Peace be with you
"Ma'am..."
Tinanggap ko ang papercup ng mainit na chocolate na binili pa ni Jehoram sa vendo. We were in the hospital's garden, sitting on the aluminum bench. I could't help but to appreciate the grandeur of the majestic scenery and the languor of the afternoon breeze, giving tranquility to my heart and wholly dissipating the pressure into thin air.
There were Banaba and Flambuoyant trees around, giving life and colors to the scenery. Sa ilalim ng mga puno ng Narra, may upuan at mesa na nakapaikot sa mga katawan nito. Ginawa malamang sa mga gustong magpicnic. Dagdagan pa ng mga Aster, Sampaguita, at Orquids na namumulaklak sa bawat gilid. There were also aluminum benches facing the statue of St. Joseph. Matibay na nakatayo ito sa gitna at gawa sa marbol. Payapa rin ang lugar. Palibhasa, kaunti lang ang mga tao. The monotonous chirping of the birds and the muffled sounds of the brushing leaves were like music to my ears.
Pakiramdam ko, nasa isang palasyo kami. O kaya naman, 'yung mga garden sa enchanted schools na madalas kong maimagine kapag nagbabasa ako ng libro noong bata. 'Yun bang, punong puno ng magic. This place was amazing, ginawa talaga siguro para pagaanin ang loob ng mga pamilyang nalulungkot dahil sa kondisyon ng mahal nila sa buhay.
"Ang ganda rito..."
I felt the zephyr-like wind kissed my cheeks. Tumango si Jehoram.
"Last year lang kasi binuksan 'e. Kaya naaalagaan pa. Tsaka masyado rin kasing secluded 'tong area na 'to. Sinadya siguro para hindi dagsain ng mga tao. Sana lang maalagaan talaga nang maayos. Madalas kasi, sa una lang maganda."
"Parang 'yung garden namin dati sa school ko no'ng high school. Maganda lang din sa una. Tapos 'yon... Hindi pa kami nakakagraduate, pinasara rin kaagad. They failed to preserve the beguiling beauty of the place."
He nodded. "Nakakapanghinayang. 'Wag nga lang sana mangyari rito 'yon. This place has a good ambiance. Mas'werte tayong nakakaabot sa gan'tong lugar. Kasi 'yung iba? Hindi nabibigyan ng chance. Before they knew it, wala na, sira na."
"So mas'werte ako kasi dinala mo 'ko rito?"
He looked at me, then his dimples appeared. "Dito rin kasi ako pumupunta kapag malungkot ako."
"Sino ba nagsabing malungkot ako?"
"Mata mo."
My brow shot up. Ginaya niya ang parehong ekspresyon. Napakurap ako. I shifted to my seat at humigop ng mainit na tsokolate. I noticed the side of his lips rose. Pinanatili ko ang mga mata ko sa marble statue ni St. Joseph at ng hawak nitong bata.
"Alam mo, Ma'am, hindi naman lahat ng salita na nasa isip ng tao, kayang sabihin verbatim. Kaya nga 'di ba sabi nila, eyes are windows to the soul. Kasi kahit tahiin mo pa 'yang bibig mo, basang-basa ka naman diyan sa mga mata mo. Unless pumikit ka, try mo."
My brows corrugated in a monkey frown.
"Ba't naman ako pipikit?"
"Wala lang, pikit ka lang."
My hand flew to his arm, it squirmed. "Pinagtitripan mo lang ako!"
"Bakit naman kita pagtitripan? Dinala na nga kita rito para gumaan feelings mo 'di ba? Bilis na!"
I grimaced at him. Nanatiling nakaangat ang gilid ng labi niya. Hindi man lang siya nasindak sa sama ng tingin ko. Nakuha pa niyang iangat baba ang mga kilay niya. Proud pa siya sa naisip na idea. Kalaunan ay marahas akong bumuga ng hangin at defeated na tumango.
"Fine!"
Bago ko maisara ang mga mata ko, kita ko ang malapad niyang pagngisi. I twitched my lips, getting awkward dahil feeling ko, para na 'kong tanga na nakapikit dito. Baka mamamaya pinagtitinginan na pala kami!
"Hoy, nakapikit na 'ko! Ano na?"
Wala 'kong narinig na boses. Pinakiramdaman ko ang paligid. Hindi naman gumalaw ang inuupuan namin. I was confident that he was still there. And before he could come up with a puerile idea, I immediately grabbed his hand.
"Kapag iniwan mo ko, sasapakin talaga kita!"
Pero hindi pa rin siya nagsasalita. I had that uncanny feeling na parang may nanonood sa 'kin. My upset stomach was starting to flutter. Bahagya kong inangat ang talukap ng mga mata ko, curious kung ba't ang tahimik niya.
"Jehoram?"
I felt him moved his hand, napabitaw ako do'n.
"Wala. Sige, dilat ka na."
Ridges formed in my forehead nang sulyapan ko siya. He was scratching his nape, again. Sumandal siya. Hindi ko inalis ang mga mata ko sa kaniya.
"What was that?"
He smiled, iling lang ang sagot. I raised my shoulders momentarily at umayos na rin ng upo.
