumba, mabilis siyang lumundag sa motor at sinalo si Mika. Tumilapon ang motor nila sa damuhan—pero sila, magkadikit, magkayakap sa gitna ng basang lupa at rumaragasang ulan.
Humihingal.
Magkadikit ang mukha.
Nagkatinginan.
Wala nang helmet.
At sa unang pagkakataon sa limang taon, muling nagkatapat ang mga mata nila—walang takas, walang pader.
“Bakit mo ako iniwan?” tanong ni Alex, tinig ay basag at mahina.
Hindi agad sumagot si Mikaella. Nanginginig ang labi, puno ng putik ang pisngi.144Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMIdkIWFEIG
Pero sa wakas, sinabi niya:
“Para hindi ka mamatay.”
ns216.73.216.95da2
and then Add to home screen.