"Kaya ba lagi kitang nakikita rito sa ospital? Pinupuntahan mo 'tong garden?"
He shook his head, nananatiling tikom.
"'E ano?"
"Binibisita ko 'yung kapatid ko."
"May kapatid ka?" I was slightly stunned. Akala ko, nag-iisang anak lang siya.
The corners of his mouth turned up upon seeing the reaction. "Si Annie. Dito rin siya naka-confine. Diyan lang, sa taas ng k'warto no'ng kaibigan mo."
It took seconds before I reacted. Not to debase his capability to sustain his sister's needs, but this was a private hospital. Malaki ang gastusin sa ospital na 'to. Walang libre. At sa pagkakaalam ko, hindi naman gano'n kalaki ang kinikita ng mga nagtatrabaho sa palengke- as per Manang Beth. Baka naman kay Mang Diego? Pero hindi rin naman super malaki ang pasahod sa kanila ni Mommy.
Instead of asking him, tumango na lang ako, not wanting to make him feel offended.
"Anong sakit niya?"
"Progeria..."
"Progeria?"
Tumango siya. Sobrang casual. Parang ubo lang ang sakit ng kapatid niya. He was still smiling. Na akala mo naman, paracetamol lang ang katapat ng Progeria. Tapos bukas, gagaling din.
But we all knew it wasn't like that.
"'E 'di ba..."
Tumango ulit siya, nakaangat pa rin ang magkabilang sulok ng mga labi. But this time, it was a closed-lip smile.
"Wala pang lunas," sagot niya.
"Anong... sabi ng doctor niya?"
Malungkot siyang ngumiti. "14 years..." he traced, pinaikot-ikot ang tsokolate sa loob ng baso.
And there, I saw it. I saw the streak of pain in his eyes. Napatunayan kong tama nga siya. Na ang mga bagay na hindi naririnig sa labi, nakikita sa mga mata.
"14 years lang raw ang kayang itagal ng buhay niya."
My heart suddenly bled for him. Sa sandaling nakilala ko si Jehoram, I've been so amazed at how positive he was disposed to life. Parang hindi ako sanay na makita siyang gan'to. He's pained. Obviously. Like I was being introduced to a new version of him. 'Yung Jehoram na malungkot. 'Yung Jehoram na may mabigat na pinagdadaanan.
And I wasn't used to this.
Pakiramdam ko, obligado akong pagaanin ang nararamdaman niya.
"Jehoram..."
Nag-angat siya ng tingin sa 'kin. And I wish he did not. I never knew I could be as affected as this pagdating sa agony ng ibang tao. Siguro nga, gan'to talaga. We all had that innate capacity para makaramdam ng sympathy sa iba.
"Ang hirap, 'no? Ang hirap na para kang araw-araw pinapatay ng takot. Takot kasi... alam mo 'yon? Hindi naman natin hawak ang buhay nila. 'Di natin alam kung anong plano ng Diyos sa kanila... sa 'tin. Nakakatakot kasi... baka isang araw, magising ka na lang... wala na."
He looked up, pinagmasdan ang paggalaw ng mga ulap.
"Araw-araw..." He swallowed a lump in his throat. "Araw-araw lumuluhod ako sa harap Niya. Nagmamakaawa. Kasi, kung hindi kayang pagalingin ng gamot ang kapatid ko. Baka naman..." His eyes bore into mine. "Siya, kaya Niya? Baka... mapagaling Niya?"
I pursed my lips.
"May awa naman ang Diyos, Jehoram. For sure, tutulungan niya ang kapatid mo."
His eyes brighten up, like I just lit a fire under him. He briefly raised his head, matamis na ngumiti sa 'kin.
"I'm sure of that as well."
Naroon pa rin ang ngiti sa mga labi niya nang simutin niya ang sariling tsokolate. I did the same. We lapsed into defeaning silence for a moment. Nang kapwa kami matapos sa pag-inom ay kinuha niya sa 'kin ang baso. He gently threw it inside the trashbin just beside the bench.
"Pero alam mo..." Umayos muli siya ng upo. "Iniisip ko... Siguro nga. Baka nagkakamali lang 'yung doktor niya. 'E kasi... tao lang naman sila 'di ba? Nagkakamali rin? Hindi naman sila ang makakapagsabi ng life span ng isang tao."
I nodded my head, wearing the encouraging smile. "I'll pray for her recovery..."
Mahina siyang tumawa. Mas napangiti ako. He messed with my hair again. Hinayaan ko na lang. Sandali kong naalala si Levi. He loved doing that too. Kaso, kasabay ng pag-alala sa kaniya, ay ang ala-ala ng mga salita ni Madame. Instead of getting drowned in my own thoughts, I racked my head.
"Kahit karugtong na lang sana ng buhay niya. Dagdagan lang, gano'n. 'Wag naman 14 years. Grabe naman 'yon."
Inayos ko ang buhok ko. "How can I help?"
"How can I help?" he returned the question.
I chortled. "Let's just be here for each other."
Umarko ang kilay niya sa 'kin. Na para bang nagtatanong kung seryoso ako. Itong Jehoram na 'to. He really never took me seriously. Kapag gan'tong tinataasan niya 'ko ng kilay, feeling ko napaka-unbelievable lahat ng sinasabi ko. Parang gusto pa niyang matawa. Mahilig talagang manira ng moment ang lalaking 'to.
"What?" I tried to sound pissed, kaso hindi maalis ang multo ng ngiti sa mga labi ko.
He shrugged, hindi siya sumagot at pinagkrus lang ang mga braso.
"Kasi you know. Pareho lang naman tayo 'e. Parehong nahihirapan kapag nahihirapan ang mahal natin sa buhay. Parehong walang magawa—"
"Meron."
"Ha?"
"May magagawa tayo." Naningkit ang mga mata niya sa pagngiti.
"Ano?"
He leaned closer to me. Napakurap ako. I barely moved my head when I felt his breath on my ear.
"Let's pray together," he whispered, nakangiting lumayo.
It left my mouth in agape. Bumaba ang tingin ko sa mga kamay niya. He was removing a bracelet from his wrist. May multo pa rin ng ngiti sa mga labi. Pinapanood ko lang ang ginagawa niya.
For a moment, bigla kong nakita ang pagiging Altar server sa kaniya. P'wede rin palang maging maamo ang katulad ni Jehoram na sobrang tough ng features. Sa totoo lang kasi, hindi nagcocomplement ang personality ni Jehoram sa charisma ng mukha niya. Kung magiging artista siya, malamang puro mischievous roles ang ibibigay sa kaniya. If not because of his smiles- kasi really, constant na ata sa kaniya ang pagiging smiling— his face looked uncivil. 'Di mo iisiping friendly pala sa totoong buhay. 'Wag niya lang talagang aalisin ang ngiti niya kasi mukha siyang naghahamon ng away.
"Isaiah, chapter 41, verse 10."
Napapitlag ako ng abutin niya ang left hand ko. I immediately took it back. Halatang nagulat siya. But before he could utter a word, binigay ko na sa kaniya ang kanan kong kamay. He smiled, halatang relieved.
"Do not fear, for I am with you; do not be dismayed for I am your God. I will strengthen you and help you; I will uphold you with my righteous right arm," he recited the verse in verbatim.
There were only two circumstances that I could recall how it blew my mind— in such a beautiful way, of course. Una, noong pagkagraduate ko ng college at may surprise celebration a day after. Hindi naman kasi ako nagtapos with flying colors. Tamang pasado lang. And it was Dad who organized it. Pangalawa, 'yong time na nagpropose sa 'kin si Levi. 'Yun bang, hindi ako makapagsalita. 'Yung parang... may umaalon sa dibdib ko. I was deeply lost in my track, at ngayon, nararamdaman ko na naman siya.
I was left dazed, pinagmamasdan ang rosary bracelet na ikinabit niya sa palapulsuhan ko.
"All we have to do is to trust. May mga bagay na hindi kayang gawin ng tao, pero kayang gawin ng Diyos. Tama ka, hindi natin kayang makaimbento ng gamot. Pero kaya nating maniwala. Wala namang masama sa paniniwala 'di ba? Na kasama natin Siya? That will be our strength. Sa tuwing pinanghihina sila ng sakit nila, tayo ang magiging malakas para sa kanila. Kasi, ang pangit naman kung nanghihina na nga sila, tapos sasabayan pa natin 'di ba?"
I nodded, sa wakas ay nahatak na rin pabalik ang lumilipad na isip.
"And the best way to be strong is to believe that He's here. Alive. And uplifting. Amen?"
I chuckled and nodded. "Amen!"
Natawa rin siya at muling ginulo ang buhok ko. I couldn't just refrain myself from smiling. Parang biglang natunaw lahat ng sama ng loob ko kanina. Funny how he could do all of these even without any idea kung anong problema ko. Ni hindi niya nga kilala si Madame Eliza. Hindi niya alam kung anong nangyari kanina. But there he was. Nagawa niyang pagaanin ang loob ko.
"Paano mo nagagawa 'to?" Dinungaw niyang muli ang mga mata ko. "Maging positive kahit sobrang hirap na... How can you be so strong?"
"A man only becomes strong when someone's making him feel strong. Kapag alam niyang may kasama siya. 'E hindi naman ako mag-isa. 'Di ko nga alam kung ba't nauso ang salitang mag-isa, 'e palagi naman natin Siyang kasama."
I was smiling constantly from ear to ear. I just really feel so proud of him. Kahit pa hindi naman ako ang nagpalaki sa kaniya. His parents must be so proud too. Ang laking relief siguro sa kanila na si Jehoram ang anak nila. He's too good to be true. I've been to many places around the world. Nanirahan sa Manila, nag-aral sa isang prestihiyosong university, nagtravel sa Spain, England, Turkey, Greece, at tumira ng dalawang taon sa South Korea.
Pero ngayon lang ako nakakilala ng lalaking katulad ni Jehoram.
A man who was as ethical as him. 'Yung tipong hindi natatakot na baka ngiwian siya ng mga tao dahil sa mga sinasabi niya. A man who has the power to raise someone's moral and spirit people up. Sobrang genuine lang.
Annie's lucky to have him as a brother.
"Thank you..."
He gaped at me. Looking amused. Na naman. Para bang laging first time sa kaniya kapag nagpapasalamat ako. Gano'n ba ako ka-ungrateful sa paningin niya? Natawa ako.
"Friends na tayo ha?"
Hindi siya sumagot. Tipid lang siyang ngumiti at nag-iwas ng tingin. Nilaparan ko ang ngisi ko. My time to messed up with his hair. Tinapunan niya lang ako ng tingin at inirapan. I laughed. He moved his head sideways, hinahatak pababa ang gilid ng labi na hindi mapigilang umangat.
I was lighthearted. Kahit 'di niya sabihin, alam kong friends na kami.
Unfortunately, that was the last time na nakausap ko si Jehoram. For the next days, hindi na kami nagkita ulit. May times na dumadaan siya sa gate namin kapag umaga para mag-abot ng kung anuman kay Mang Diego. 'Di ko naman siya naaabutan. I just heard it from Garette. Ang ingay kasi nila magkwentuhan.
Hindi na rin kami nagkikita sa ospital. Iyon na rin kasi ang huling beses na nadalaw ko si Levi. Kuya forbade me to. Pahupain ko lang daw muna ang galit ni Madame. Hindi na 'ko umalma. Marunong din naman akong makinig. I just thanked him for defending me at nagsorry dahil nadamay siya. I also plead na 'wag ng banggitin kay Mommy. She's friends with Tita Martha. Ayoko sanang madamay sila sa issue namin ni Madame.
"Blaire!"
Hindi pa ako nakakababa ng hagdan, sinalubong na 'ko ni Mommy. She looked pissed, tightly holding the phone in her hand. Mukhang katatapos lang ng pag-uusap nila ng kung sino.
"Your Ninong Zach called! Nagcancel ka raw ng appointment?"
"Good morning..." I greeted with a beso. "About the car?"
Plano ko kasing bumili ng sasakyan. Magiging sobrang busy raw kasi si Mommy the following weeks. Hindi ko mahihiram ang Chevrolet. Hindi naman pwedeng makisakay kay Bailey. Palagi siyang may secret rendezvous. Si Kuya, as if namang pasasakayin ako no'n. 'E madalas ngang wala ang Bugatti niya sa garahe.
I wasn't really conversant with cars and their brands. Busy ang mga kapatid ko kaya ang sabi ni Mommy, ipapasama niya na lang si Ninong Zach. He's got a nice taste.
"Why did you cancel it?"
Naglakad ako patungong dining hall, nakabuntot naman sa 'kin si Mommy.
"I have other plans."
"What other plan? Hindi ka na kukuha ng sasakyan? You should've told us earlier! Nakakahiya sa Ninong Zach mo dahil nagulo lang ang schedule niya!"
"Bibili pa rin naman ako ng sasakyan. Pero hindi bukas. And don't worry, okay? Nakausap ko nang maayos si Ninong. He told me it's okay. Kahit ako na lang kakausap sa car dealer one of these days."
Naabutan ko roon si Kuya. He's sitting on his usual chair, taking small mouthfuls of his coffee. Nakagayak siya at mukhang papasok na ng opisina. He put down his mug, looking at me with visible question mark on his forehead. Nagkibit ako ng balikat at umupo.
"Ano ba kasing gagawin mo bukas? Magbabantay kay Levi? I can talk to Martha para sabihing hindi ka free!"
Mabilis akong umiling. Lalo na nang mapansin ang pagdilim ng mukha ni Kuya.
"Hindi sa ospital, 'My..."
"'E saan nga? It's Sunday!"
Exactly. Tomorrow's Sunday.
Tinigilan na rin ako ni Mommy after a minute. I had to thank Kuya sa almusal na 'yon. Siya kasi ang umagaw sa atensyon ni Mommy. He discussed few things to her regarding his businesses, of course. Pansamantalang nalimutan tuloy ni Mommy ang inis niya sa 'kin.
Sa k'warto lang ako nang maghapon. Nagreply na sa 'kin ang secretary ko. According to her, sinabihan daw siya ni Dad na ito na ang bahala sa mga pending. 'Wag na raw magsend ng kahit anong file sa 'kin. Hindi ko alam kung positive ba 'yon o negative. Positive kasi nabawasan ang mga dapat kong problemahin? But it wasn't like that. Alam kong masama pa rin ang loob ni Dad sa 'kin. Baka nga nasira ko pa ang kapiranggot na tiwala niya. He didn't even inform me na nasa Seoul na pala siya.
When evening came, I made myself busy sa pagpili ng susuotin para bukas. Nakalatag ang mga damit ko sa ibabaw ng kama. There were pairs of jeans and blouse, may mga dress din, at mahahabang skirt. It has been a long time noong huling nagpunta ako roon. Bata pa ako. Hindi ko alam kung may dress code ba. Ano ang bawal at ano ang dapat?
I was standing beside my bed habang sinusuri ang mga damit na nakalatag sa kama. As if on cue, biglang may kumatok sa pinto. I was quite hoping na si Chelzie ito. She's my right hand woman. My fashion sense din naman ako pero hindi naman 'yon ang kailangan. I have to wear something appropriate.
The door opened, niluwa si Bailey.
"Hi." He smiled upon closing the door.
Ngumiti ako nang malapad. "Hindi ka na nahihiyang pumasok, ah? Parang dati lang, hanggang katok ka lang. You won't come inside unless I'll open the door for you."
He smiled sheepishly and rubbed his corrugated brow.
"Thought it's fine with you?"
Humalakhak ako. "Of course! I'm just really glad. Hindi ka na naiilang."
He just shook his head at naglakad palapit. He sat on my bed and caressed its sheet, nakuha pang ilibot ang mga mata. Isa-isa kong dinampot at tinupi ang mga damit na hindi ko nagustuhan. I'll just wear a fitted jeans and a simple blouse. Probably the turtle-neck one na kulay maroon.
"Almost everything in this house underwent renovation. Itong k'warto mo lang ang hindi."
Tumango ako. "Binilin ko kay Mommy na 'wag galawin bago ako umalis."
My room was a combination of white and beige. The walls were painted white, karamihan naman sa mga stuffs like closets ay beige. Ang bahagi naman ng pader sa likod ng kama ko ay dinikitan ng wallpaper. Kulay beige na mga rosas ang disenyo nito. Nakapatong sa study table ay bouquet ng artificial Sahara rose na kulay beige din. My bedsheet was white, ang mga unan at comforter naman ay beige. Maging ang oval-shaped na carpet na pinapatungan ng kama ay mabalahibong beige.
"Saan ka pala pupunta bukas?"
Napangiti ako. Kinuha ko ang mga natuping damit at pumasok sa walk-in closet. Nag-aabang pa rin siya ng sagot nang makalabas ako. I couldn't help it anymore but tell him. Halatang gulat siya. Pero nang makabawi, ngumiti siya sa 'kin. Genuine.
"You look so fine, Ate. I'm happy for you..."
I smiled. "Thank you, Bail..."
The next morning, malawak ang ngiti. Matagal na 'kong naglolook forward para sa araw na 'to, and now, the day has come! Matapos gawin ang mga rit'wal sa umaga, tinawagan ko si Chelzie. I want to invite her, baka p'wede niya kong samahan. Isa rin 'yong babaeng 'yon. I don't know when was the last time na nagpunta rin siya roon. Kaso nang itanong ko ang plano niya ngayong araw, umatras ang dila ko.
"I'm on my way to Aklan, Blaire. Doon ang napili kong site para sa project. I thought Zuriel told you?"
Napabuntong-hininga na lang ako. Ano pang magagawa ko? 'E nasa b'yahe na siya. Hindi ko na lang sinabi sa kaniya ang plano ko. For sure, she's just going to fire me with questions. Instead, I just wished her a safe trip at sinabihang mag-uwi ng pasalubong.
Mga kasambahay lang ang naabutan ko sa dining hall. Mag-isa akong nag-almusal dahil kahit anong pilit ko, ayaw akong sabayan ni Margarette. Napatunayan ko ring tama talaga si Chelzie. Wala kaming maayos na komunikasyon sa bahay na 'to. Nasanay na lang kaming lulubog-lilitaw ang bawat isa. Wala man lang paalam. Hindi nagsasabihan ng plano.
Si Kuya, sumama raw sa Aklan. Si Mommy, nasa Antipolo. Si Bailey, nagpabookbind daw. Ni hindi ko nga alam kung aware ba silang nasa Seoul na si Daddy at wala na sa Barcelona. Kung 'di tumawag ang secretary ko kahapon, di ko rin malalaman.
It was 9:30 am nang nakarating ako sa pupuntahan. I was standing in front of an old establishment, hindi ko alam kung ilang dekada na nang ipatayo ito. Last time I check, bata pa lang sina Mommy, nakatirik na raw 'to rito.
Napangiti ako.
It has been a while since the last time I visited His home.
I was in a high spirit nang itapak ko ang mga paa ko sa simbahan. Kaunti pa lamang ang mga tao, maluwag pa ang mga upuan sa harap. I decided to sit in front, mas tanaw ko ang kabuuan ng Altar. Pagkaupo, I placed my hobo bag beside me. I felt secured here. Na para bang, confident kang walang magtatangkang gumawa ng masama. Not when they were inside this establishment. The only thing I could feel was serenity... and protection.
Unti-unting dumagsa ang mga tao sa loob ng simbahan. It was 10 am sharp when the ceremony began which was led by the parish priest.
"Sa ngalan ng Ama, at ng anak, at ng Espiritu Santo..."
"Amen," we answered in chorus.
"Ang pagpapala ng ating Panginoong Hesukristo, ang pag-ibig ng Diyos Ama, at ang pakikipagkaisa ng Espiritu Santo, nawa'y sumainyong lahat."
"At sumaiyo rin."
I was all ears sa pari buong misa. Honestly speaking, hindi talaga ako sanay rito. Bata pa ako ng huling beses kaming dalhin ni Mommy sa church. Si Levi rin kasi, hindi pala-simba. Si Chelzie, gano'n din. Wala talaga akong idea kung anong ginagawa habang nasa loob ng simbahan. Kaya naman kung hindi sa pari, nakatuon ang atensyon ko sa mga nakaupo sa harap ko, ginagaya ang mga ginagawa nila. Someday, I'll get used to this.
Of course, may ilang pagkakataon rin na pilit dumadapo ang mga mata ko sa kaniya. Nakatayo lang siya sa gilid, pinapanood ang mga kaganapan sa tapat ng Altar at nakikinig sa pari. Jehoram was wearing a white cassock and a ravishing smile. Isang beses lamang nagtama ang mga mata namin. That moment, I knew he was surprised.
Ako rin.
Kahit alam ko naman na talagang sakristan siya, 'di ko pa rin maiwasang magulat. At mamangha. There were times that I caught myself watching him sa t'wing tumutulong siya sa paghahanda ng mga kailangan ng pari. I can even spend all day watching him does his thing. He was really inclined to this. Like he was really born to serve Him.
"Sa mga tagubilin ng mga nakakagaling na utos at turo ni Hesus na Panginoon natin at Diyos, ipahayag natin ang lakas-loob."
I stood between two strangers. We held each other's hand nang tumugtog ang choir at inawit ang sacred song.
"Ama namin sumasalangit ka615Please respect copyright.PENANA3BeHyt4cv4
615Please respect copyright.PENANAw8I1ABYi1Q
Sambahin ang ngalan mo...
Mapasaamin ang kaharian mo615Please respect copyright.PENANATuemWLccMU
615Please respect copyright.PENANAe728fIp0bu
Sundin ang loob mo615Please respect copyright.PENANAWAROIUt8UR
615Please respect copyright.PENANAHM1jO5mXxb
Dito sa lupa para lang sa langit..
Bigyan mo po kami ngayon615Please respect copyright.PENANARoAZAGBIoc
615Please respect copyright.PENANAgCPC6uzhv9
Ng aming kaka'nin sa araw araw...
At patawarin mo kami sa aming mga sala615Please respect copyright.PENANAN95k3FBnWH
615Please respect copyright.PENANAOIpNgUCc7J
Para lang pagpapa-tawad namin 615Please respect copyright.PENANADjXwdA0UjU
615Please respect copyright.PENANAXY3d2UIXyx
Sa nagkaka-sala sa amin615Please respect copyright.PENANAzPeSbLo4VF
615Please respect copyright.PENANAg9iCEK5khs
At wag mo kaming ipahintulot sa 615Please respect copyright.PENANA28pV30g8IC
615Please respect copyright.PENANAiNmZOZVb8K
Tukso at iadya mo kami sa lahat ng masama..."
Natapos ang kanta at paulit-ulit kong pinapaalalahanan ang sarili ko na magfocus lang sa pari. Hindi ko gusto ang pakiramdam sa tuwing dumadapo ang mga mata ko sa kaniya at nahihirapan na silang bumaling sa iba. The betrayal of my eyes was completely out of keeping and beneath contempt.
"Ang kapayapaan ng Panginoon ay laging sumainyo."
"At sumaiyo rin."
"Magbigayan kayo ng kapayapaan sa isa't isa."
I turned my head in every direction and mumbled "Peace be with you..." repeatedly sa bawat taong makatatamaan ko ng mga mata.
Sa huli, my eyes perched to the last man I wanted to have eye-contact with. Kahit gaano pa man kalayo ang distansya naming dalawa, our eyes made a thin line para magtagpo sila.
From the leisure beat of my heart, it went faster... and then faster, until it knocked violently in my chest. Kusang lumipad ang kamay ko patungo sa kaliwang dibdib, pinakiramdaman ang dagundong ng pusong nagwawala.
The two corners of his lips lifted. Hindi man lang na-bother ang mga taksil na mata ko sa paligid. Kahit maraming malilikot na ulo ang lingon nang lingon, the only thing I could see was his alluring smile.
Umangat ang isang kamay niya at ginaya ang ginawa ko. Tinapat niya rin 'yon sa dibdib, mas pinalapad pa ang ngiti hanggang sa maningkit ang mga mata niya at lumubog ang mga bilog sa magkabilang pisngi.
He mouted the words "Peace be with you..."
But instead of peace, he just took my heart into complete chaos, spreading the flame that even my mind couldn't cease.
***
615Please respect copyright.PENANAxW4oicTrme
615Please respect copyright.PENANAP4OupWxinq
615Please respect copyright.PENANATzD76WO2s4
615Please respect copyright.PENANAEJ9nirlyN3
615Please respect copyright.PENANAYtLSQ7clHo
615Please respect copyright.PENANAkkl0cV95pW
615Please respect copyright.PENANAYjlWrq9KIz
615Please respect copyright.PENANAxsli3AL52b
615Please respect copyright.PENANAM8jVhf3zDR
615Please respect copyright.PENANACEzXYUL23o
615Please respect copyright.PENANAzdAi5JGMwH
615Please respect copyright.PENANAxO3gIRGroC
615Please respect copyright.PENANAjhgpD0FouF
615Please respect copyright.PENANADVSsGX4n1P
615Please respect copyright.PENANAooDRAzfMRF
615Please respect copyright.PENANAnIL948mIvJ
615Please respect copyright.PENANAmXftyeEfpp
615Please respect copyright.PENANAF32RpSbdVl
615Please respect copyright.PENANAYtrKD8B5vv
615Please respect copyright.PENANAR5FnHobdMB
615Please respect copyright.PENANAgHgvFAG6Uz
615Please respect copyright.PENANAS5T96Hai8A
615Please respect copyright.PENANA17IidAn0dn
615Please respect copyright.PENANA8jG9ss8GkB
615Please respect copyright.PENANAMy2EOOia7A
615Please respect copyright.PENANAOGdfFVKPED
615Please respect copyright.PENANAoMwhs0Cc3P
615Please respect copyright.PENANAVkQnTC9hzV
615Please respect copyright.PENANAIpaMYVca6E
615Please respect copyright.PENANAO1caAQlnDo
615Please respect copyright.PENANAUsxGFtSsml
615Please respect copyright.PENANAYEuOnQ92Bk
615Please respect copyright.PENANAdTGBZsHdLg
615Please respect copyright.PENANAfsV6AWB2XA
615Please respect copyright.PENANAMQc8Sqc1YN
615Please respect copyright.PENANAcIY6mlouPk
615Please respect copyright.PENANADyEGHZhaPY
615Please respect copyright.PENANAFGdcwdqwee
615Please respect copyright.PENANA77IMhlglZI
615Please respect copyright.PENANAAGP20heGIk
615Please respect copyright.PENANApkf3LhFP0v
615Please respect copyright.PENANAfqlmpsDH2J
615Please respect copyright.PENANAj0kDAUIF1e
615Please respect copyright.PENANADXwWECk82b
615Please respect copyright.PENANAgxuNniReLG
615Please respect copyright.PENANAlmARmv2BSh
615Please respect copyright.PENANA5WElqlmKqZ
615Please respect copyright.PENANAnLEs6KsxwQ
615Please respect copyright.PENANAJbC6JU23G7
615Please respect copyright.PENANAxgQVesoIcZ
615Please respect copyright.PENANAnp3oIu7gVQ
615Please respect copyright.PENANAGZlHFBDbxO
615Please respect copyright.PENANA77OyHI8rMj
615Please respect copyright.PENANA7ZhCU96hRZ
615Please respect copyright.PENANAybqb6OYNYX
615Please respect copyright.PENANAupFAecPe3j
615Please respect copyright.PENANA68l83IMAmf
615Please respect copyright.PENANA3QtLMWkkYR
615Please respect copyright.PENANAois2YBqD6j
615Please respect copyright.PENANAhWOIbZInOR
615Please respect copyright.PENANA74atJU19yD
615Please respect copyright.PENANAwczM4yB4cm
615Please respect copyright.PENANApSrHhvsLPW
615Please respect copyright.PENANA01GRm76NhR
615Please respect copyright.PENANA1JVBWmCmfG
615Please respect copyright.PENANA5oqnxMIb8L
615Please respect copyright.PENANAS3djkquy9P
615Please respect copyright.PENANAdL5a1yWlMN
615Please respect copyright.PENANAe6f4KYQBO7
615Please respect copyright.PENANAjxHQzlafAQ
615Please respect copyright.PENANArNNYdO4v7X
615Please respect copyright.PENANALo3BEaPJ1H
615Please respect copyright.PENANAtMxW29JQJm
615Please respect copyright.PENANAmw0d2b4MTe
615Please respect copyright.PENANA2R99bdc0ZK
615Please respect copyright.PENANAnIG5zIZ6am
615Please respect copyright.PENANAu9voak84Lj
615Please respect copyright.PENANAuthtSuRa70
615Please respect copyright.PENANAwj7u4omBMx
615Please respect copyright.PENANAIrDpq2jH0F
615Please respect copyright.PENANAtrc3tFy5NJ
615Please respect copyright.PENANAqV00P66ty8
615Please respect copyright.PENANAWpwnssVuJx
615Please respect copyright.PENANADOhKbbRQtS
615Please respect copyright.PENANA7DuvEJUp3J
615Please respect copyright.PENANAeSRF2weD3E
615Please respect copyright.PENANAubbdqi78hy
615Please respect copyright.PENANAwQMFMrm1i0
615Please respect copyright.PENANABtOsx52lHx
615Please respect copyright.PENANAXEvePmbkDB
615Please respect copyright.PENANAMJWNdodxOl
615Please respect copyright.PENANAnED29yNGKq
615Please respect copyright.PENANAGGcYWmY021
615Please respect copyright.PENANAhGGv2kLh5l
615Please respect copyright.PENANASUSgWSmGBr
615Please respect copyright.PENANAbRRVIa7ik0
615Please respect copyright.PENANAzqUjTQHet9
615Please respect copyright.PENANAlsbZsfN1u4
615Please respect copyright.PENANA6bvbbwGbsY
615Please respect copyright.PENANAsRC2HcI7gA
615Please respect copyright.PENANAsjeqR5y3vR
615Please respect copyright.PENANAOtFYgbfPi2
615Please respect copyright.PENANAZ2cfrQZrH4
615Please respect copyright.PENANAX1dPRC2wko
615Please respect copyright.PENANA924Z1YZeJR
615Please respect copyright.PENANAIzYLt4nT2H
615Please respect copyright.PENANAY2HfvlmDm8
615Please respect copyright.PENANAAFXvgcJnXZ
615Please respect copyright.PENANA5tiKnUBb7A
615Please respect copyright.PENANAHwVKnlSa5u
615Please respect copyright.PENANAUaabVc17iO
615Please respect copyright.PENANAr3FoUgUSaX
615Please respect copyright.PENANAoEjdJLwNPN
615Please respect copyright.PENANAuuz0B8bTUj
615Please respect copyright.PENANAnoog8CfXGQ
615Please respect copyright.PENANAXeTqbieXou
615Please respect copyright.PENANAmwQDS2ZAMa
615Please respect copyright.PENANA1GE8wHL5xg
615Please respect copyright.PENANAZqCA8i5JeR
615Please respect copyright.PENANAmysirShkHI
615Please respect copyright.PENANABnN4NLmgPa
615Please respect copyright.PENANA7wSeQB02KC
615Please respect copyright.PENANANFbsNwYbhG
615Please respect copyright.PENANAeY1kOPkFn9
615Please respect copyright.PENANAoPbGUEVRPn
615Please respect copyright.PENANARS9l325pWg
615Please respect copyright.PENANAGGWveyidls
615Please respect copyright.PENANAH4HmgyJds0
615Please respect copyright.PENANA8RKIKC7bER
615Please respect copyright.PENANAVT3iFXGE7z
615Please respect copyright.PENANAo8ZZeyGVm4
615Please respect copyright.PENANA5BnhgBy8wd
615Please respect copyright.PENANAqBNJpgW2Sn
615Please respect copyright.PENANA7jCPmBRsSy
615Please respect copyright.PENANAnhyRdKbV6E
615Please respect copyright.PENANAZkzACGV80N
615Please respect copyright.PENANABpNlWF2fOJ
615Please respect copyright.PENANANxa0a9MJRh
615Please respect copyright.PENANA30btybJias
615Please respect copyright.PENANA14gbQo8ECI
615Please respect copyright.PENANAcNPG7gQTlw
615Please respect copyright.PENANAgWlu05tQRv
615Please respect copyright.PENANASDUWXNxopf
615Please respect copyright.PENANAya6391cgCj
615Please respect copyright.PENANAuT3ETjBPKr
615Please respect copyright.PENANAgDuIN2Tk5w
615Please respect copyright.PENANAFDC4KYiA5X
615Please respect copyright.PENANATuuDQKo5Oz
615Please respect copyright.PENANAC167SYULsr
615Please respect copyright.PENANAoAt8iwO5Cj
615Please respect copyright.PENANABpJJ35Cllw
615Please respect copyright.PENANAkO6ufrMYuC
615Please respect copyright.PENANA0g0BMWzMEK
615Please respect copyright.PENANAG7Yf1I9QRt
615Please respect copyright.PENANAakppJQiRet
615Please respect copyright.PENANAX11FWcBP2U
615Please respect copyright.PENANAPnYat1IrYc
615Please respect copyright.PENANABJHt7GzgGi
615Please respect copyright.PENANAHKtwjfk3tO
615Please respect copyright.PENANAq3tfA9eEaY
615Please respect copyright.PENANAIibyjrnEwe
615Please respect copyright.PENANArLJdKzxhzm
615Please respect copyright.PENANARbf0iWd1U7
615Please respect copyright.PENANAiaXYkQDAI7
615Please respect copyright.PENANAqNji1GeF0u
615Please respect copyright.PENANADdbciMRvHV
615Please respect copyright.PENANANbXh7zGUYu
615Please respect copyright.PENANACzn1ru795R
615Please respect copyright.PENANA7Wps2uePGM
615Please respect copyright.PENANAeIuK7XJJXk
615Please respect copyright.PENANA8QXd7H5LKm
615Please respect copyright.PENANAWQN1O3H0IA
615Please respect copyright.PENANAnxALrHyeUT
615Please respect copyright.PENANAy1RQzdEfqe
615Please respect copyright.PENANAfLrqxvc3bA
615Please respect copyright.PENANAYN7zYwHvZh
615Please respect copyright.PENANATzEIal01ij
615Please respect copyright.PENANAsJ0abMdPbj
615Please respect copyright.PENANA5NlY0mbpFI
615Please respect copyright.PENANAD0BX0DbSGF
615Please respect copyright.PENANAApoL6noWhp
615Please respect copyright.PENANAhDcibUvQUl
615Please respect copyright.PENANAjLtVdfTxYG
Isaiah 41:10 |615Please respect copyright.PENANAyFUSMkd9e9
615Please respect copyright.PENANAY6fPYOqUSj
So do not fear, for I am with you; do not be dismayed, for I am your God.615Please respect copyright.PENANA5KuCLRE13D
615Please respect copyright.PENANAEcPqGl0Kia
I will strengthen you and help you; I will uphold you with my righteous right hand.